บทที่ 57: ดันมาอยู่ติดกันซะได้

“พวกเธอจะไปไหน?”

“นั่งรถฉันสิ นั่งรถฉัน!”

“รถฉันก็อยู่ตรงนั้นแหละ พวกเธอมากี่คน” คนกลุ่มใหญ่ยืนล้อมอยู่รอบๆ ตัวพวกฉีซือเหยา ยังมีคนมาดึงกระเป๋าเดินทางอีก หลิวเหว่ยเหว่ยพึมพำประโยคหนึ่ง: “พวกเราอย่าไปสนใจแท็กซี่เถื่อนพวกนี้เลย นั่งแท็กซี่ธรรมดาเถอะ”

“ฉีซือเหยา ฉันแนะนำว่าพวกเธอเหมาพวกรถตู้เล็กอู่หลิงไปเลยดีกว่า ไม่อย่างนั้นกระเป๋าเยอะขนาดนี้ รถคันอื่นคงจะขนไปลำบาก แล้วก็ถ้าเหมารถไปโดยตรง คนขับก็จะไม่ขับอ้อมด้วย ไม่มีเวลาแล้ว” เฉินลี่ชวนดึงฉีซือเหยาไว้ รีบพูดคุยกับเธอ

“อืม ฟังนาย” ฉีซือเหยาพยักหน้าอย่างแรง ตอนนี้เธอฉลาดขึ้นแล้ว

“เหมาครับ! ใครขับรถตู้บ้างครับ ทางนี้กระเป๋าเยอะ!” เฉินลี่ชวนตะโกนลั่น พอเห็นว่าเขาเป็นคนตัดสินใจ คนขับรถตู้สองสามคนก็รีบเข้าไปหา

“ไปสถานีรถไฟ พวกคุณก็ไม่ต้องรับคนอื่นแล้วนะ เที่ยวเดียวให้พวกคุณหกสิบ!” เฉินลี่ชวนต่อรองราคากับคนขับ ราคานี้หารกันแต่ละคนก็ไม่มากเท่าไหร่ เหลือบมองเวลา หลิวเหว่ยเหว่ยกับเถียนฮ่าวไม่กล้าพูดอะไรแล้วจริงๆ ทำได้เพียงฟังการจัดการของเฉินลี่ชวน

“แบบนี้อย่างน้อยก็ต้องแปดสิบแล้วนะ กระเป๋าเยอะขนาดนี้...”

“ได้ๆๆ ไม่ต้องพูดแล้ว หกสิบห้า พวกเราเป็นนักเรียนกันหมด ไม่มีเงินจริงๆ หรอก ไม่อย่างนั้นก็นั่งรถเมล์ไปแล้ว” เฉินลี่ชวนเปิดประตูรถของชายคนนั้นโดยตรง ยกกระเป๋าเดินทางขึ้นไป คนขับบ่นน้อยใจในปากสองสามประโยค หลังจากเพิ่มอีกห้าหยวนแล้ว เขาก็รีบช่วยย้ายกระเป๋าอย่างรวดเร็ว

แต่ของของคนกลุ่มนี้เยอะเกินไปจริงๆ เหมาไปสองคันถึงจะยัดเข้าไปได้หมดพอดี จากนั้นก็รีบมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟ เหลือบมองเวลา ทุกครั้งที่ผ่านไฟแดงก็ใจหายวาบ โชคดีที่ช่วงเวลานี้ถนนโล่ง ในที่สุดก็มาถึงสถานีก่อนสี่โมงครึ่ง ยังมีเวลาตรวจตั๋วอีกสิบห้านาที

“จะพักโรงแรมไหม?”

“พ่อหนุ่ม ยังมีบริการอื่นๆ อีกนะ”

“มาดูหน่อยสิ” หลายคนถือกระเป๋าเดินทางอย่างรีบร้อน คุณป้าวัยกลางคนบางคนยังคงวิ่งตามพวกเฉินลี่ชวนอยู่ ในสถานีรถไฟที่กว้างใหญ่ผู้คนไปมาขวักไขว่ มีคนทำอะไรทุกอย่างจริงๆ ทั้งขอทาน, ขายของ, ไม่มีเงินกลับบ้านไม่ได้ เหมือนจับฉ่ายหม้อใหญ่ วุ่นวายอย่างที่สุด สถานีรถไฟตอนนี้น่ะไม่ใช่แค่乱ธรรมดาแล้ว

“ระวังกระเป๋าเงินด้วย” เฉินลี่ชวนเตือนหนึ่งประโยค เขาถือกระเป๋าของสวีหว่านถังรีบเดินนำไปข้างหน้า พวกฉีซือเหยาเดินตามอยู่ข้างหลังเขาเงียบๆ โดยไม่รู้ตัว ก็เริ่มจะฟังการจัดการของเฉินลี่ชวนแล้ว ให้พูดอะไร ก็ทำตามนั้น

ในที่สุดก็มาถึงทางเข้าสถานี จางเทาถือตั๋ว รอคอยทุกคนอย่างร้อนรน

“ลี่ชวน!” จางเทารีบวิ่งเข้าไป เขารีบแจกตั๋วให้ทุกคน “รีบเข้าสถานีเถอะ ใกล้จะตรวจตั๋วแล้ว”

“ได้ วันนี้ลำบากแกแล้วนะ” เฉินลี่ชวนพยักหน้า พูดเกรงใจไปประโยคหนึ่ง

“เชี่ยเอ๊ย แกมาพูดนี่กับฉัน” จางเทากลอกตาใส่เฉินลี่ชวน

ทันใดนั้น ก็มีคนหนึ่งท่าทางร้อนรนเข้ามาใกล้ พอดีกับที่หลิวเหว่ยเหว่ยยืนอยู่ด้านนอกสุด ชายคนนั้นจึงคว้าแขนของหลิวเหว่ยเหว่ยไว้

“พี่ชาย เอาโทรศัพท์ไหม เพิ่งจะเก็บมาได้ โนเกียราคาเดิมสามพันกว่า ตอนนี้แค่หกร้อยหยวน เอาไหม?” ชายคนนั้นกระซิบเสียงต่ำ แล้วก็กวาดตามองไปรอบๆ อย่างร้อนรน และพวกเฉินลี่ชวนกลุ่มนี้ต่างก็สังเกตเห็นแล้ว

“แค่หกร้อยเหรอ?” หลิวเหว่ยเหว่ยอุทานออกมาเสียงหลง เขาเบิกตากว้างจ้องมองโทรศัพท์ในมือของชายคนนั้น รุ่นเดียวกับของฉีซือเหยาเลย ท่าทางที่ร้อนรนจนทนไม่ไหว เห็นได้ชัดว่าติดกับแล้ว

“แกเบาเสียงหน่อยสิ นี่ฉันเก็บมาได้นะ เร็วเข้า จะเอาไม่เอา ไม่เอาฉันไปแล้วนะ” ชายคนนั้นพูดอย่างรีบร้อนอีกครั้ง

“เอา!” หลิวเหว่ยเหว่ยก็แสดงท่าทีระมัดระวังเช่นกัน เขารีบไปควักกระเป๋าเงิน เขาอยากจะได้โทรศัพท์มือถือมาโดยตลอด ไม่คิดเลยว่าจะเจอของถูกขนาดนี้ หกร้อยหยวน ตัวเองกัดฟันก็ยังพอไหว

“เร็วเข้า เร็วเข้า!” ชายคนนั้นเร่งหลิวเหว่ยเหว่ยให้รีบควักเงินออกมา รอจนกระทั่งได้เงินหกร้อยหยวนมาไว้ในมือแล้ว เขาก็ยัดโทรศัพท์ใส่มือหลิวเหว่ยเหว่ย ไม่ลืมที่จะเตือนหนึ่งประโยค “ระวังอย่าให้ใครเห็นนะ มีคนกำลังเดินหาโทรศัพท์อยู่ทั่วสถานีรถไฟเลย”

“อืม!” หลิวเหว่ยเหว่ยพยักหน้าหนักๆ ว่านอนสอนง่ายมาก เขายัดโทรศัพท์เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของห่อของ

เฉินลี่ชวนยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร การหลอกลวงประเภทนี้เริ่มฮิตขึ้นมาในช่วงไม่กี่ปีนี้ รับรองว่าเป็นเครื่องจำลองแน่นอน จากนั้นกลุ่มคนก็ไม่ชักช้าอีกต่อไป หลังจากผ่านเหตุการณ์วุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ เมื่อครู่แล้ว ก็ถือตั๋วรีบเข้าสถานีไป

เฉินลี่ชวนจัดการให้ฉีซือเหยานั่งลงที่ที่นั่งก่อน คราวนี้ถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก หลังจากนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องของตัวเองแล้ว แต่ในตู้รถธรรมดานี้ กระเป๋าเดินทางกองอยู่บนทางเดิน อบอวลไปด้วยกลิ่นแปลกๆ ต่างๆ นานา ยังมีเสียงเด็กร้องไห้อีก ที่สำคัญคือต้องนั่งไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ทันใดนั้นสีหน้าของฉีซือเหยาก็เปลี่ยนเป็นเจ็บปวดอย่างที่สุด โดยเฉพาะคุณลุงที่อยู่ตรงข้ามเธอ กำลังถอดรองเท้าเปลือยเท้า วางไว้บนที่นั่ง ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งออกมา

เฉินลี่ชวนก็ขี้เกียจจะถามแล้ว นี่เป็นสิ่งที่คนอื่นเขาเต็มใจเอง หลังจากกำชับเรื่องที่ฉีซือเหยาต้องระวังอีกสองสามประโยคแล้ว เขาก็รีบร้อนจากไป ส่วนหลิวเหว่ยเหว่ยนั้น ยังคงดื่มด่ำอยู่กับความสุขที่ได้โทรศัพท์มาฟรีๆ เขาแลกที่นั่งกับคนคนหนึ่ง สมใจปรารถนานั่งลงข้างๆ ฉีซือเหยา เถียนฮ่าวกลับยอมรับสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้ เขากำลังคุยกับคนอื่นเรื่องแลกที่นั่ง อยากจะไปนั่งติดกับพวกหลิวเหว่ยเหว่ย แต่ชุยจื้อปิงทนไม่ไหว เขายืนอยู่ในทางเดินที่แออัดด้วยใบหน้าที่งุนงง

เฉินลี่ชวนก้าวเดินอย่างรีบร้อน เขาหันไปมองแวบหนึ่ง พบว่าสวีหว่านถังยังคงเดินตามตัวเองมาติดๆ สีหน้าลำบาก

“เธอตามฉันมาทำไม? รีบไปหาที่นั่งสิ” เฉินลี่ชวนถามอย่างไม่เข้าใจ

“ช่วยฉันหาที่นั่งหน่อยสิ ตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้ว ขอร้องล่ะ” สวีหว่านถังน้อยใจจนแทบจะร้องไห้ พอขึ้นรถมาแล้ว เฉินลี่ชวนก็เอาแต่ดูแลฉีซือเหยา โยนกระเป๋าเดินทางให้ตัวเองแล้ว ก็ไม่ถามเลยสักคำ

“ฉันขอดูตั๋วรถของเธอหน่อย” เฉินลี่ชวนเหลือบมองตั๋วรถของสวีหว่านถังแวบหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าที่นั่งตู้ของทั้งสองคนจะอยู่ติดกัน แต่ก็ไม่แปลกอะไร ตอนที่จางเทาจองตั๋วก็ซื้อมาด้วยกัน

“เธอตามฉันมา ที่นั่งพวกเราอยู่ติดกัน” เฉินลี่ชวนช่วยสวีหว่านถังถือกระเป๋าเดินทางที่หนักชิ้นหนึ่ง เดินนำไปข้างหน้า

“พวกเราอยู่ติดกัน!?” สวีหว่านถังดีใจขึ้นมาทันที ถึงกับไม่รู้สึกเหนื่อยแล้ว เธอเดินตามเฉินลี่ชวนติดๆ พูดจาเจื้อยแจ้วขึ้นมา

“นายไม่ได้ดูผิดใช่ไหม?”

“หรือว่านายจะดุตั๋วของนายอีกที? ฉันว่านายยังไม่ได้ดูจริงจังเลยนะ”

“อยู่ติดกันจริงๆ เหรอ?” เฉินลี่ชวนพยักหน้าเบาๆ สองสามที ถือเป็นการตอบเธอ

ในไม่ช้าก็มาถึงที่นั่งตู้ของทั้งสองคน เป็นห้องเล็กๆ แคบๆ วางเตียงสองชั้นไว้สองชุด และสวีหว่านถังกับเฉินลี่ชวนต่างก็เป็นเตียงล่าง นอนอยู่ข้างบน พลิกตัวทีเดียวก็เห็นอีกฝ่ายแล้ว

“ก็...ก็อยู่ติดกันใกล้ขนาดนี้เลยเหรอ งั้น...งั้นตอนกลางคืนนอนจะ...” หน้าของสวีหว่านถังแดงไปถึงคอแล้ว ครั้งเดียวที่ไปเซี่ยงไฮ้ เป็นการนั่งเครื่องบิน ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน

“นั่นก็มีม่านอยู่นี่นา ทางที่ดีก็อย่าถอดเสื้อผ้าเลยนะ มองเห็นได้” เฉินลี่ชวนเตือนอย่างจริงจัง นึกว่าสวีหว่านถังเป็นกังวลเรื่องพวกนี้ เขาเงยหน้าขึ้นมองเตียงบน

นอนหลับ, เตียงบน...สวีหว่านถังก็เริ่มคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว ราวกับเจ้าสาวที่เพิ่งจะเข้าหอใหม่ๆ นั่งอยู่บนเตียงไม่พูดอะไรสักคำ ไม่พูดอะไรสักคำเป็นครั้งคราวเงยหน้าขึ้นมองเฉินลี่ชวน

เฉินลี่ชวนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างแรง ครางออกมาอย่างสบายใจหนึ่งเสียง การเดินทางครั้งนี้ ช่างเหนื่อยใจเหลือเกิน แต่โชคยังดีที่ทุกอย่างเรียบร้อยดี หลังจากส่งข้อความขึ้นรถไปให้ฉีหงจื้อแล้ว เขาก็หลับสนิทไป ยิ่งใกล้มหานครแห่งนั้นเข้าไปเรื่อยๆ เรื่องราวของที่นั่น มีอยู่มากมายเหลือเกิน...