บทที่ 58: คนที่คอยเดินตามต้อยๆ

เถียนฮ่าวเปลี่ยนที่นั่งเรียบร้อยแล้ว เขานั่งอยู่ข้างๆ หลิวเหว่ยเหว่ย ส่วนฉีซือเหยานั่งอยู่ติดหน้าต่าง เก้าอี้ยาวสำหรับสามคนดูแออัดเป็นพิเศษ การจะลุกไปเข้าห้องน้ำก็เป็นเรื่องที่ลำบากมาก ยิ่งไปกว่านั้น ในทางเดินก็ยังยืนเต็มไปด้วยผู้คน กระเป๋าเดินทางวางเกะกะไปทั่ว

“เหว่ยเหว่ย โทรศัพท์ของนายล่ะ? รีบเอาออกมาดูสิ” เถียนฮ่าวเข้าไปกระซิบข้างหูหลิวเหว่ยเหว่ย พูดอย่างดีใจ

“นายเบาเสียงหน่อย” หลิวเหว่ยเหว่ยเตือนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เริ่มค้นหาในห่อของ ตั้งแต่วินาทีที่ซื้อโทรศัพท์มา ในใจก็เฝ้าแต่คิดถึง ลืมไปเลยว่าต้องไปสนใจฉีซือเหว่ย

หลังจากรื้อค้นอยู่พักหนึ่ง หลิวเหว่ยเหว่ยก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ประคองไว้ในมืออย่างระมัดระวัง ราวกับเป็นของล้ำค่า

“ใหม่จริงๆ นะ ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเพิ่งซื้อมา เหว่ยเหว่ย ถ้าฉันเจอเรื่องดีๆ แบบนี้บ้างก็คงจะดี” เถียนฮ่าวที่อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างอิจฉา ฐานะทางบ้านของเขาถึงแม้จะดีกว่าหลิวเหว่ยเหว่ยหน่อย แต่ก็ซื้อโทรศัพท์มือถือไม่ได้เช่นกัน

“เหอะๆๆ...” หลิวเหว่ยเหว่ยยิ้มจนปากแทบฉีก เขายังหันไปมองฉีซือเหว่ยอย่างตื่นเต้นแวบหนึ่ง ราวกับจะแบ่งปันความสุข แต่ฝ่ายหลังกลับเม้มปากแน่น ไม่ได้มีส่วนร่วมในความสุขที่ได้โทรศัพท์มาฟรีๆ ด้วย

“รีบเปิดเครื่องสิ” เถียนฮ่าวเร่งอย่างร้อนรน

“อืม” หลิวเหว่ยเหว่ยกดปุ่มเปิดเครื่อง จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ หนึ่งวินาที, สองวินาที แต่โทรศัพท์เครื่องนี้กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย

“เกิดอะไรขึ้นวะ?” เถียนฮ่าวหน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“ซือเหยา เป็นปุ่มเปิดเครื่องอันนี้ใช่ไหม? ฉันกดแล้วทำไมไม่มีปฏิกิริยาเลย?” หลิวเหว่ยเหว่ยร้อนใจแล้ว เขายกโทรศัพท์ขึ้นรีบถามฉีซือเหยา โทรศัพท์เครื่องนี้รุ่นเดียวกับของเธอ

“ก็ปุ่มนั้นแหละ” ฉีซือเหยาเหลือบมองหลิวเหว่ยเหว่ยแวบหนึ่ง แล้วก็หันไปมองนอกหน้าต่าง เป็นครั้งแรก ที่เธอเกิดความรู้สึกไม่พอใจต่อหลิวเหว่ยเหว่ยขึ้นมา ตัดเรื่องปัญหาทางศีลธรรมของตัวโทรศัพท์ออกไปก่อน แต่... ฉันยอมมานั่งที่นั่งแบบแข็งกับนาย ก็เพื่อเป็นเพื่อนนาย ยิ่งไปกว่านั้นก็เพื่อดูแลอารมณ์ของนายนะ ต้องนั่งไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเลยนะ แต่นายล่ะ? แม้แต่คำพูดแสดงความห่วงใยสักคำก็ไม่มี ในใจมีแต่เรื่องโทรศัพท์

แล้วก็ตอนนั้นเรื่องของหว่านถัง ก็ยังพยายามแก้ตัวให้เขาอย่างสุดความสามารถ คือเลือกที่จะเชื่อใจเขา

หลิวเหว่ยเหว่ยรีบกดปุ่มนั้นอย่างแรงอีกครั้ง จ้องมองหน้าจออย่างประหม่า แต่ก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้น หลิวเหว่ยเหว่ยก็เหงื่อท่วมตัว

“หรือว่าแบตหมด?” เถียนฮ่าวเตือน

“อาจจะเป็นไปได้” หลิวเหว่ยเหว่ยหอบหายใจอย่างหนัก “ซือเหยา แบตเตอรี่ก้อนนั้นของเธอล่ะ? ฉันขอยืมหน่อย” ฉีซือเหยาถลึงตาใส่หลิวเหว่ยเหว่ยแวบหนึ่ง แต่คำพูดน้อยใจก็ยังไม่ได้พูดออกมา เธอหยิบแบตเตอรี่ออกมาจากกระเป๋า

หลิวเหว่ยเหว่ยรับแบตเตอรี่ไป แล้วก็หันโทรศัพท์ของตัวเองกลับด้านเพื่อจะถอดออก พอออกแรง ถึงได้พบว่าเป็นพลาสติกทั้งชิ้น! พอมองดูดีๆ อีกครั้ง กลับเป็นเครื่องจำลอง!

เถียนฮ่าวก็ดูออกแล้วเช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอาย ไม่รู้จะพูดอะไรดี หลิวเหว่ยเหว่ยยืนนิ่งอึ้งไปราวกับคนปัญญาอ่อน หกร้อยหยวนนะ! นั่นมันค่าครองชีพสามเดือนของเขาเลยนะ ถูกหลอกไปเปล่าๆ แบบนี้ ซื้อของเล่นพลาสติกมาอันหนึ่ง

“เป็นของปลอมนี่หว่า!”

“ฉันโดนหลอก!” หลิวเหว่ยเหว่ยคำรามอย่างสิ้นหวัง คนทั้งตู้รถไฟต่างก็ได้ยินเสียงของเขา ส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมาเป็นระลอก ยังหันมามองทางพวกเขาอีก อยากจะดูว่าไอ้โง่คนไหนโดนหลอก?

ฉีซือเหยารีบคว้าเครื่องจำลองมา พอบีบดูก็รู้ว่าเป็นของปลอม เธอมองหลิวเหว่ยเหว่ยอย่างตำหนิ ไม่เข้าใจว่าตอนนั้นเขาไปหลงเชื่อได้อย่างไร

“ก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็อย่าคิดมากเลย ถือซะว่าเสียเงินซื้อบทเรียนแล้วกัน” ฉีซือเหยาปลอบใจ

หลิวเหว่ยเหว่ยนั่งอยู่ที่นั่นอย่างสิ้นหวังหมดอาลัยตายอยาก เกือบจะสิ้นหวังแล้ว เขาใส่ใจเรื่องเงินมากเกินไป และก็ให้ความสำคัญกับโทรศัพท์เครื่องนี้มากเกินไป

...

หลังจากที่ชุยจื้อปิงวางกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบไปดูสวีหว่านถัง เขาสะพายกระเป๋าใบสำคัญไว้ที่คอ เดินไปเที่ยวหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนที่เขามาถึงห้องตู้นอน มองเข้าไปข้างใน ก็ยืนนิ่งอึ้งไปเลย ถึงกับคิดอะไรไม่ออก เฉินลี่ชวนกับสวีหว่านถังนอนอยู่ด้วยกัน! ไม่ใช่ ไม่ใช่ ถึงแม้จะไม่ได้นอนอยู่ด้วยกัน แต่ที่นั่งของเฉินลี่ชวนทำไมถึงได้อยู่ติดกับสวีหว่านถังใกล้ขนาดนี้? เงื่อนไขของที่นั่งแบบนุ่มมันดีขนาดนี้เลยเหรอ? เมื่อมองดูคนทั้งสอง นี่มันทรมานยิ่งกว่าฆ่าชุยจื้อปิงเสียอีก!

“หว่านถัง กระเป๋าเดินทางจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ชุยจื้อปิงก็ยังคงเค้นรอยยิ้มออกมาเดินเข้าไป น้ำเสียงแสร้งทำเป็นสบายๆ

“อืม เรียบร้อยหมดแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้หรอก ไปช่วยซือเหยาเยอะๆ เถอะ” สวีหว่านถังพูดเรียบๆ เธอนอนราบบนเตียงเล็กๆ ดูวิวอยู่นอกหน้าต่าง พลางกินขนมไปพลาง ยกขาเล็กๆ ขึ้นมา แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงก็สาดส่องลงบนนิ้วเท้าที่สวยงามของเธอพอดี ดังนั้นจึงกลายเป็นที่จับตามอง อดไม่ได้ที่จะมองเพิ่มอีกสองสามแวบ

“อืม ได้ เธอไม่เป็นอะไรฉันก็วางใจแล้ว” ชุยจื้อปิงแสร้งทำเป็นผู้ใหญ่ เขานั่งลงบนเตียงของเฉินลี่ชวนอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วก็ตบหลังของเขาเบาๆ อย่างเป็นมิตร

เฉินลี่ชวนพลิกตัว ไม่แม้แต่จะคุยกับชุยจื้อปิงเลยแม้แต่น้อย เขามองออกทะลุปรุโปร่งว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ อยากจะมาแลกที่นั่งเหรอ ไม่มีทาง

“ลี่ชวน แกออกมาข้างนอกหน่อย เพื่อนมีเรื่องจะคุยด้วย” ชุยจื้อปิงพูดจาดีๆ แทบจะไม่ได้เอาพัดมาพัดให้เฉินลี่ชวนปรนนิบัติแล้ว

“มีเรื่องอะไรก็พูดตรงนี้แหละ” เฉินลี่ชวนนอนอยู่บนเตียงไม่ขยับเลย วุ่นวายมาทั้งวันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว

“แกกับเพื่อนแลกที่นั่งกันเถอะ ฉันอยู่ตรงนี้สะดวกที่จะดูแลหว่านถัง” ชุยจื้อปิงยิ้มอย่างหน้าไม่อาย ขณะเดียวกันมือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเริ่มจะควักเงิน

“ฉันไม่ต้องการให้นายมาดูแล!” ไม่ทันที่เฉินลี่ชวนจะเอ่ยปาก สวีหว่านถังก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น

“ไม่แลก!” เฉินลี่ชวนพูดเสียงเย็นชาประโยคหนึ่ง ดึงผ้าห่มบางๆ ขึ้นมาคลุมหัว

“ลี่ชวน เรื่องเงินพูดง่าย ตั๋วใบนี้นายซื้อมา 270 ใช่ไหม ฉันให้แก 400 พวกเราสองคนแลกที่นั่งกัน” พูดพลาง ชุยจื้อปิงก็ควักเงินออกมาแล้ว ถือไว้ในมือเขย่าๆ

“แกเก็บเงินไว้ให้ดีๆ เถอะ อย่ามาอวดรวยที่นี่ ระวังจะโดนขโมย” เฉินลี่ชวนเตือนอย่างหวังดีประโยคหนึ่ง เขาลุกขึ้นนั่ง

“อีกอย่างแกคิดจะเอาเงิน 130 หยวน มาให้ฉันไปทนอยู่บนที่นั่งแบบแข็งหนึ่งวันหนึ่งคืนเหรอ? เหล่าเฉินให้เงินฉันมาไม่น้อยเลยนะ ช่างมันเถอะ” เฉินลี่ชวนเหลือบมองชุยจื้อปิงอย่างรังเกียจแวบหนึ่ง หันไปมองนอกหน้าต่าง สวีหว่านถังคุกเข่าอยู่บนเตียง จ้องมองคนทั้งสองอย่างประหม่า กลัวว่าเฉินลี่ชวนจะตอบตกลงชุยจื้อปิง เมื่อกี้เพิ่งจะคิดเรื่องดีๆ ไว้ตั้งมากมาย แล้วก็ เฉินลี่ชวนดีกับเหยาเหยาขนาดนี้ ไม่ยิ่งพิสูจน์ได้เหรอว่าเขาเป็นคนที่รักเดียวใจเดียว ควรค่าแก่การฝากฝัง?

“เรื่องเงินพูดง่าย แกเปิดราคามาเลย?” ชุยจื้อปิงยิ้มประจบ ใบหน้าประจบประแจง ในใจก็กำลังคิดคำนวณว่า ให้แกเพิ่มอีกสักร้อยสองร้อยก็พอแล้ว

“หนึ่งพัน!” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างจริงจัง

“หนึ่งพัน?” ชุยจื้อปิงเบิกตากว้าง บนตัวเขาพกมาแค่สองพันหยวนเท่านั้น แต่นี่สำหรับนักเรียนในเมืองเล็กๆ แล้ว ถือเป็นเงินก้อนใหญ่แล้ว

“รถไฟเพิ่งจะออก เป็นราคานี้ทั้งหมดแหละ ถ้านายคิดว่าแพง ก็ไปแลกกับคนอื่นสิ แน่นอนว่าพรุ่งนี้นายค่อยไปหาคนแลกที่นั่ง รับรองว่าจะถูกกว่านี้” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างดูแคลน ในยุคสมัยนี้คนที่ยอมจ่ายเงินเดือนครึ่งเดือนของคนธรรมดามานั่งตู้นอน ใครบ้างที่จะเป็นคนขาดเงิน? ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบางส่วนที่ซื้อมาจากพ่อค้าตั๋วผีในราคาที่สูงกว่าอีก ไม่มีใครจะยอมทนทุกข์ทรมานเพื่อเงินไม่กี่ร้อยหยวนหรอก

ยังคิดว่าอยู่ในเมืองเล็กๆ ของแกอยู่เหรอ? ตอนนี้ที่ที่จะไปน่ะ คือเซี่ยงไฮ้นะ มหานครที่เต็มไปด้วยแสงสี เมืองที่มีขนาดเศรษฐกิจเป็นอันดับหนึ่ง รายได้ต่อหัวเป็นอันดับหนึ่ง ปริมาณเศรษฐกิจรวมเป็นอันดับหนึ่ง!

ชุยจื้อปิงไม่เชื่อแล้ว เขามองว่าเฉินลี่ชวนจงใจจะทำให้เขาอับอาย ลงจากเวทีไม่ได้ เขาจึงลุกขึ้นไปถามคนที่อยู่เตียงบน ทุกคนต่างก็ถลึงตาใส่เขาอย่างดูถูก ไม่พูดอะไร ไม่เคยเห็นคนจนขนาดนี้วิ่งมาขอแลกที่นั่ง หลังจากวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดชุยจื้อปิงก็ยอมสงบเสงี่ยม กลับไปที่ที่นั่งของตัวเองเงียบๆ

“เหะๆๆ...” สวีหว่านถังหัวเราะอย่างมีความสุข เธอถามเฉินลี่ชวนว่าอยากจะกินขนมไหม เฉินลี่ชวนส่ายหน้า เขาลุกขึ้นไปชงบะหมี่ถ้วย สวีหว่านถังก็รีบลงจากเตียงทันที ถือบะหมี่ถ้วยตามไปข้างหลัง เป็นคนที่คอยเดินตามต้อยๆ โดยสมบูรณ์

ค่อยๆ...กลางคืนก็ลึกแล้ว การทรมานในตู้รถที่นั่งแบบแข็งเพิ่งจะเริ่มต้น...