บทที่ 54: มุ่งสู่ตะวันยามเช้า

เฉินลี่ชวนยอมแพ้จริงๆ จากบ้านถึงสถานีรถ เดินอย่างมากก็แค่สิบนาที แล้วตัวเองก็พกแค่เป้สะพายหลังใบเดียว แต่เหล่าเฉินก็ยังจะยืนกรานขับรถแอคคอร์ดคันใหญ่มาส่ง

รถทัวร์รอบเช้าที่สุดเวลาหกโมงเช้า ตรงไปยังตัวจังหวัด เพราะต้องอ้อมถนนหลวงช่วงหนึ่ง ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาเดินทางประมาณหกชั่วโมง พอไปถึงแล้ว ก็ต้องรีบไปยังสถานีรถไฟ ซื้อตั๋วรถไฟตู้เขียวตรงไปยังเซี่ยงไฮ้ แค่บนรถไฟ ก็ต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งวันเต็ม

ตอนที่มาถึงสถานี ก็มีผู้ปกครองนักเรียนมากันไม่น้อยแล้ว เฉินสี่ซุ่นจงใจจอดรถข้างๆ รถเซี่ยลี่ พอเปิดประตูนี้ ก็มีเสียงหัวเราะดังลั่นดังขึ้น เขาเดินไปทางฉีหงจื้อ

“เหล่าฉี มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“เพิ่งจะถึง” เฉินสี่ซุ่นและฉีหงจื้อจับมือกัน เหล่าเฉินก็ยิ้มพลางมองไปที่เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ของลูกชาย พยักหน้าเป็นสัญญาณทักทาย

“สวัสดีค่ะคุณลุงเฉิน” ฉีซือเหยา, สวีหว่านถัง และชุยจื้อปิง ทั้งสามคนยิ้มทักทาย หลิวเหว่ยเหว่ยและเถียนฮ่าวที่อยู่ข้างๆ ก็ก้มหน้า จัดการถุงไนลอนใบใหญ่สองสามใบนั้น ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลย

ถุงที่มัดเครื่องนอนเหล่านั้นวางอยู่ข้างๆ กระเป๋าเดินทางใบใหม่ของพวกฉีซือเหยา ดูโทรมเกินไปหน่อย ยิ่งไปกว่านั้นยังจะไปมหานครอย่างเซี่ยงไฮ้อีกด้วย

หลังจากที่เฉินลี่ชวนลงจากรถ เขาก็สังเกตสิ่งเหล่านี้ สองคนนั้นเอาแต่พูดจาแดกดันกับตัวเอง กับเหล่าเฉินก็ยังไม่มีมารยาท ไม่ได้พูดจาหยาบคายใส่พวกคุณ ขี้เกียจจะไปสนใจ จริงๆ แล้วก็ถือว่าใจกว้างที่สุดแล้ว แต่ว่า...ให้ตายสิ กระเป๋าเดินทางของคนห้าคนนี้ วางรวมกันก็แทบจะกองเป็นภูเขาเล็กๆ แล้ว แบบนี้ก็ยิ่งทำให้เฉินลี่ชวนดูแปลกแยกเข้าไปใหญ่ สะพายแค่เป้ใบเดียว

และเพราะว่าฉีซือเหยาไปเซี่ยงไฮ้คนเดียว ดังนั้นพวกเขาหลายๆ คนจึงนัดกันเดินทางไปด้วยกัน ไม่ต้องให้พ่อแม่ไปรับส่ง สองสามีภรรยาสวีเปิ่นเจียงและหนิวลี่ ไม่วางใจลูกสาว ดึงเธอไว้กำชับไม่หยุดหย่อน ว่าให้ระวังนั่น ระวังนี่ ราวกับกำลังดูแลเด็กเล็กๆ สวีหว่านถังรู้สึกว่าเสียหน้า ขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา โบกมืออย่างหงุดหงิด

“ลี่ชวน แกจะไม่ใช่ว่าสะพายมาแค่กระเป๋าใบเดียวใช่ไหม?” ชุยจื้อปิงเดินเข้ามาเอ่ยถามพลางยิ้มทักทาย เขาทักทายเฉินลี่ชวนก่อน

“ใช่ ก็แค่นี้แหละ ขาดเหลืออะไร ไปถึงเซี่ยงไฮ้แล้วค่อยซื้อ” เฉินลี่ชวนยิ้ม เขาคุยกับชุยจื้อปิงไปพลางๆ เจ้าชุยจื้อปิงคนนี้ก็สอบติดเศรษฐศาสตร์และการค้าระหว่างประเทศเหมือนกัน ส่วนจะใช่ว่าตามสวีหว่านถังไปหรือไม่ อันนี้ก็ไม่อาจทราบได้ แต่ด้วยคะแนนของพวกเขา เดิมทีก็ไม่ได้มีตัวเลือกอะไรมากมายอยู่แล้ว

ตอนนั้นสาขาบริหารธุรกิจที่กำลังฮิตขึ้นมานั้นร้อนแรงมาก อย่างน้อยชื่อสาขาก็ฟังดูน่าเกรงขามมากแล้ว ดังนั้นคนที่สมัครเรียนจึงมีอยู่ไม่น้อย

“เชี่ยเอ๊ย แกอยู่ห้องเดียวกับสวีหว่านถัง!” หลังจากคุยกันไปสองสามประโยค ชุยจื้อปิงก็พบอย่างประหลาดใจว่า เฉินลี่ชวนกลับอยู่ห้องเดียวกับสวีหว่านถัง และตัวเองถึงแม้จะอยู่สาขาเดียวกันกับพวกเขา คือบริหารธุรกิจ แต่ก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน

พอสิ้นคำพูดนี้ ไม่เพียงแต่สวีหว่านถังจะกะพริบตาปริบๆ แม้แต่เฉินลี่ชวนก็รู้สึกประหลาดใจ แต่ในชาติที่แล้ว ตัวเองไม่ได้เจอสวีหว่านถังนี่นา? เออใช่ เป็นเรื่องของเปียวจื่อ ดังนั้นสวีหว่านถังถึงได้ไม่ได้ไปเรียนมหาวิทยาลัย! เฉินลี่ชวนคิดถึงตรงนี้ ก็รู้สึกโล่งใจ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ

“เฉินลี่ชวน นายก็อยู่ห้อง 1002 ด้วยเหรอ?” สวีหว่านถังกระโดดโลดเต้นเดินเข้ามา ถามอย่างยินดี

“พรหมลิขิตล่ะมั้ง” เฉินลี่ชวนพยักหน้าเบาๆ ในใจสงบนิ่งดั่งสายน้ำ ต่อให้จะอยู่ห้องเดียวกัน แต่การข้องแวะกันก็คงจะไม่มาก มหาวิทยาลัยต่างคนต่างก็ยุ่งเรื่องของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นแผนการของตัวเองก็วุ่นวายเป็นพิเศษ

แต่สวีหว่านถังกลับตื่นเต้นจนดูไม่เป็นทรงแล้ว “เอ่อ จริงๆ เหรอว่าอยู่ห้อง 1002? ให้ฉันดูใบตอบรับของนายหน่อยสิ! ไม่ได้ดูผิดใช่ไหม?” สวีหว่านถังพูดจาเจื้อยแจ้วไม่หยุด ท่าทางเต้นแร้งเต้นกา ทำให้ชุยจื้อปิงถึงกับอิจฉา แต่ทุกคนกลับไม่ทันได้สังเกตความหลงใหลที่สวีหว่านถังมีต่อเฉินลี่ชวน ในความทรงจำของพวกเขา นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

“ใช่ บริหารธุรกิจห้อง 1002 ไม่ต้องเอาใบประกาศนียบัตรมาดูแล้วล่ะ ไม่ผิดแน่” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ

“อ้อ...ได้” สวีหว่านถังพยักหน้าอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ คราวนี้เธอถึงได้ตระหนักว่าปฏิกิริยาเมื่อครู่ของตัวเองมันโอเวอร์ไปขนาดไหน เธอยิ้มเขินๆ แล้วก้มหน้าลง แต่ที่มุมปากก็ยังคงยกขึ้นอยู่ตลอดเวลา

“ลี่ชวน เพื่อนเอ๋ยเรื่องอื่นไม่เคยขอร้องแกเลย แค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละ ต้องช่วยฉันดูแลหว่านถังให้ดีๆ นะ” ทันใดนั้นชุยจื้อปิงก็โอบไหล่เฉินลี่ชวนไว้ สีหน้าจริงจังอย่างยิ่งกำชับ

พอได้ยินเช่นนั้น สวีหว่านถังก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่พอใจ จะมาพูดแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าเฉินลี่ชวนเข้าใจผิดจะทำยังไง?

“ก็อยู่สาขาเดียวกัน เรียนวิชาการเมืองก็นั่งในห้องเลคเชอร์เดียวกันอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นก็ไม่ต่างจากอยู่ห้องเดียวกันหรอก ไม่ขวางทางให้นายดูแลหรอกน่า” เฉินลี่ชวนรีบอธิบาย ขี้เกียจจะเข้าไปมีส่วนร่วมในเรื่องความรักของพวกเขา

สวีหว่านถังในใจรู้สึกไม่ดี เฉินลี่ชวนยังคงเข้าใจผิดอยู่เหรอ? เธอจึงถลึงตาใส่ชุยจื้อปิงอย่างแรง “อย่างนั้นเหรอ...เหอะๆๆ...” ชุยจื้อปิงลูบหัวตัวเองหัวเราะโง่ๆ จากนั้นก็เก็บรอยยิ้ม “แกรู้ได้ยังไง?”

“โทรไปถามที่ฝ่ายรับสมัครมาแล้ว ผิดไม่ได้แน่นอน หอพักของสาขาบริหารธุรกิจอยู่ที่ไหนฉันก็รู้ดี” เฉินลี่ชวนกล่าว

“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง” ชุยจื้อปิงหัวเราะต่อ เหลือบมองพ่อที่อยู่ไม่ไกลแวบหนึ่ง ในใจก็ยังคงภูมิใจอยู่ บ้านใกล้จะซื้อรถออดี้ได้แล้ว

“เฉินลี่ชวน!” ฉีซือเหยาทิ้งพ่อกับแม่ไว้ข้างหลัง เธอรีบเดินไปทางเฉินลี่ชวน แล้วก็ดึงแขนของเขาเบาๆ ท่าทางจริงจัง

“พวกเราไปทางนั้นหน่อย ถามเธอเรื่องหนึ่ง” เฉินลี่ชวนพยักหน้า เดินตามไป ในใจก็เดาได้แล้วว่าฉีซือเหยาจะถามอะไร

“หยางหงเมื่อตอนกลางคืนมาหานาย มีเรื่องอะไรรึเปล่า? ดูท่าทางพวกเธอรีบร้อนมาก” ในใจของฉีซือเหยายังคงรู้สึกผิดอยู่ที่ไม่ได้รับโทรศัพท์ของหยางหง

“ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง แค่ไปกินข้าวด้วยกันเฉยๆ” เฉินลี่ชวนไม่ได้สบตากับฉีซือเหยา เขามองไปทางอื่น ตอบง่ายๆ ประโยคหนึ่งแล้วก็เดินกลับไปทางชุยจื้อปิง เรื่องแบบนั้น เฉินลี่ชวนจะไปปล่อยข่าวให้หยางหงได้อย่างไร

ฉีซือเหยาจ้องมองแผ่นหลังของเฉินลี่ชวน ไม่คิดเลยว่าเขาจะตอบแบบนี้ เธเม้มปาก สุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรอีก ตอนที่ทุกคนขึ้นรถ ฉีหงจื้อก็กำชับเฉินลี่ชวนเป็นพิเศษ ว่าต้องดูแลฉีซือเหยาให้ดี เรื่องนี้ทำให้หลิวเหว่ยเหว่ยอิจฉามาก เห็นๆ อยู่ว่าเขาต่างหากที่เรียนที่เดียวกับซือเหยา

“ลี่ชวน บนทางต้องช่วยเหยาเหยานะ ให้เขาถึงโรงเรียนอย่างปลอดภัย”

“คุณลุงฉีครับ วางใจได้เลยครับ ผมจะระมัดระวังเป็นพิเศษ” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างจริงจัง เขาสบตากับฉีซือเหยาแวบหนึ่ง ก่อนจะมุดเข้ารถไป

ในไม่ช้า รถบัสก็ขับออกจากสถานี ค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้า ทันใดนั้น ก็มีการกระทืบเบรกกะทันหัน หยุดลงอย่างแรง คนขับยื่นตัวออกมาด่าทอ: “ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึไง! ตาบอดแล้วเหรอ!”

“พี่คนขับครับ ขอโทษด้วยครับ มีคนลืมของน่ะครับ ให้ฉันขึ้นไปส่งหน่อย” เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่ประตูรถบัสอย่างไม่พอใจ ใครกันแน่ที่ลืมของ เมื่อกี้ทำไมไม่ทำไปแต่เนิ่นๆ

ประตูรถเปิดออก กลับมีผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดจ้านคนหนึ่งเดินขึ้นมา เธอแต่งตัวทันสมัยมาก โดยเฉพาะรูปร่าง อรชรอ้อนแอ้น เสื้อผ้ารัดรูปจนแนบเนื้อ อดไม่ได้ที่จะมองเพิ่มอีกสองสามแวบ คือหยางหง! ในมือของเธออุ้มถุงขนมใบใหญ่ไว้ พอเห็นเฉินลี่ชวน เธอก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน เดินเข้าไปหา

“เอาขนมมาให้เธอบ้าง เธอไว้กินบนทาง” เสียงของหยางหงอ่อนโยนเป็นพิเศษ มีความ เป็นผู้ใหญ่อยู่หลายส่วน เธอยัดถุงใส่ในอ้อมแขนของเฉินลี่ชวน

“ฉันเอามาแล้ว เธอไม่ต้องทำแบบนี้หรอก” เฉินลี่ชวนไม่อยากจะรับ แต่หยางหงก็โบกมือแล้ว เดินลงจากรถไปแล้ว

ภาพนี้ อดไม่ได้ที่จะทำให้ทุกคนหันไปมองเฉินลี่ชวน ในใจอิจฉา โห พี่ชายคนนี้เจ๋งว่ะ มีสาวสวยขนาดนี้มาตามจีบ? โดยเฉพาะสายตาของฉีซือเหยาและสวีหว่านถัง ที่ดูผิดปกติ เมื่อคืนพวกเขา ต้องมีเรื่องอะไรกันแน่ๆ

ส่วนชุยจื้อปิง, เถียนฮ่าว และคนอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าอิจฉาขนาดไหน ดังนั้น รถบัสก็ยังคงมุ่งหน้าสู่ตะวันยามเช้าต่อไป...