บทที่ 59: ในที่สุดก็ถึงเซี่ยงไฮ้ที่รอคอยมานาน

“กึงกัง...กึงกัง...” พร้อมกับเสียงรถไฟที่เคลื่อนไปข้างหน้า ผู้คนก็เริ่มหลับใหล แต่ก็ต้องทนกับเสียงกรนที่ดังขึ้นๆ ลงๆ เสียงเด็กร้องไห้โวยวายอย่างกะทันหันเป็นครั้งคราว และกลิ่นเท้าเหม็นที่คละคลุ้งไปทั่ว

ฉีซือเหยานอนไม่หลับจนกระทั่งดึกสงัด คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ ข้อศอกก็พิงอยู่ตรงนั้น ยึดโต๊ะเล็กๆ ทั้งหมดไป ขาก็ยังคงยื่นมาทางฝั่งตัวเองอยู่เรื่อยๆ ที่สำคัญคือยังไม่ใส่รองเท้าอีก ช่างเป็นการทรมานที่สาหัสจริงๆ

เถียนฮ่าวหลับสนิท หลิวเหว่ยเหว่ยก็พูดจาแสดงความห่วงใยฉีซือเหยาสองสามประโยคอย่างสะลึมสะลือ แต่อารมณ์ของเขาก็ยังคงตกต่ำอยู่ คิดแต่เรื่องโทรศัพท์ หายไปแล้วซึ่งความอ่อนโยน, ความมั่นใจ, และความสดใสในวันวาน

ทนกับสภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ ฉีซือเหยาลุกขึ้นยืนเดินไปรับลมที่ประตูตู้รถ แต่กลับเห็นในตู้รถอีกตู้หนึ่ง พ่อคนหนึ่งลุกขึ้นยืน เขาสละที่นั่งของตัวเองให้ลูกสาว แถมยังพัดวีให้อย่างเอาใจใส่ ภาพนี้ สัมผัสถึงความคิดถึงที่อ่อนโยนที่สุดของฉีซือเหยา อารมณ์แบบนี้พลั่งพลูออกมาจนไม่อาจควบคุมได้ น้ำตาคลอเบ้า ในวินาทีนี้ เธอคิดถึงพ่อกับแม่มาก คิดถึงบ้านเล็กๆ ที่อบอุ่นในอำเภอหนิง

คนเยอะขนาดนี้ต่างก็เบียดเสียดกันอยู่บนที่นั่งแบบแข็ง แล้วมันเป็นอะไรกันล่ะ? มีแต่ตัวเองที่เรื่องมากเหรอ? อีกอย่าง ยังช่วยที่บ้านประหยัดเงินไปได้ร้อยกว่าหยวนอีกนะ นานมาก ฉีซือเหยาถึงได้ค่อยๆ ปรับอารมณ์กลับมาได้ เช็ดน้ำตา เดินกลับไปทางที่นั่ง

แต่พอกลับมาถึงที่นั่ง หลิวเหว่ยเหว่ยกลับฟุบหลับอยู่บนที่นั่งของตัวเอง เธอจากไปนานขนาดนี้ เขาจะไม่เป็นห่วงเลยเหรอ? ในวินาทีนี้ ฉีซือเหยาไม่อาจยับยั้งตัวเองได้อีกต่อไป น้ำตาไหลรินลงมาตามแก้ม เธอวิ่งหนีไปที่ห้องน้ำที่ปิดอยู่โดยไม่เลือกทาง โทรศัพท์ไปหาฉีหงจื้อ แต่ตอนนี้ก็ตีหนึ่งแล้ว

“ซือเหยา ลูกอย่าร้องไห้ บอกพ่อสิว่าเกิดอะไรขึ้น เกิดเรื่องอะไรขึ้น? เฉินลี่ชวนอยู่ที่ไหน? พวกเธอไม่ได้อยู่ติดกันเหรอ?” ฉีหงจื้อพูดจาตื่นเต้น ตอนที่เอ่ยชื่อเฉินลี่ชวน ก็มีความตำหนิที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ ยังไงซะในเรื่องของหลี่ลี่หมิน เขาก็ใส่ใจมาก แถมยังกำชับเจ้าเด็กนั่นไว้เป็นพิเศษอีกด้วย ไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็รีบลุกขึ้นนั่ง เข้าไปอยู่ข้างๆ ฉีหงจื้ออย่างร้อนรน ทันใดนั้นความง่วงก็หายไปจนหมดสิ้น

“ไม่ใช่ค่ะ พ่อคะ เฉินลี่ชวนดูแลหนูดีมากเลยค่ะ ก็แค่...ก็แค่...หนูคิดถึงบ้าน หนูคิดถึงพ่อกับแม่ค่ะ เรื่องอื่นไม่มีอะไร” ฉีซือเหยาร้องไห้จนพูดไม่เป็นคำ ในใจน้อยใจก็แค่อยากจะร้องไห้

“อย่างนั้นเหรอ...” ฉีหงจื้อถอนหายใจยาว ขอแค่ลูกสาวไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว ส่วนเรื่องคิดถึงบ้าน ทุกคนก็ต้องผ่านกระบวนการแบบนี้กันทั้งนั้น

“เป็นความผิดของพ่อเอง ครั้งนี้ไม่สามารถปลีกเวลาไปเป็นเพื่อนลูกได้ เหยาเหยา ลูกต้องเข้มแข็งไว้นะ อย่ากลัว พ่อกับแม่จะเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งให้ลูกเสมอ...” ฉีหงจื้อปลอบโยนซ้ำๆ ไป๋ชุ่ยอวิ๋นคว้าโทรศัพท์ไป พูดกับลูกสาวอย่างสงสาร โทรศัพท์สายนี้คุยกันนานมาก...

...

“คุณว่าทำไมลูกสาวถึงไม่โทรมาที่บ้านเลยสักสายนะ? คงจะไม่มีอะไรใช่ไหม?” หนิวลี่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ด้วยนิสัยของลูกสาวตัวเอง น่าจะโทรมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?

“ผมก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ในใจเป็นห่วงจนนอนไม่หลับเลย” สวีเปิ่นเจียงลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที “หรือว่าผมจะโทรหาลูกสาวสักสาย”

“โทรเลย!” หนิวลี่ก็นั่งขึ้นมาเช่นกัน เธอเปิดไฟ ไม่ว่าตอนนี้จะดึกแค่ไหน ในใจก็เป็นห่วงจนทนไม่ไหวแล้ว

...

“ชนะแล้ว ชนะแล้ว คนละหนึ่งหยวน เอาเงินมาให้ฉัน! รีบควักเงินออกมาเร็ว เหอะๆๆๆ...” สวีหว่านถังแบมือออก พูดจาเต้นแร้งเต้นกา

คนในตู้รถนี้ พอขึ้นรถมาแล้วก็หลับไปสักพัก กลับกันเวลานี้กลับไม่ง่วงแล้ว พอรวมหัวกัน ก็สู้เล่นไพ่ดีกว่า ดังนั้นคนสองคนที่อยู่เตียงบนก็ลงมาด้วย สี่คนก็มารวมตัวกัน เฉินลี่ชวนคิดในใจว่า ข้ายังจะเอาพวกแกไม่อยู่อีกเหรอ? โดยเฉพาะสวีหว่านถัง หน้าตาบอกบุญไม่รับเรื่องเงินๆ ทองๆ พวกแกเองนั่นแหละที่อยากจะมาส่งเงินให้ฉัน ห้ามก็ไม่ได้ แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ไพ่ของมือใหม่จะแข็งขนาดนี้ ทุกตามีทั้งโจ๊กเกอร์คู่ ทั้งสองอีกหลายใบ สู้ไม่ได้เลยจริงๆ ดังนั้นจึงกลายเป็นหนึ่งกินสาม ชนะมาทั้งคืน

“เมื่อฉันยังเป็นเด็กสาวที่ไม่ประสีประสา เมื่อได้พบกับความรัก แต่กลับไม่เข้าใจในรัก...” เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นมา ขัดจังหวะ สวีหว่านถังรับโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด

“ทำไมถึงโทรมาเวลานี้ล่ะคะ?” สวีหว่านถังยื่นปากออกมา สีหน้าไม่พอใจ

“ลูกสาว ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม? คิดถึงพ่อกับแม่รึเปล่า? ต้องระวังตัวให้มากๆ นะ...”

“ดึกมากแล้ว พ่อกับแม่รีบพักผ่อนเถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอก หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว” พูดจบ สวีหว่านถังก็รีบวางสาย แล้วก็เล่นไพ่ต่อ หลายคนก็เล่นกันต่ออีกไม่นาน มีลุงคนหนึ่งทนไม่ไหวแล้ว แพ้เงินตลอดไม่มีความหมาย เขาลุกขึ้นไปนอน แต่รู้สึกว่าทิ้งวงไปแบบนี้มันน่าอาย เขาจึงแจกของว่างพื้นเมืองให้ทั้งสามคน จากนั้นหลายคนก็ดึงม่านนอนกัน ที่แท้ รถไฟตู้เขียวทางไกลมันน่าสนใจขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เพียงแต่จะได้รู้จักเพื่อนใหม่ วิวทิวทัศน์ระหว่างทางก็สวยงามมาก...

สวีหว่านถังสูญเสียการนอนหลับไปแล้ว เธอแอบดึงม่านออก สามารถมองเห็นใบหน้าของเฉินลี่ชวนได้จากช่องแคบๆ แบบนี้ก็รู้สึกปลอดภัยมากแล้ว ต่อให้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แปลกหน้าขนาดนี้ ก็ไม่เป็นห่วงเลยแม้แต่น้อย ค่อยๆ...นอกหน้าต่างก็มีแสงสว่างขึ้นมา เป็นแสงอรุณที่โผล่พ้นยอดเขา สวีหว่านถังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างตื่นเต้น ถ่ายรูป น่าเสียดายที่พิกเซลในตอนนี้ต่ำเกินไป ไม่สามารถถ่ายทอดความงามในตอนนี้ได้ เธอมองไปทางเฉินลี่ชวนอย่างระมัดระวัง เขายังคงหลับอยู่ ดังนั้นสวีหว่านถังจึงแอบถ่ายรูปเขาไว้หนึ่งใบ

พอถึงแปดเก้าโมง สวีหว่านถังก็ราวกับกองโคลน นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียงเล็กๆ ไม่คิดเลยว่าจะอดนอนทั้งคืน

เฉินลี่ชวนถือบะหมี่ถ้วย เตรียมจะไปชง เสียงก็ดังมาจากข้างหลังอย่างแผ่วเบา “เฉินลี่ชวน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วช่วยฉันชงสักถ้วยสิ ขอร้องล่ะนะ”

“ทำไมเธอไม่ชงเองล่ะ?” เฉินลี่ชวนหันกลับไป แต่สวีหว่านถังกลับหลับตาแน่น ทำให้เขาพูดไม่ออกเลยทีเดียว! ผู้หญิงคนนี้...ขี้เกียจตัวเป็นขน...เอาแต่พึ่งพาคนอื่น...

แต่ก็ยังคงชงบะหมี่ถ้วยให้สวีหว่านถังหนึ่งถ้วย พอวางไว้บนโต๊ะเล็กๆ ผู้หญิงคนนี้ก็ลุกขึ้นนั่งตามกลิ่นหอมทันที “ขอบคุณนะ เหะๆๆ...” ท่าทางที่สวีหว่านถังถูมือไปมานั้น ช่างดูเหมือนลูกน้องที่ไม่ได้เรื่องที่ได้รับรางวัลจากลูกพี่ไม่มีผิด จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินอย่างเมามัน!

“บะหมี่ถ้วยนี่หอมจังเลย สมกับที่เป็นนายชงจริงๆ!” เมื่อเผชิญกับคำชมเช่นนี้ เฉินลี่ชวนก็ขี้เกียจจะสนใจ กลับเป็นชุยจื้อปิงที่พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า ขอร้องว่าจะขอนอนบนเตียงของเฉินลี่ชวนสักงีบ เขาก็เลยยอมให้เขานอน เฉินลี่ชวนลุกขึ้นไปคุยกับคนที่อยู่เตียงบน ตัวเองอยากจะนอนแล้ว เดี๋ยวค่อยไล่เขาก็ได้

ส่วนทางด้านฉีซือเหยา ไม่มีความจำเป็นต้องไปถามอีกแล้ว ถึงแม้ว่าตอนเช้าจะได้รับข้อความขอบคุณจากฉีหงจื้อ แต่เขากับฉีซือเหยาเป็นเพียงเพื่อนกันเท่านั้น ไม่ใช่ผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชา ความห่วงใยที่ให้ไปก็เพียงพอแล้ว

สวีหว่านถังถลึงตาใส่ชุยจื้อปิงอย่างรังเกียจ หลังจากกินอิ่มดื่มพอแล้ว เธอก็ปิดหน้าต่างอย่างระมัดระวัง แล้วก็หลับสนิทไป ยังตั้งใจว่าจะงีบหลับสักพักแล้วค่อยไปหาเหยาเหยา ไม่คิดเลยว่า... บ่ายสามโมง

ในตู้รถไฟมีเสียงประกาศซ้ำๆ ว่าจะถึงเซี่ยงไฮ้แล้ว “ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ สถานีปลายทาง มหานครเซี่ยงไฮ้ใกล้จะถึงแล้ว กรุณาเก็บสัมภาระของท่านให้เรียบร้อย เตรียมตัวลงจากรถ...” มหานครเซี่ยงไฮ้ ในที่สุดก็ถึงแล้ว!

สวีหว่านถังตกใจตื่นขึ้นมาอย่างแรง เธอรีบร้อนเก็บสัมภาระ คราบน้ำลายสีขาวที่มุมปากก็ยังไม่ทันได้เช็ด จากนั้นก็เดินตามหลังเฉินลี่ชวนติดๆ ปะปนไปในฝูงชนที่มืดฟ้ามัวดิน ที่นี่ คือมหานครเซี่ยงไฮ้...