บทที่ 53: ที่แท้ก็เปราะบางเช่นนี้

“เฉินลี่ชวน ฉันไม่มีทางไปแล้วจริงๆ ไม่มีทางไปแล้วจริงๆ ขอร้องล่ะช่วยฉันหน่อยนะ ต้องช่วยฉันนะ...” หยางหงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเฉินลี่ชวน เธออ้อนวอนอย่างน่าเวทนา ในไม่ช้าก็ร้องไห้ฟูมฟาย ราวกับความเจ็บปวดนั้นหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะยืนไหว เธอค่อยๆ นั่งยองๆ ลงกับพื้น แต่ก็ยังคงคว้าแขนของเขาไว้แน่น

ภาพเช่นนี้ มักจะเกิดขึ้นบ่อยครั้งบน “ถนนสายรัก” แห่งนี้ พวกวัยรุ่นไม่ว่าชายหรือหญิงต่างก็ร้องไห้เสียใจ บางครั้งก็เจ็บปวดราวกับหัวใจจะสลาย ดังนั้นคนเดินถนนที่ผ่านไปมาเห็นภาพของเฉินลี่ชวนในตอนนี้ ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

“เธอลุกขึ้นมาก่อน” เฉินลี่ชวนดึงข้อมือของหยางหงเบาๆ พบว่าเธอจับแน่นมาก แต่ถนนสายนี้มีแต่เพื่อนบ้านทั้งนั้น ถ้าเจอเข้าจะน่าอายมาก

“ถ้านายไม่ตอบตกลงฉันก็จะไม่ลุกขึ้น” ดูเหมือนหยางหงจะเจอจุดอ่อนของเฉินลี่ชวนแล้ว เธอใช้วิธีนี้ในการอ้อนวอนเขา วินาทีต่อมา เธอกลับกอดขาของเขาไว้แน่น

“หยางหง!” เฉินลี่ชวนเรียกเสียงเย็นชา น้ำเสียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าเธอมีธุระ ก็ลุกขึ้นมาพูดกันดีๆ ถ้าจะมาเล่นลูกไม้นี้ เธอก็รีบไปซะเถอะ อย่าว่าแต่ยืมเงินเลย ไอ้สามร้อยหยวนก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็คืนฉันมา!”

หยางหงชะงักไปเล็กน้อย เธอตกใจกับท่าทีของเฉินลี่ชวน จ้องมองใบหน้าที่เย็นชาของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แต่ก็ยังคงดึงชายเสื้อของเขาไว้ มีเพียงทำเช่นนี้ ถึงจะมอบความรู้สึกปลอดภัยเพียงน้อยนิดให้หยางหงได้

“ตกลงเรื่องอะไรกันแน่?” เฉินลี่ชวนถามอีกครั้ง และการที่ถามเพิ่มไปอีกประโยคนี้ ก็เป็นเพราะความสัมพันธ์ฉันเพื่อนร่วมชั้นเพียงน้อยนิดที่มีอยู่ ถ้าหากเป็นเพื่อนในสังคมเหล่านั้น เขาคงจะหันหลังเดินหนีไปแล้ว

เงินสองพันหยวนสำหรับเฉินลี่ชวนแล้ว ไม่นับว่าเป็นเรื่องอะไรเลย แต่ก็ต้องดูว่าคุ้มค่าที่จะช่วยหรือไม่ ในความคิดของเขา การที่ไม่ปฏิเสธคน ก็เป็นการแสดงออกถึงความไม่รับผิดชอบอย่างหนึ่ง

หยางหงก้มหน้าลง กำลังต่อสู้กับความคิดในใจ แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ยังคงไม่เอ่ยปาก เฉินลี่ชวนหมดความอดทน เขาหันหลังแล้วเดินจากไป

“เฮ้ ลี่ชวน รอเดี๋ยวก่อน ฉัน...ฉันพูด ฉันจะบอกเธอทั้งหมดเลย” หยางหงรีบอ้อนวอน เธอขวางอยู่ข้างหน้าเฉินลี่ชวน ในตอนนี้ท่าทางที่ร้อนรน อ่อนแอของเธอ สูญเสียความหยิ่งผยองในวันวานไปจนหมดสิ้น นักเรียนอาชีวะ แถมยังหน้าตาสวยงาม หยางหงให้ความรู้สึกที่สูงส่งอยู่เสมอ ไม่มีใครเคยเห็นเธอในสภาพธรรมดาเช่นนี้มาก่อน

ใกล้จะเดือนกันยายนแล้ว สองสามวันนี้จู่ๆ ลมก็แรงขึ้น พัดพาเอาทรายหินมาด้วย โดยเฉพาะถนนสายที่ติดแม่น้ำ ไม่มีอะไรมาบัง ราวกับจะพัดคนให้ปลิวไป เสียง "วูบๆๆ" เหมือนกับปากขนาดยักษ์ที่กำลังจะกลืนกินผู้คน ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา

...

“ซื้อหมอนนอนใบใหม่มา เย็นสบายเป็นพิเศษเลย คืนนี้นอนอันนั้นนะ แล้วก็มีขนมอีกตั้งกองใหญ่ พวกเราตอนกลางคืนกินกันหมดเลย” สวีหว่านถังพูดไม่หยุด เธอคะยั้นคะยอให้ฉีซือเหยาไปนอนบ้านเธอ และเพราะใกล้จะจากบ้านไปแล้ว ทั้งสองคนจะไม่ตื่นเต้นก็คงจะเป็นเรื่องโกหก ตอนกลางคืนยังมีเรื่องกระซิบกระซาบที่คุยกันไม่จบสิ้นอีก

“รอให้กลับไปก่อนค่อยว่ากัน ลมแรงเกินไปแล้ว” ฉีซือเหยาใช้มือกุมหัวพลางตะโกน ก็เพราะกลัวว่าสวีหว่านถังจะไม่ได้ยิน ทั้งสองคนวิ่งเหยาะๆ ไปตลอดทาง

“อ๊ะ!” ทันใดนั้น สวีหว่านถังก็หยุดฝีเท้า ฉีซือเหยาชนเข้ากับแผ่นหลังของเธอเต็มๆ เกือบจะล้มลง

“เธอหยุดทำไม?” ฉีซือเหยาลูบหน้าผากพลางถาม

“เป็นเฉินลี่ชวน...แล้วก็หยางหง” สวีหว่านถังจ้องมองไปข้างหน้าอย่างตะลึงงัน ฉีซือเหยาก็รีบมองตามไปเช่นกันเมื่อเฉินลี่ชวนดึงแขนของหยางหง รีบเดินผ่านข้างๆ พวกเธอไป

“เฉินลี่ชวน มีเรื่องอะไรรึเปล่า?” ฉีซือเหยาตะโกนเรียก เพราะการปรากฏตัวของหยางหง ทำให้เธอนึกถึงเรื่องยืมเงินเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนั้นเธอปฏิเสธหยางหงไปอย่างเย็นชา

“ไม่เป็นไร!” เฉินลี่ชวนตะโกนกลับมาหนึ่งประโยค ไม่แม้แต่จะหันกลับมา เขาฉุดแขนของหยางหง หายลับไปในความมืด ฉีซือเหยาและสวีหว่านถังมองหน้ากันแวบหนึ่ง แล้วก็เดินกลับบ้านไปเงียบๆ เมื่อกี้เฉินลี่ชวนกับหยางหง เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องอะไรกันอยู่

...

“มิน่าล่ะเธอถึงไม่ยอมบอกเรื่องของเธอกับคนอื่น พ่อแม่เธอล่ะ? ไม่สนใจเหรอ?” เฉินลี่ชวนเดินไปพลางถามไปพลาง

“แม่ฉัน...เข้าไปข้างในแล้ว ตอนที่ฉันอยู่มัธยมต้น พ่อฉันติดเหล้าทั้งปี ถ้าหากเขารู้เรื่องของน้องสาวฉัน อาจจะตีเธอจนตายก็ได้” หยางหงพูดเสียงต่ำ

“ฉันจำได้ว่าพวกเธอเป็นฝาแฝดกันไม่ใช่เหรอ?”

“อืม น้องสาวฉันชื่อหยางเสีย เดิมทีก็รวบรวมเงินได้พอแล้ว แต่...ไม่ได้ไปโรงพยาบาลใหญ่ ตอนบ่ายไปทำที่คลินิกเล็กๆ ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ตอนนี้ถึงแม้จะอาการคงที่แล้ว แต่ก็ต้องรีบจ่ายเงินทำผ่าตัดในส่วนที่เหลือ” หยางหงอธิบาย ตอนที่เฉินลี่ชวนปล่อยแขนของเธอ รีบเดินไปข้างหน้า เธอก็วิ่งเหยาะๆ สองก้าว เข้าไปควงแขนเฉินลี่ชวนอีกครั้ง การทำแท้ง ดูเหมือนจะเป็นปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในวัยหนุ่มสาว แต่หลังจากเกิดขึ้นแล้ว การประณามฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนั้นไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง ดังนั้นหยางหงจึงระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง กลัวว่าเรื่องของน้องสาวจะแพร่งพรายออกไป

ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็มาถึงโรงพยาบาล โถงทางเดินที่มุ่งหน้าไปยังห้องผู้ป่วย แสงไฟกระพริบไปมา สว่างวาบมืดลง ทำให้ในใจของหยางหงประหม่าจนถึงขีดสุด อดไม่ได้ที่จะจับแขนของเฉินลี่ชวนแน่นขึ้น

“ญาติของคุณหยางเสีย?” พยาบาลเห็นหยางหง เธอก็รีบวิ่งเข้ามา “รวบรวมเงินได้พอรึยังคะ? ถ้ายังไม่ทำการผ่าตัดอีก จะสร้างความเสียหายถาวรให้กับร่างกายของผู้ป่วยนะคะ”

“พอแล้วครับ จ่ายเงินที่ไหน? พวกคุณรีบจัดการผ่าตัดเลยครับ” เฉินลี่ชวนหยิบบัตรธนาคารออกมา พูดอย่างร้อนรน

“ตามฉันมาค่ะ แล้วก็ญาติไปเซ็นเอกสารก่อน!” พยาบาลจัดการทันที จากนั้นทุกอย่างก็วุ่นวายขึ้นมา หยางหงนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวที่โถงทางเดิน ราวกับเม่นตัวหนึ่ง ขอแค่มีเสียงดังขึ้นนิดหน่อย ก็จะมองไปทางนั้นอย่างระแวดระวัง หลังจากผ่านไปนานมาก... เฉินลี่ชวนนั่งลงข้างๆ หยางหง ในมือมีโจ๊กแปดเซียนกับไส้กรอกแฮมเพิ่มขึ้นมา

“เธอกินรองท้องก่อน” เฉินลี่ชวนยื่นให้เธอ

“ทั้งหมดใช้เงินไปเท่าไหร่? ฉันใกล้จะได้รับงานทัวร์คอนเสิร์ตแล้ว รอบหนึ่งหาได้สามร้อย ฉันจะค่อยๆ เก็บเงินคืนนาย” หยางหงรีบแสดงจุดยืน แต่ตอนที่เฉินลี่ชวนนั่งลงข้างๆ ตัวเอง ความรู้สึกไร้ที่พึ่ง, ขลาดกลัว, หวาดหวั่นที่ผุดขึ้นมาเมื่อครู่ ก็ค่อยๆ เลือนหายไป

“ใบเสร็จเธอเก็บไว้ ส่วนเรื่องเงิน ก็ไม่ต้องรีบร้อน รอให้เธอจัดการสถานการณ์ของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน” เฉินลี่ชวนมอบใบเสร็จให้หยางหง เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ยาว “ฉันจะไปสูบบุหรี่สักมวน” หยางหงมองดูใบเสร็จแวบหนึ่ง 3,765 หยวน แล้วก็รีบลุกขึ้นยืน ตามหลังเฉินลี่ชวนไป ช่วยเรื่องฉุกเฉิน ไม่ใช่ช่วยเรื่องความจน เฉินลี่ชวนช่วยหยางหงครั้งนี้ ในใจไม่ได้หวังว่าเธอจะคืนเงินนี้เลย แน่นอนว่าถ้าในอนาคตให้ได้ก็ดีที่สุด จริงๆ แล้วอยู่ในความลำบาก ไม่อยากจะให้เพื่อนร่วมชั้นคนนี้เพราะเงินไม่กี่พันหยวน ต้องทิ้งบาดแผลไว้ตลอดไป

“เธอก็จะสูบด้วยเหรอ?” เฉินลี่ชวนดึงบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง ยื่นให้หยางหง

“ต่อไปนี้ฉันจะไม่สูบแล้ว จะเป็นเด็กดี ตั้งใจทำงานอย่างดี” หยางหงราวกับกำลังให้คำมั่นสัญญากับเฉินลี่ชวน สีหน้าแน่วแน่ สองสามวันนี้ สำหรับเธอแล้วเป็นทั้งการทรมาน และก็เป็นการเติบโต

“ไม่จำเป็นต้องไปให้คำมั่นสัญญากับใครหรอก แค่ตัวเองใช้ชีวิตอย่างสบายใจก็พอแล้ว แต่เด็ดขาดอย่าให้เหมือนตอนนี้ ที่ไม่มีความสามารถในการรับมือกับแรงกดดันทางเศรษฐกิจเลยแม้แต่น้อย พอเจอเรื่องขึ้นมา ก็ทำได้แค่อ้อนวอน แบบนั้นมันแย่เกินไปแล้ว” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่ง เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเอง มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท

“แต่ฉัน...” หยางหงอ้ำๆ อึ้งๆ ทันใดนั้นก็พบว่า เด็กหนุ่มที่เคยรู้สึกว่าไม่คู่ควรกับตัวเอง แท้จริงแล้วเป็นตัวเองที่ปีนป่ายไม่ถึง ตัวเองมีอะไร? ไม่ใช่แม้แต่ตด

“นายอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม?” ทันใดนั้น หยางหงก็ถามประโยคนี้ขึ้นมา เธอยืนอยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน สายตาที่อ้อนวอน ราวกับเด็กที่ทำผิด

“เมื่อกี้ฉันถามหมอแล้ว ไม่เป็นอะไรหรอก” เฉินลี่ชวนดับบุหรี่ เตรียมจะไปแล้ว

“ฉัน...งั้น...ก็ได้ ลี่ชวน ขอบคุณนายจริงๆ นะ ถ้าครั้งนี้ไม่ใช่เพราะนาย น้องสาวฉันเธอ...” หยางหงเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า เด็กสาวที่เคยดูเท่ๆ มาตลอด ที่แท้ก็เปราะบางเช่นนี้

“ไปแล้วนะ อันนี้เธอเอาไว้” เฉินลี่ชวนยื่นของที่ห่อด้วยหนังสือพิมพ์ให้หยางหง แล้วก็รีบร้อนจากไป ก่อนหน้านี้หยางหงยืมเงินไม่ได้ ต้องไปหาพวกคนในสังคมปล่อยเงินกู้นอกระบบแน่ๆ ดังนั้น สุดท้ายก็ช่วยจัดการให้สักหน่อยแล้วกัน

หยางหงเปิดหนังสือพิมพ์ออก ข้างในกลับเป็นเงิน มีอยู่สามพันหยวน! “ญาติคนไข้ครับ การผ่าตัดประสบความสำเร็จ...” ทันใดนั้น ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก แสงสว่างที่ลอดออกมาจากข้างใน ราวกับฟ้าสางแล้ว...