บทที่ 56: ซื้อตั๋วราคาแพง

“ฉันจะไปหาเฉินลี่ชวน” จากนั้นฉีซือเหยาก็ลุกขึ้นเดินไปที่เฉินลี่ชวน เธอกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขอโทษ: “เฉินลี่ชวน ขอบคุณสำหรับความหวังดีของนายนะ แต่ตั๋วของฉันขอซื้อเองดีกว่า นายรีบให้จางเทาเอาตั๋วใบนั้นไปคืนเถอะ”

ในความคิดของฉีซือเหยา ในเมื่อไม่ชอบเขา ก็จะไปรับความหวังดีของเขาไม่ได้ อีกอย่างการกระทำของเฉินลี่ชวน ก็ทำให้หลิวเหว่ยเหว่ยเสียหน้ามาก ดังนั้นแน่นอนว่าต้องปฏิเสธ

“อย่ามางอแงน่า ลุงฉีกำชับฉันเป็นพิเศษเลยนะ ให้ฉันส่งเธอไปอย่างปลอดภัย เกิดล่าช้าไปวันหนึ่ง จะไปรายงานตัวเรียนไม่ทันนะ” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนราบเรียบ เขากำลังอธิบายสถานการณ์อย่างใจเย็น

“งั้นฉันจะโทรหาจางเทาจองตั๋วเอง ลี่ชวน ไม่ต้องให้นายต้องเป็นห่วงจริงๆ รีบคืนตั๋วเถอะนะ” ฉีซือเหยายังคงยืนกราน

“ถ้างั้นแบบนี้แล้วกัน ฉันขายตั๋วนอนชั้นหนึ่งใบนั้นให้เธอ แบบนี้ก็ใช้ได้แล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนในตอนนี้ ราวกับกำลังปลอบเด็ก

“ฉันยังคงจะจองเอง กับ...หลิวเหว่ยเหว่ยด้วยกัน” ฉีซือเหยาจงใจเอ่ยชื่อของหลิวเหว่ยเหว่ยขึ้นมา หวังว่าเฉินลี่ชวนจะเข้าใจว่า ระหว่างพวกเขาสองคนเป็นไปไม่ได้

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เธอก็รีบไปหาจางเทาจองตั๋วซะ ตั๋วใบนั้นของฉันเธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไปตะโกนที่สถานีรถไฟแป๊บเดียว ก็ขายต่อออกไปได้แล้ว” เฉินลี่ชวนรีบเร่ง เพราะกลัวว่าฉีซือเหยาจะอิดเอื้อนจนพลาดตั๋วไป แบบนั้นก็จะไม่สามารถไปอธิบายกับฉีหงจื้อได้

“อืม” ฉีซือเหยาเผยรอยยิ้มจางๆ “เฉินลี่ชวน ขอบคุณสำหรับความหวังดีของนายนะ แต่ก็ต้องขอโทษด้วย” ฉีซือเหยาหันหลังกลับไป การกระทำเช่นนี้ทำให้หลิวเหว่ยเหว่ยพอใจมาก

จากนั้นชุยจื้อปิงก็อาสา โทรศัพท์ไปหาจางเทา เขามองว่าความสัมพันธ์กับอีกฝ่ายดีมาก ตอนนี้เทาจื่อเพิ่งจะออกมาจากห้องรอรถ ถ้าหากจะให้กลับไปต่อแถวอีก ไม่รู้ว่าจะถึงคิวตัวเองชาติหน้าตอนบ่ายๆ รึเปล่า

“เทาจื่อ ฉันเอง ช่วยเพื่อนซื้อตั๋วสองสามใบหน่อยสิ” น้ำเสียงของชุยจื้อปิงดูสบายๆ เขามองว่าเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

“เชี่ยเอ๊ย พวกแกเมื่อกี้ทำไมไม่ซื้อวะ ข้าเพิ่งจะออกมาจากห้องรอรถเลยนะ แค่ต่อแถวเมื่อกี้ ก็ต่อมาตั้งชั่วโมงกว่าแล้ว” อารมณ์ของจางเทาพลุ่งขึ้นมาทันที น้ำเสียงไม่พอใจ นึกว่าคนพวกนี้ไม่จองตั๋ว ตั้งใจจะไปวันพรุ่งนี้ ผลคือตอนนี้กลับมาเปลี่ยนใจ

“งั้น...งั้นก็รีบช่วยเพื่อนไปซื้ออีกทีสิ เดี๋ยวเลี้ยงบุหรี่ดีๆ ให้กล่องหนึ่ง” ชุยจื้อปิงยิ้มประจบ

“ฉันขอดูก่อนแล้วกันว่ายังมีตั๋วอยู่รึเปล่า” จางเทาตอบรับหนึ่งเสียง แล้วก็มุดกลับเข้าไปในห้องรอรถอีกครั้ง ในไม่ช้าจากในโทรศัพท์ก็มีเสียงตะโกนลั่นของเขาดังมา

“เจ๊ครับ ยังมีตั๋วอยู่ไหมครับ”

“คุณตอบผมสักคำสิครับ”

“ไม่มีผมก็จะกลับแล้วนะครับ”

“นักเรียนมาจากต่างถิ่น ลำบากนะครับ!” จางเทาเขย่งปลายเท้าตะโกนลั่น ในที่สุดก็รอจนได้คำตอบจากเจ๊คนหนึ่ง “ไม่มีแล้ว ขายหมดแล้ว”

“ตั๋วไปเซี่ยงไฮ้วันนี้ขายหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกแกก็รอวันพรุ่งนี้ ไปพักที่โรงแรมสักคืน ฉันเห็นว่าคนลากแขกเข้าที่พักนี่มีไม่น้อยเลยนะ” จางเทากล่าว แล้วก็เดินออกจากห้องรอรถอีกครั้ง

พอได้ยินเช่นนั้น พวกชุยจื้อปิง, หลิวเหว่ยเหว่ยต่างก็ร้อนใจกันหมด เสียเวลาไปวันหนึ่ง ก็จะไปรายงานตัวนักศึกษาใหม่ไม่ทันแล้ว แต่ละคนต่างก็ร้อนใจจนเหงื่อแตก

“เทาจื่อ งั้นแกรีบช่วยพวกเราคิดหาวิธีหน่อยสิ” ชุยจื้อปิงตะโกนลั่น ในวินาทีนี้ร้อนใจจนเสียงเพี้ยนไปแล้ว

“ก็ทำได้แค่หาพ่อค้าตั๋วผีซื้อแล้วล่ะ แต่ราคาสูงมากนะ พวกแกตัดสินใจกันเองแล้วกัน” จางเทากล่าว

“ซื้อ!” ชุยจื้อปิงรีบตอบตกลงทันที จากนั้นก็มองไปที่พวกหลิวเหว่ยเหว่ย “พวกแกจะเอาตั๋วอะไรบ้าง?”

“ฉันเอาที่นั่งแบบแข็ง” เถียนฮ่าวแสดงท่าทีก่อนใคร

“ฉันก็เอาที่นั่งแบบแข็งเหมือนกัน” หลิวเหว่ยเหว่ยก็รีบกล่าวเช่นกัน

ฉีซือเหยาลังเลเล็กน้อย ต้องนั่งนานขนาดนั้น อยากจะได้ที่นั่งแบบนุ่ม แต่พอมองไปที่หลิวเหว่ยเหว่ยแวบหนึ่ง ก็ยังคงขอที่นั่งแบบแข็ง “ซื้อตั๋วที่นั่งแบบแข็งให้ฉันใบหนึ่งแล้วกัน”

ชุยจื้อปิงพยักหน้า “เทาจื่อ ที่นั่งแบบแข็งสามใบ ตั๋วนอนชั้นหนึ่งใบหนึ่ง”

“รอฉันไปถามราคาก่อนแล้วกัน” จางเทาตอบรับหนึ่งเสียง เขาตรงดิ่งไปยังพวกพ่อค้าคนกลางทันที เพราะเป็นการเดินทางไกล อย่าว่าแต่ตั๋วนอนชั้นหนึ่งจะหมดเลย ตั๋วนอนชั้นสองก็ขายหมดแล้ว ของพวกนี้เป็นที่ต้องการมากเกินไป เหลือเพียงที่นั่งแบบแข็งเท่านั้น และใบละ 150 หยวน แกจะเอาก็เอาไม่เอาก็แล้วแต่! ช่วงเปิดเทอมพอดี ตั๋วนี้ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก

“แกรอสักครู่” จางเทารีบยื่นโทรศัพท์ไป ให้คนทางนั้นฟัง อย่ามาทำงานเหนื่อยเปล่าแถมยังโดนด่าเลย

“เหลือแต่ที่นั่งแบบแข็งแล้ว ใบละ 150 หยวน เดี๋ยวอีกสักพักแม้แต่ตั๋วที่นั่งแบบแข็งก็ไม่มีแล้ว” พ่อค้าคนกลางตะโกนอย่างดูแคลนหนึ่งประโยค

จางเทาเก็บโทรศัพท์กลับมา กล่าวว่า “เหลือแต่ที่นั่งแบบแข็งแล้ว ราคาแพงหูฉี่เลย เกือบจะเท่าตัวแล้วนะ ฉันแนะนำจริงๆ ว่าพวกแกค่อยไปพรุ่งนี้ดีกว่า ที่สถานีรถไฟมีคนถือป้ายให้ไปพักโรงแรมเยอะแยะเลย”

“ไม่ได้ ต้องไปวันนี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะเสียเรื่อง เทาจื่อ รีบซื้อที่นั่งแบบแข็งให้พวกเราเร็วเข้า เร็ว!” ชุยจื้อปิงร้อนใจจริงๆ แล้ว เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง กระทืบเท้าอย่างแรง

“เทาจื่อ รีบไปซื้อสิ!” เถียนฮ่าวก็เข้าไปใกล้ๆ กล่าว เมื่อกี้ 90 ยังหาว่ามีส่วนต่างราคา ตอนนี้ 150 กัดฟันก็ต้องยอม! หลิวเหว่ยเหว่ยยืนถลึงตาอย่างร้อนใจอยู่ข้างๆ เขาไม่อยากจะไปรายงานตัวนักศึกษาใหม่สายตั้งแต่วันแรกหรอกนะ

ตอนนี้ทุกคนต่างก็เห็นด้วยแล้ว ทางด้านจางเทาก็ซื้อตั๋ว ในปากก็ยังคงพึมพำ “พวกแกเดี๋ยวพอมาถึงแล้ว ไปถามราคาจากพ่อค้าตั๋วผีดูสักหน่อยก็จะรู้เองแหละ อย่ามาพูดจาเหน็บแนมกันล่ะ”

เฉินลี่ชวนยืดตัวตรงมองดูหลายๆ คน ซื้อตั๋วได้สำเร็จ ก็วางใจแล้ว ขอแค่ฉีซือเหยาได้ขึ้นรถไฟขบวนนั้น ภารกิจของตัวเองก็ถือว่าสำเร็จ สามารถไปอธิบายกับฉีหงจื้อได้แล้ว ส่วนเธอจะนั่งที่นั่งแบบไหน เฉินลี่ชวนจะไปควบคุมเขาได้อย่างไร ยังไงซะทางนี้ก็ทำในสิ่งที่ทำได้ไปหมดแล้ว

ดังนั้นจึงส่งข้อความไปหาจางเทา ให้ขายตั๋วนอนชั้นหนึ่งใบนั้นไป ทันใดนั้นก็ทำให้เทาจื่อได้กำไรมาร้อยหยวน เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสถึงความสุขของการเป็นพ่อค้าตั๋วผี

“คนละหนึ่งร้อยห้าสิบ พวกแกเอาเงินมาให้ฉันก่อน ถึงตอนนั้นฉันจะให้จางเทารวมทีเดียว” ชุยจื้อปิงกล่าว แต่ตอนที่ควักเงินออกมานี้ สีหน้าของกลุ่มคนก็น่าสนใจมาก ฉีซือเหยามองไปที่เฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกว่า...พวกหลิวเหว่ยเหว่ย รวมถึงตัวเองด้วย ทำอะไรไม่สุขุมเลย ไม่มีการวางแผน กลับเป็นเฉินลี่ชวนที่พวกเขาเคยดูถูก กลับทำอะไรเป็นระเบียบเรียบร้อย

จากนั้นสวีหว่านถังก็ลุกขึ้นเดินไปอยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปาก เฉินลี่ชวนก็โบกมือ กล่าวว่า “ไปถึงแล้วก็เอาเงินให้จางเทาโดยตรงเลย”

“อ้อ” สวีหว่านถังตอบรับอย่างว่าง่าย หันหลังกลับไปนั่งที่เดิม

...

รถบัสมาถึงสถานีตอนเกือบจะสี่โมง เพราะรถไฟออกเวลาสี่โมงสี่สิบห้านาที พวกฉีซือเหยาไม่กล้าชักช้า พวกเขาถือกระเป๋าใบใหญ่ใบเล็กเดินออกไปนอกสถานี แต่ก็มองเห็นคนขับรถแท็กซี่เรียกลูกค้าอยู่ไกลๆ

“ให้ช่วยถือกระเป๋าไหม?” เฉินลี่ชวนเดินตามอยู่ข้างหลังฉีซือเหยา ขมวดคิ้วถามหนึ่งประโยค คนกลุ่มนี้ช่างอืดอาดเสียจริง

“ไม่ต้อง ฉันมาเอง!” เจ้าหลิวเหว่ยเหว่ยคนนี้กลับแมนขึ้นมาทีหนึ่ง เขามือข้างหนึ่งคว้าถุงไนลอนสองสามใบ บนคอแขวนกระเป๋าไว้อีกหลายใบใช้มือข้างหนึ่งว่างเพื่อช่วยฉีซือเหยาถือกระเป๋าเดินทางที่หนักมากใบหนึ่ง ไอ้บ้า...เฉินลี่ชวนสบถในใจ ดังนั้นก็ไม่สนใจอีกต่อไป แต่สวีหว่านถังที่อยู่ข้างๆ กลับอ้อนวอนขึ้นมา: “ลี่ชวน นายช่วยฉันถือสักใบได้ไหม”

เฉินลี่ชวนหันไปมองสวีหว่านถังแวบหนึ่ง เห็นเธอทำหน้าเศร้า ลำบากมาก ชุยจื้อปิงก็เอาตัวเองไม่รอดแล้ว เขาจึงช่วยเธอถือกระเป๋าใบใหญ่ใบหนึ่ง พลางคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้ขนสมบัติมาทั้งบ้านเลยรึไง

“ขอบใจนะ” สวีหว่านถังพูดเสียงต่ำ แต่เฉินลี่ชวนกลับไม่ได้ยิน หลายคนพอออกจากสถานี พวกคนขับรถก็กรูกันเข้ามาเหมือนฝูงผึ้ง สถานการณ์แบบนี้ พวกฉีซือเหยาเคยเจอที่ไหนกัน...