บทที่ 55: การเดินทางที่ขรุขระ

หลังจากออกเดินทางแล้ว พลังงานของฉีซือเหยา, สวีหว่านถัง และคนอื่นๆ ก็เต็มเปี่ยม พวกเขาพูดคุยกันไม่หยุด มีทั้งความตื่นเต้นที่ได้หลุดพ้นจากการควบคุมของพ่อแม่ และความคาดหวังต่อชีวิตในมหาวิทยาลัย ในรถทั้งคันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างครื้นเครง เฉินลี่ชวนนั่งเงียบๆ อยู่ที่เบาะหลัง ห่างจากพวกฉีซือเหยาอยู่หลายแถว แต่ก็ยังคงได้ยินว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกันอยู่

อุตส่าห์ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เสียงดังในปัจจุบันได้แล้ว ตอนที่เฉินลี่ชวนเตรียมจะงีบหลับสักพัก ในรถก็เปิดมิวสิควิดีโอของ S.H.E ขึ้นมา ตามจังหวะดนตรี พวกฉีซือเหยาก็ร้องตามกัน โดยเฉพาะเสียงแหลมของสวีหว่านถัง ที่บาดหูเป็นพิเศษ และเธอก็เป็นคนที่ร้องตามได้ไม่ตกหล่นเลยสักประโยค

“เธอคือไฟฟ้า เธอคือแสงสว่าง เธอคือตำนานหนึ่งเดียวในใจฉัน ฉันรักเพียงเธอ you are my super star......” การเดินทางที่ขรุขระตลอดทาง ในรถค่อยๆ เงียบลง แทนที่ด้วยเสียงกรนที่ดังขึ้นๆ ลงๆ พวกฉีซือเหยา, สวีหว่านถัง และคนอื่นๆ ในที่สุดก็เหนื่อยกันแล้ว แต่ละคนเอนกายพิงพนักที่นั่ง ไม่มีใครพูดอะไรอีก

แต่การเดินทางครั้งนี้กลับไม่ราบรื่นอย่างยิ่ง พอถึงช่วงเปิดเทอม ปริมาณรถที่เดินทางก็เยอะมาก บนถนนหลวงก็รถติด ไม่คิดเลยว่าพอขับขึ้นทางด่วนได้ไม่นาน ก็เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้น ทำให้รถติดอย่างหนัก

ตอนนั้นไหนเลยจะมีการซื้อตั๋วออนไลน์ แม้แต่การซื้อตั๋วโดยใช้บัตรประชาชนยืนยันตัวตน ก็ต้องรอถึงช่วงเทศกาลตรุษจีนปี 2010 ที่กลุ่มบริษัทรถไฟกว่างโจว, สำนักงานการรถไฟเฉิงตู เริ่มทดลองใช้ระบบยืนยันตัวตนในการซื้อตั๋วรถไฟ

ความล่าช้านี้ ทำให้คนในรถต่างก็ร้อนใจกันหมด ประกอบกับอากาศที่ร้อนระอุ อารมณ์ก็ราวกับมดที่อยู่บนกระทะร้อน

“นี่จะต้องติดไปถึงเมื่อไหร่กัน?”

“ข้างหน้าเคลื่อนตัวรึยัง? ยังต้องรีบไปซื้อตั๋วรถไฟอีกนะ”

“น่ากลุ้มใจจริงๆ” ผู้คนต่างก็โวยวายกันไปมา ทำให้คนขับรถก็อารมณ์หงุดหงิดไปด้วย เขาบีบแตรไม่หยุด

“ปิ๊น...ปิ๊นๆๆ...ปิ๊นๆๆ...”

“น่าจะไปทันอยู่นะ ต่อให้ถึงตัวจังหวัดตอนบ่ายสองสามโมง จากสถานีรถทัวร์ไปสถานีรถไฟก็ไม่น่าจะไกลเท่าไหร่” หลิวเหว่ยเหว่ยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ แต่เขาไม่เคยออกจากเมืองเล็กๆ แห่งนี้มาก่อนเลย ขาดสามัญสำนึกขั้นพื้นฐานที่สุด ไม่รู้ว่าตั๋วรถไฟในช่วงเวลาเร่งด่วนนั้นหาซื้อยากขนาดไหน คิดว่าเป็นการซื้อตั๋วหนังในเมืองเล็กๆ หรือไง ให้เงินไปเขาก็ให้ตั๋วมา

“อย่างมากก็พอไปถึงแล้วเราก็เรียกแท็กซี่ไป รับรองว่าทันแน่นอน” ชุยจื้อปิงก็แทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“นั่นสิ” เถียนฮ่าวรีบเห็นด้วย

สวีหว่านถังเม้มปาก แล้วก็กินขนมไปอีกสองสามคำ เธอก็เป็นแค่พวกตามน้ำในกลุ่มใหญ่ ทุกคนทำอะไร ตัวเองก็ทำอย่างนั้น ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย

ฉีซือเหยาหันกลับไปมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง เห็นว่าเขายังคงหลับตาอยู่ เธอจึงไม่ได้ไปถามความเห็นของเขา ในใจก็ไม่ได้กังวลอะไรมาก หลังจากกินขนมปังไปสองสามคำ หลายคนก็คุยกันต่อ

และกลุ่มคนของพวกเขานี้ ไม่ก็ไม่เคยเดินทางไกล บางคนแม้แต่ตัวจังหวัดก็ยังไม่เคยไป หรือไม่ก็เป็นสถานการณ์แบบสวีหว่านถัง ถึงแม้จะเคยไปเซี่ยงไฮ้ แต่ก็จำได้แค่ตึกสูงระฟ้า อย่างอื่นไม่รู้อะไรเลย ยิ่งไม่เคยสัมผัสว่าการเดินทางในปี 2004 นั้นไม่สะดวกขนาดไหน ปริมาณรถยนต์ที่มีอยู่ต่ำมาก จำนวนประชากรก็เยอะอีก ทำให้ตั๋วรถไฟทางไกลเที่ยวหนึ่ง ก็ต้องใช้เงินหลายสิบหยวน ยกตัวอย่างเช่น รถทัวร์ที่นั่งอยู่ตอนนี้ คนละเจ็ดสิบหยวน กลับกันพอถึงหลังปี 2013 ก็เหลือแค่สามสิบกว่าหยวนเท่านั้น

ตอนที่รถทัวร์วิ่งอยู่บนถนนหลวง เฉินลี่ชวนก็ได้ส่งข้อความไปหาจางเทาที่อยู่ในตัวจังหวัดแล้ว ตอนนี้สถานการณ์แบบนี้ เขาก็ส่งข้อความไปอีกหนึ่งฉบับ ให้เขารีบไปยังสถานีรถไฟล่วงหน้า สอบถามสถานการณ์ตั๋ว

ประมาณหนึ่งชั่วโมง รถถึงได้ขับออกจากที่เกิดเหตุได้ แต่ตลอดทางก็ยังคงวิ่งๆ หยุดๆ ความเร็วเพิ่มขึ้นไม่ได้ จนกระทั่งบ่ายสามโมง รถถึงได้ขับมาถึงถนนวงแหวนรอบนอกของตัวจังหวัด แต่กว่าจะถึงสถานี อย่างน้อยก็ต้องอีกครึ่งชั่วโมง

“เทาจื่อ ตอนนี้ยังเหลือตั๋วรอบกี่โมงบ้าง ไปถึงสถานีรถไฟได้ราบรื่น อย่างเร็วก็สี่โมงครึ่ง” เฉินลี่ชวนโทรหาจางเทาอีกครั้ง เขาใช้มือข้างหนึ่งปิดหู ก้มหัวลงต่ำ พยายามหลีกเลี่ยงเสียงรบกวนให้มากที่สุด

“เพิ่งจะถามมา เหลือแค่รอบสี่โมงสี่สิบห้านาทีรอบเดียวแล้ว จะไปทันไหม? ไม่อย่างนั้นก็ต้องรอถึงบ่ายวันพรุ่งนี้เลย แล้วก็ตอนนี้ซื้อตั๋วยากนะ ถ้าช้ากว่านี้อีกก็ต้องไปซื้อจากพ่อค้าตั๋วผีแล้ว ราคาไม่ถูกนะ” ทางด้านจางเทาพูดอย่างร้อนรน ตอนนี้เขากำลังเบียดเสียดอยู่ในฝูงชนที่มืดฟ้ามัวดินในห้องรอรถ

“น่าจะพอทันอยู่ แกรรอสักครู่นะ ฉันจะคอนเฟิร์มจำนวนคนก่อน” เฉินลี่ชวนรีบลุกขึ้นยืน เดินไปที่ฉีซือเหยา โทรศัพท์ยังไม่ได้วางสาย

“รถไฟตู้เขียวไปเซี่ยงไฮ้ วันนี้เหลือแค่รอบสี่โมงสี่สิบห้านาทีรอบเดียวแล้ว แต่รถด่วนหมดแล้วนะ รถช้าจะใช้เวลาเดินทางมากกว่ารถด่วนสามชั่วโมงกว่า พวกเธอใครจะจองตั๋วบ้าง” หมายเหตุ: รถด่วนและรถช้าของรถไฟตู้เขียว แตกต่างกันที่จำนวนสถานีที่จอด ความเร็วไม่ได้แตกต่างกัน โดยปกติแล้วระยะทางเท่ากัน ตั๋วใบหนึ่งอาจจะต่างกันได้ถึงสิบกว่าหยวน ถ้าไม่ใช่เพราะฉีซือเหยา และคำกำชับของฉีหงจื้อ เฉินลี่ชวนคงจะไม่เดินมาถามประโยคนี้เด็ดขาด

“หา?” พวกฉีซือเหยามองไปที่เฉินลี่ชวน ชั่วขณะหนึ่งยังตั้งตัวไม่ทัน เมื่อกี้ยังคงหัวเราะคิกคิกกันอยู่เลย

“ใครจะเอาตั๋วรีบหน่อย” เฉินลี่ชวนสีหน้าไม่พอใจ “เทาจื่อ แกช่วยฉันจองตั๋วนอนชั้นหนึ่งสองใบก่อน”

“ได้!” จางเทาตอบรับหนึ่งเสียง จากนั้นก็มีเสียงของเขาที่คุยกับพนักงานขายตั๋ว ราคาตั๋วนอนชั้นหนึ่งใบหนึ่ง 270 หยวน ถ้าหากซื้อจากพ่อค้าตั๋วผี ต้องเกินสามร้อยแน่นอน และในจำนวนนี้ใบหนึ่ง เป็นของฉีซือเหยา ต่อมาสำนักงานจัดการเมืองได้ให้สิทธิพิเศษกับหม่าเสี่ยวชาวอย่างมาก ดังนั้นจึงควรจะทำธุระให้คนอื่นบ้าง นี่เป็นหนี้บุญคุณกันอยู่ และจากเมืองจิ้นหยวนไปถึงเซี่ยงไฮ้ รถช้าเที่ยวนี้นั่งไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ถ้าไม่ใช่ตั๋วนอนชั้นหนึ่งล่ะก็ ทนไม่ไหวแน่นอน

“แล้วพวกแกล่ะ เร็วเข้า จะเอาที่นั่งแบบไหน?” เฉินลี่ชวนรีบเร่งอีกครั้ง จางเทาทางนั้นเหงื่อท่วมตัวแล้ว คนที่ต่อแถวซื้อตั๋วข้างหลังก็ยังคงเร่งอยู่เรื่อยๆ สถานการณ์แบบนี้ทนรอไม่ไหวที่สุดแล้ว

“งั้นก็ซื้อตั๋วนอนชั้นหนึ่งให้ฉันด้วยใบหนึ่ง ราคาเท่าไหร่เหรอ?” ฉีซือเหยาเป็นคนเอ่ยปากก่อน

“ตั๋วนอนชั้นหนึ่งของเธอเมื่อกี้ให้เทาจื่อซื้อไปแล้ว ต้อง 270 ตั๋วนอนชั้นสอง 180 ตั๋วที่นั่งต้อง 90” เฉินลี่ชวนพูดเร็วมาก จากนั้นก็เร่งอีกครั้ง “เร็วเข้า เร็วเข้า พวกแกเร็วหน่อย”

“แพงขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ใช่ว่ากินส่วนต่างราคากลางทางหรอกนะ?” เถียนฮ่าวจู่ๆ ก็โพล่งประโยคนี้ขึ้นมา ทำให้เฉินลี่ชวนหมดความอดทนในทันที

“พวกแกจะซื้อไม่ซื้อ ไม่ใช่เพราะฉีซือเหยา ข้าไม่มาทางพวกแกหรอก” เฉินลี่ชวนคำรามเสียงต่ำ เมื่อเช้านี้เหล่าเฉินไปทักทายพวกเขา สองคนนั้นก็ก้มหน้าไม่สนใจ ก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่แล้ว ตอนนี้ยังจะมาพูดจาแดกดันอีก

แต่เพราะคำพูดที่ตะคอกออกมาด้วยความโกรธ ก็ยังคงทำให้ทุกคนฟังออกมาเป็นความหมายอื่น “ถ้าไม่ใช่เพราะฉีซือเหยา” ดูท่าว่าเฉินลี่ชวนจะยังไม่ตัดใจจากเธอสินะ แล้วก็เมื่อกี้ยังเอาใจใส่ซื้อตั๋วนอนชั้นหนึ่งให้เธอด้วย สีหน้าของหลิวเหว่ยเหว่ยน่าเกลียดมากแล้ว และเถียนฮ่าวจงใจพูดแบบนั้น ก็เพื่อช่วยเขาระบายความโกรธ

ชุยจื้อปิงเหลือบมองหลิวเหว่ยเหว่ยแวบหนึ่ง ตอนนี้ก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรแล้ว ถ้าหากเข้าข้างเฉินลี่ชวน รับรองว่าจะต้องผิดใจกับคนในกลุ่มเล็กๆ ของพวกเขาแน่นอน

“ลี่ชวน ก็ซื้อตั๋วนอนชั้นหนึ่งให้ฉันด้วยใบหนึ่งแล้วกัน” สวีหว่านถังยกมือขึ้น ดูเหมือนเด็กๆ

“เทาจื่อ ตั๋วนอนชั้นหนึ่งสามใบ” เฉินลี่ชวนรีบพูดทันที

ครู่ต่อมา ก็มีเสียงหงุดหงิดของจ้าวเทาดังมา “ตั๋วนอนชั้นหนึ่งสามใบซื้อมาแล้ว คนอื่นล่ะ? คนข้างหลังเอาแต่เร่งฉัน”

“ชุยจื้อปิง แล้วแกล่ะ?” เฉินลี่ชวนก็ยังคงถามเขาไปประโยคหนึ่ง ยังไงซะก็คบกันมาไม่เลวเลย

“ฉันขอดูก่อนแล้วกัน” ชุยจื้อปิงตอบไปส่งๆ ประโยคหนึ่ง ยิ้มให้เฉินลี่ชวน เฉินลี่ชวนพยักหน้าเบาๆ หันหลังกลับไปที่ที่นั่ง

ตอนนี้ฉีซือเหยายืนนิ่งอยู่ที่นั่น เมื่อกี้เฉินลี่ชวนก็ต่อหน้าหลิวเหว่ยเหว่ย ซื้อตั๋วให้ตัวเอง รับรองว่าจะต้องมีเรื่องอะไรให้พูดแน่ๆ...