บทที่ 60: ที่แท้ก็เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์

มหานครเซี่ยงไฮ้ ตั้งแต่วินาทีที่ลงจากรถไฟ ศูนย์กลางการรถไฟที่ใหญ่ที่สุดของประเทศก็กำลังพิสูจน์ถึงความเจริญรุ่งเรืองและความสำคัญของมันอย่างเต็มที่ อุปกรณ์ที่ทันสมัย สำหรับพวกฉีซือเหยาแล้ว แม้แต่จะใช้ก็ยังใช้ไม่เป็น

พวกเขาเดินไปอย่างงุนงงสับสน ราวกับมาถึงโลกใบใหม่ แต่พูดให้ฟังดูไม่ดีหน่อยก็คือ จริงๆ แล้วก็คือคนบ้านนอกเข้ากรุงนั่นเอง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ผุดขึ้นมาต่อสิ่งใหม่ๆ และความรู้สึกต่ำต้อยอย่างบอกไม่ถูก อย่าว่าแต่หลิวเหว่ยเหว่ยกับเถียนฮ่าวที่ถือถุงไนลอนเลย ต่อให้เป็นชุยจื้อปิงกับฉีซือเหยาที่สวมเสื้อผ้าแบรนด์ในประเทศที่ฮิตที่สุดในเมืองเล็กๆ ในสายตาของคนอื่น ก็ไม่มีความแตกต่างอะไรเลย ก็แค่คนบ้านนอกเท่านั้น

แน่นอนว่าเฉินลี่ชวนกับสวีหว่านถังก็เหมือนกัน ตอนนั้นอีคอมเมิร์ซยังไม่พัฒนา ไม่มีช่องทางที่จะไปซื้อเสื้อผ้าที่ทันสมัยได้ แต่สำหรับแบรนด์ต่างประเทศราคาหลายร้อยหยวน คนในเมืองเล็กๆ ยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“เขตที่พวกเราอยู่มันคนละเขตกัน แยกกันตรงนี้แล้วกันนะ” เฉินลี่ชวนทิ้งท้ายประโยคนี้ให้ฉีซือเหยา เตรียมจะจากไป

“หืม?” ฉีซือเหยารีบเดินตามเฉินลี่ชวนไป รีบถามว่า “แล้ววิทยาลัยการเงินจะไปทางไหนเหรอ?”

“รถไฟใต้ดินฉันกลัวว่าพวกเธอจะนั่งไม่เป็น เพราะฉะนั้นแนะนำว่าออกจากสถานีแล้วเรียกรถแท็กซี่ไปเลย ตำแหน่งโดยประมาณอยู่ที่เขตเจียงผู่ แถวๆ ถนนชวนอู่ พวกเธอบอกกับคนขับให้ชัดเจนก็พอแล้ว รอให้พวกเธอจัดการเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว ค่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับเมืองนี้ก็ยังไม่สาย” เฉินลี่ชวนอธิบาย เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แต่พวกฉีซือเหยา, หลิวเหว่ยเหว่ยก็ยังคงเดินตามเขามา

“ลี่ชวน เรื่องพวกนี้นายรู้ได้ยังไงเหรอ?” ฉีซือเหยาถามอีกครั้ง

“ก่อนจะมาก็ดูแผนที่มาแล้วน่ะ ถือโอกาสดูโรงเรียนของเธอไปด้วย” เฉินลี่ชวนตอบไปส่งๆ

ไม่นานนัก ทุกคนก็ออกจากชานชาลา ลานกว้างที่ราบเรียบ ใหญ่กว่าสถานีจิ้นหยวนหลายเท่าตัว ถนนสายหลักที่อยู่ติดกันนั้นรถราขวักไขว่

“ทางนั้นต่อแถวเรียกรถแท็กซี่ได้ ฉันไปก่อนนะ” เฉินลี่ชวนพูดอีกประโยคหนึ่งแล้วก็ก้าวเดินจากไป ตอนนี้มีเพียงสวีหว่านถังกับชุยจื้อปิงที่เดินตามเขาไป ทั้งสองคนโบกมือให้ทางที่พวกฉีซือเหยายืนอยู่ ถือเป็นการบอกลากันตรงนี้ ราวกับว่าทุกอย่างกลับมารีบร้อนไปหมด แม้แต่การจากลาก็ยังดูขอไปทีขนาดนี้ จังหวะที่รวดเร็วของที่นี่ ชั่วขณะหนึ่งทำให้พวกเขายอมรับได้ยาก

“ฉันจะตามนายไป ฉันหาที่ไหนไม่เจอเลย เฉินลี่ชวน นายก็นั่งรถคันเดียวกับฉันเถอะนะ เดี๋ยวฉันจ่ายเงินเอง ขอร้องล่ะนะ” สวีหว่านถังดึงแขนของเฉินลี่ชวนไว้อย่างสุดแรง พูดอย่างน้อยใจ ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่นี่ จะไม่เหมือนกับที่เธอจินตนาการไว้เลย เมื่อกี้ตอนออกจากสถานี ยังโดนคนที่ต่อแถวข้างหลังพูดจาไม่ดีใส่สองสามประโยคอีกด้วย

เฉินลี่ชวนเหลือบมองสวีหว่านถังที่ใกล้จะร้องไห้ออกมา ในที่สุดก็ยังคงพยักหน้า ส่วนชุยจื้อปิง ก็พูดตามบทที่เฉินลี่ชวนสั่งไว้ คุยกับคนขับรถ จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งรถแท็กซี่สองคัน หายลับไปที่สี่แยก คนสองกลุ่มก็แยกย้ายกันไปอย่างรีบร้อนเช่นนี้

“พวกเรานั่งรถไฟใต้ดินกันเถอะ รายงานตัวนักศึกษาใหม่อย่างช้าสุดก็หนึ่งทุ่ม ตอนนี้ยังไม่ถึงบ่ายสามโมงครึ่งเลย ยังไงก็ทันแน่นอน” หลิวเหว่ยเหว่ยพูดขึ้นมาเองโดยพลการ เขาเริ่มยกกระเป๋าเดินทางบนพื้น แต่ฉีซือเหยาตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้หลับเลยสักงีบ เธอเหนื่อยจนแทบจะสลบแล้ว ไม่อยากจะถือกระเป๋าเดินทางที่หนักขนาดนี้ไปเดินหารถไฟใต้ดินทีละก้าวอีกแล้ว

“ฉันว่าที่เฉินลี่ชวนพูดก็มีเหตุผลนะ พวกเราจะเรียกรถแท็กซี่ไปก่อนก็ได้ แล้วค่อย...”

“เขาก็เป็นแค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ไม่เคยคิดถึงสภาพเศรษฐกิจของคนอื่นเลย ไม่ใช่ว่าใครก็จะมีพ่อที่หาเงินเก่งอย่างเขาซะหน่อย!” หลิวเหว่ยเหว่ยจู่ๆ ก็ตะโกนขึ้นมา เขาขัดจังหวะคำพูดของฉีซือเหยาอย่างหยาบคาย ท่ามกลางกระแสผู้คนที่ไปมาขวักไขว่ ต่างก็พากันหันมามองพวกเขาสามคนด้วยสายตาที่แปลกไป

ฉีซือเหยาไม่อยากจะทะเลาะกับเขา หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอก็ถามเสียงเบา: “แล้วนายรู้ไหมว่ารถไฟใต้ดินไปทางไหน?”

“ถามๆ ดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?” หลิวเหว่ยเหว่ยทึกทักเอาเอง จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปดึงคุณป้าที่แต่งตัวหรูหราคนหนึ่งไว้ ยิ้มพลางถามว่า “สวัสดีครับคุณป้า ผมเป็นนักเรียนมาจากต่างถิ่นครับ ขอถามหน่อยครับว่าไปวิทยาลัยการเงินนั่งรถไฟใต้ดินไปอย่างไรครับ?”

“โอ๊ย!” คุณป้าสะบัดมือของหลิวเหว่ยเหว่ยออกอย่างรำคาญ สีหน้าที่ผุดขึ้นมามีความรังเกียจอย่างบอกไม่ถูก “พูดดังๆหน่อย ฉันฟังไม่รู้เรื่อง!” จากนั้นคุณป้าก็ก้าวเดินจากไป ทิ้งให้พวกหลิวเหว่ยเหว่ยยืนอับอายอยู่กับที่

ในตอนนี้ฉีซือเหยาอยากจะหันหลังกลับไปนั่งรถแท็กซี่จริงๆ แต่คิดๆ ดูแล้วก็ยังคงทนไว้ก่อน เถียนฮ่าวก็ยังอยู่ด้วย ต้องรักษาหน้าของหลิวเหว่ยเหว่ยไว้ หลังจากนั้นหลิวเหว่ยเหว่ยก็ไปถามทางกับคนอื่นอีก ใช้ความพยายามอย่างมาก ถึงจะถามทิศทางโดยประมาณได้ชัดเจน ดังนั้นทั้งสามคนจึงถือกระเป๋าเดินทางกองโต รีบร้อนเดินทางไป...

...

“วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้าก็ดูโอ่อ่านะ” หลังจากที่เฉินลี่ชวนลงจากรถ เขามองดูประตูที่กว้างใหญ่ของวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้า อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ เรื่องราวในอดีตบางอย่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา ก่อตัวเป็นภาพที่ชัดเจนในสมอง ที่แท้ก็เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ ไม่ใช่ผู้มีส่วนร่วม แต่ก็ยังคงต้องอุทานออกมาว่ายอดเยี่ยม

คนที่มาเรียนที่วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้า ฐานะทางบ้านล้วนดีเยี่ยมทั้งนั้น ในปี 2004 นี้ คนที่สามารถเรียนระดับสามได้ ไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นค่าเทอมของวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้ายังแพงกว่าระดับสามของจังหวัดและเมืองอื่นๆ อีกด้วย และอย่างครอบครัวของเฉินลี่ชวนที่ถือว่าดีเยี่ยมในเมืองเล็กๆ พอมาอยู่ที่วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้า ก็คือระดับล่างสุดเลยทีเดียว แม้แต่จะใช้คำว่าฝืดเคืองมาอธิบายก็ไม่เกินเลยไป

จากนั้นเฉินลี่ชวนทั้งสามคนก็เดินเข้าไปในโรงเรียน ใบตอบรับในมือ คือบัตรผ่านพิเศษที่ใหญ่ที่สุดในวันนี้ ทันทีที่เข้าประตูโรงเรียน ก็มีรุ่นพี่ชายหญิงใจดีเข้ามาช่วย แต่ว่านะ คนที่รู้ก็ย่อมรู้ดีว่า เด็กผู้หญิงจะได้รับการต้อนรับมากกว่า

“น้องสาวอยู่สาขาอะไรเหรอ?”

“ไปเถอะ เดี๋ยวพี่พาไป”

“บริหารธุรกิจเหรอ นี่พี่คุ้นเคยเลย อยู่สาขาเดียวกับพี่ เดี๋ยวพี่พาไป” ความกระตือรือร้นที่มาอย่างกะทันหัน ชั่วขณะหนึ่งทำให้สวีหว่านถังถึงกับตั้งตัวไม่ทัน กระเป๋าเดินทางในมือถูกรุ่นพี่ชายใจดีหลายคนช่วยถือไป หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ทำได้เพียงเดินตามไป หลังจากช่วยเสร็จแล้ว ก็จะเป็นการขอช่องทางติดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ

“เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อนครับ ผมก็อยู่บริหารธุรกิจเหมือนกัน” ชุยจื้อปิงตะโกนพลางวิ่งตามไป เขาถือกระเป๋าเดินทางกองโตคนเดียว มองดูคนอื่นมาแย่งซีน ในใจจะไม่ร้อนรนได้อย่างไร มาถึงมหาวิทยาลัยก็เตรียมจะตามจีบสวีหว่านถังอย่างเต็มที่แล้ว ตอนนี้กลับโดนคนอื่นตัดหน้าไปก่อน

เฉินลี่ชวนกลับดูสบายๆ เขาเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ไปยังจุดรายงานตัวของสาขาบริหาร เพราะสะพายแค่เป้ใบเดียว แถมยังเดินทอดน่องขนาดนี้ คิดดูแล้วก็ไม่น่าจะเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่มีใครเข้ามาถามเขา

ในตอนนี้รถหรูที่จอดอยู่ในลานจอดรถของคณะดูโดดเด่นสะดุดตามากจริงๆ เต็มไปด้วยเบนซ์บีเอ็มดับเบิลยูไปหมด คิดดูแล้วรถแอคคอร์ดคันใหญ่ของเหล่าเฉินคงจะเอาออกมาอวดไม่ได้แล้ว หลังจากผ่านไปนานพอสมควร เฉินลี่ชวนถึงได้เดินเอื่อยๆ มาถึงจุดรายงานตัวของสาขาบริหาร แต่กลับไม่เห็นเงาของสวีหว่านถังและชุยจื้อปิง คิดดูแล้วคงจะถูกจัดให้ไปที่หอพักแล้ว

“คืออาจารย์ที่ปรึกษา หลี่ชุนฉิน” เฉินลี่ชวนมองแวบเดียวก็จำอาจารย์ที่ปรึกษาคนเดิมได้ เขารีบเดินเข้าไป คิดว่าตอนนี้อาจารย์ประจำชั้นที่หนุ่มและเต็มไปด้วยไฟแรงคนนี้ คงจะยังไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเผชิญกับเรื่องราวอีกมากมายแค่ไหน

“เธอมาเพื่อรายงานตัวเหรอ?” หลี่ชุนฉินขยับแว่น จ้องมองเฉินลี่ชวนอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่มีพ่อแม่มาส่งก็ช่างเถอะ สะพายมาแค่เป้ใบเดียว? นักศึกษาใหม่ที่มารายงานตัวนี่ ทำไมถึงได้...เป็นตัวของตัวเองขนาดนี้คนแล้วคนเล่า?

“ใช่ครับ มารายงานตัวครับ” เฉินลี่ชวนพยักหน้ายืนยัน

“ชื่ออะไร?” หลี่ชุนฉินถามอีกครั้ง

“สาขาบริหารครับ ห้อง 1002 เฉินลี่ชวน...”