บทที่ 61: เปิดม่านชีวิตในมหาวิทยาลัย

หลังจากลงทะเบียนกับอาจารย์ที่ปรึกษาเสร็จแล้ว เฉินลี่ชวนก็เดินไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ ในมหาวิทยาลัยอย่างคุ้นเคยเส้นทาง เขาซื้อผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม และของใช้ส่วนตัวบางอย่าง ก่อนจะเดินไปยังหอพัก ตลอดทาง อดไม่ได้ที่จะ "เหลียวซ้ายแลขวา" ต้องยอมรับเลยว่าคุณภาพของวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้านั้นสูงจริงๆ โดยเฉพาะนักศึกษาท้องถิ่นของเซี่ยงไฮ้ จะให้ความสำคัญกับแบรนด์มากกว่า แต่งตัวอย่างประณีตมาก

อย่างน้อยมองแวบแรก ภาพลักษณ์ที่สวยหรูดูดีนั้น พอไปอยู่ในที่เล็กๆ อย่างอำเภอหนิง ก็จัดอยู่ในระดับ "ไม่กล้าจีบ", "ปฏิเสธตัวเองว่าไม่คู่ควร" ในชาติที่แล้ว หนึ่งคือเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจที่มาจากเมืองเล็กๆ ทำให้เกิดช่องว่างทางจิตใจอย่างมาก ต่อมาบ้านก็ล้มละลาย พ่อแม่ก็ติดคุก ยิ่งสร้างความกระทบกระเทือนให้กับเฉินลี่ชวนอย่างใหญ่หลวง ดังนั้นตัวเองจึงไม่เคยเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเล็กๆ นั้นอย่างแท้จริง ในห้องเรียน เฉินลี่ชวนค่อยๆ กลายเป็นอากาศธาตุ ทำได้เพียงนับว่าเป็นผู้สังเกตการณ์ มองดูเพื่อนร่วมชั้นเผชิญกับเรื่องราวบางอย่าง ตัวเองไม่เคยมีส่วนร่วม

ในความทรงจำ ชุยจื้อปิงก็ใช้ชีวิตอย่างทรมานมากเช่นกัน อยากจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่ง แต่คนที่ขาดทุนก็เป็นเขาเสมอ แน่นอนว่า ก็ไม่ได้ถึงกับถูกกีดกัน เพียงแต่ยากที่จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งได้อย่างแท้จริง ค้นพบมิตรภาพ มีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องหน้าตาทางสังคม แต่ตอนนี้...

เฉินลี่ชวนผลักประตูหอพักห้อง 607 เข้าไป เพื่อนร่วมหออีกห้าคนได้เลือกเตียงกันเรียบร้อยแล้ว ต่างคนต่างก็กำลังจัดของของตัวเอง พอเห็นเพื่อนร่วมหอคนสุดท้ายมาถึง ก็หยุดมือที่ทำอยู่ หันมาทักทายเขา ในตอนนี้ทุกคนต่างก็แสดงท่าทีที่สงวนท่าที ออกจากสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยเดิมๆ มาจากทั่วทุกสารทิศมายังสถานที่แปลกหน้า ย่อมมีความไม่คุ้นเคยอยู่มากมาย นิสัยเดิมเป็นอย่างไร อย่างน้อยในช่วงเวลาหนึ่งก็จะจงใจปิดบังไว้

“สรุปว่าฉันเป็นคนสุดท้ายที่มาสินะ พวกพี่ๆ รู้จักกันหมดแล้วรึยัง? ทำไมถึงได้เข้ากันได้ดีขนาดนี้ สุภาพเรียบร้อยจนแปลกๆ ไม่คุ้นเลย ให้โอกาสทำความรู้จักหน่อยสิ?” เฉินลี่ชวนเย้าแหย่ประโยคหนึ่ง บรรยากาศในหอพักนี้มันอึดอัดเกินไป คิดดูแล้วเตียงล่างที่อยู่ติดประตูนี้ก็น่าจะเป็นเตียงที่เหลือไว้ให้ตัวเอง เขาโยนของในมือทั้งหมดขึ้นไปบนนั้น

ทางด้านอาจารย์ที่ปรึกษาแค่รวบรวมรายชื่อหอพักเท่านั้น ไม่ได้แบ่งเตียงอย่างละเอียด ใครมาก่อนก็สามารถเลือกที่ที่ดีๆ ได้ก่อน อย่างเช่นเตียงบนที่อยู่ติดระเบียง ตำแหน่งที่ดีที่สุดในการดูหนัง!

“เพื่อนชื่อเฉินลี่ชวน มาจากมณฑลซานเหอ พวกแกล่ะ?” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างใจกว้างอีกครั้ง ไม่ได้รีบร้อนที่จะไปจัดเตียง เขาควักบุหรี่ออกมาแจกให้คนอื่นๆ

“โย่ งั้นแกก็มาจากที่เดียวกับกู้อวี่น่ะสิ” หลังจากที่เซินอีหมิงรับบุหรี่ไป เขาก็กล่าวพลางหัวเราะ น้ำเสียงของเขาฟังปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นสำเนียงเซี่ยงไฮ้ แต่ก็เป็นคนที่พูดคุยง่ายคนหนึ่ง แต่เรื่องอะไรก็จะมาจู้จี้จุกจิกเรื่องเล็กๆน้อยๆกับคุณ คำนวณละเอียดมาก จากนั้นเซินอีหมิงก็กลับไปนั่งบนเตียงของตัวเอง แอบสำรวจการแต่งตัวของเฉินลี่ชวนตั้งแต่ล่างขึ้นบน ไม่มีแบรนด์ใหญ่จากต่างประเทศเลยสักชิ้น ดูท่าฐานะทางบ้านคงจะธรรมดา

“แกเป็นคนซานเหอที่ไหน?” จากเตียงบนมีหัวหนึ่งโผล่ออกมา คือกู้อวี่นั่นเอง กู้อวี่ขยับแว่น พอเห็นเฉินลี่ชวนยื่นบุหรี่มาให้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังคงรับมาไว้ในมือ เมื่อก่อนถึงแม้จะไม่สูบบุหรี่ แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นผู้ใหญ่ ถือโอกาสเหน็บไว้ที่หู

“ฉันมาจากเมืองเล็กๆ ในจังหวัดน่ะ พูดออกมากลัวจะโดนแกรังเกียจ จากอำเภอหนิง ชื่อเสียงไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ที่ที่เขาอยู่นั้นยากจน ดังนั้นคนที่วิ่งไปทำงานที่ตัวจังหวัดจึงมีเยอะมาก ทั้งขโมย หลอกลวง ปล้นชิงก็มีไม่น้อย ทำให้ชื่อเสียงของคนเมืองเล็กๆ ในเมืองจิ้นหยวนย่ำแย่มาก

“ที่ไหนก็ดูที่คนทั้งนั้นแหละ” กู้อวี่กับเฉินลี่ชวนมองหน้ากันแล้วยิ้ม แล้วก็หดหัวกลับไป วุ่นอยู่กับคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของเขา เกี่ยวกับภูมิหลังของบ้านกู้อวี่ เฉินลี่ชวนเคยสัมผัสมาด้วยตัวเอง ทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไหล่ถ่านหิน รวยมาก แต่บุคลิกของกู้อวี่ ค่อนข้างจะแปลกๆ อยู่บ้าง

“เพื่อนเอ๋ย แกไม่ได้แม้แต่จะเอากระเป๋าเดินทางมาเลยเหรอ?” เตียงฝั่งตรงข้าม เหลียงจิ่งซานตะโกนลั่นขึ้นมา พลางคิดในใจว่าเพื่อนคนนี้น่าจะถือถุงไนลอนมา แล้วก็ไม่กล้าที่จะเอาเข้ามาในหอพัก ก็เลยหาที่ทิ้งไป แล้วก็ถือแค่เครื่องนอนขึ้นมา ทันใดนั้น เหลียงจิ่งซานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่งสายตาที่เห็นใจไปให้ พลางคิดในใจว่าต่อไปในชีวิตประจำวันต้องดูแลน้องชายคนเล็กคนนี้ให้มากขึ้น

“จริงๆ แล้วฉันก็พกมาแค่เป้ใบเดียว ขี้เกียจจะยุ่งยาก ของพวกนี้ก็ซื้อมาจากในซูเปอร์มาร์เก็ตของโรงเรียนนั่นแหละ ต่อไปขาดอะไรค่อยซื้อใหม่” เฉินลี่ชวนจงใจกลั้นหัวเราะ แต่ที่มุมปากก็ยังคงยกขึ้น เกือบจะหลุดเสียงออกมาแล้ว เหลียงจิ่งซานคนนี้เป็นคนที่ตลกมากคนหนึ่ง ฐานะทางบ้านของเขาแย่ที่สุด แต่เขากลับเป็นคนที่อวดเก่งที่สุด

“อ้อ แบบนี้ก็สบายดีนะ” เหลียงจิ่งซานตอบรับหนึ่งเสียง สีหน้าไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเขาก็ก้มตัวลง ค่อยๆ หยิบเสื้อโค้ทขนมิงค์ออกมาจากกระเป๋าเดินทางอย่างระมัดระวัง

“จะทำให้เสื้อตัวนี้เสียไม่ได้เด็ดขาดนะ ราคาตั้งหลายพันแน่ะ” เหลียงจิ่งซานพึมพำ จงใจให้คนอื่นได้ยิน เขาแขวนเสื้อโค้ทขนมิงค์ไว้ในตู้เสื้อผ้า ตบแล้วตบอีก

เชี่ยเอ๊ย ชาติที่แล้วฉันคงจะงี่เง่ากว่าจิ่งซานอีกสินะ... เฉินลี่ชวนไม่สามารถเผชิญหน้ากับอดีตได้ เขาพูดอย่างแนบเนียน “เอาเสื้อผ้าหน้าหนาวมาหมดเลยเหรอ?”

“ใช่แล้ว วิ่งไปวิ่งมามันไกลเกินไป” เหลียงจิ่งซานพยักหน้า

“อืม บุหรี่นี่ไม่เลวเลยนะ” อู๋หมิงสวมรองเท้าแตะ เสื้อกล้ามสีขาว ให้ความรู้สึกเหมือนลุงวัยกลางคนหัวมัน คาบบุหรี่ไปยืนอยู่ข้างๆ เซินอีหมิง ภาพลักษณ์ของทั้งสองคนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เซินอีหมิงแต่งตัวเหมาะสม การจับคู่ที่เรียบง่ายไม่ดูขัดตาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเป็นแบรนด์ใหญ่ทั้งนั้น

“บุหรี่ของท้องถิ่นน่ะ ถ้านายชอบ มีโอกาสจะเอามาฝากสักสองสามแถว” เฉินลี่ชวนพูดไปตามมารยาท

“เพื่อนเกรงใจเกินไปแล้ว มา ลองชิมบุหรี่ของทางฉันดู” อู๋หลางก็ควักบุหรี่ออกมาแจกให้เฉินลี่ชวนมวนหนึ่ง

จากนั้นเฉินลี่ชวนก็โยนให้โจวข่ายข่ายที่อยู่เตียงบนอีกมวนหนึ่ง ทั้งสองคนพยักหน้ายิ้มๆ ในชาติที่แล้ว เฉินลี่ชวนเคยมีเรื่องกับเขา แต่ก็เป็นแค่เรื่องหยุมหยิมไร้สาระ ถ้ายังจะจำมาถึงตอนนี้ ก็จะเป็นตัวเองที่ใจแคบ สิ้นเปลืองปาฏิหาริย์ของการกลับชาติมาเกิดนี้

เปลี่ยนท่าทีในการคบค้าสมาคมกับคนอื่น ก็จะได้ผลลัพธ์ที่ไม่เหมือนเดิม มีความสามารถในการใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลต่างๆ นี่ถึงจะเรียกว่าความสามารถ สภาพแวดล้อมที่ตัวเองอยู่นั้น พูดกันก็คือเรื่องน้ำใจและมารยาททางสังคม หลังจากนั้นหลายคนก็คุยกัน ทำความรู้จักซึ่งกันและกัน บรรยากาศค่อยๆ คึกคักขึ้น

แต่ผลการเรียนก็ไม่มีใครเอามาอวดได้ หัวข้อที่คุยกันได้ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าคำพูดเกรงใจสองสามประโยคว่าคุณมาจากที่ไหน เซินอีหมิงในฐานะคนท้องถิ่นเพียงคนเดียว พูดถึงมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ให้ความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นกับทุกคน

“ไหนเลยจะเป็นอย่างที่พวกแกคิดกัน การวางตำแหน่งของวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ค่อนข้างจะพิเศษ คนรวยจริงๆ ของเซี่ยงไฮ้ รับรองว่าจะไม่มาที่นี่หรอก คนเขาไปเรียนต่อต่างประเทศกันหมด! เป็นคนท้องถิ่นที่เรียนกลางๆ แล้วก็ไม่อยากจะไปเรียนวิทยาลัยอาชีวะ ถึงได้กัดฟันมาที่นี่ ส่วนใหญ่ก็เป็นสถานการณ์แบบนี้ จริงๆ แล้วหลายคนก็เป็นครอบครัวธรรมดา ที่สำคัญก็คือพวกแกคนต่างถิ่นเยอะกว่า” ตอนที่พูดประโยคนี้ เซินอีหมิงก็จงใจหรือไม่จงใจเหลือบมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง

“แน่นอนว่า ก็มีประเภทต่างๆ กันไป มีสองสามคนที่รวยเป็นพิเศษ ที่ท้องถิ่นโด่งดังมาก ก็อยู่ที่โรงเรียนนี้ด้วย” เซินอีหมิงพูดเสริมอีกประโยคหนึ่ง

ทุกคนฟังอย่างเพลิดเพลิน เฉินลี่ชวนดูเวลา เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อน “ไปเถอะ เวลาไม่เช้าแล้ว ควรจะไปที่ห้องเรียนแล้ว”

“ใช่ๆๆ ไปๆๆ” เซินอีหมิงรีบลุกขึ้นยืน ยืนอยู่ข้างกระจกจัดทรงผม “อย่ามาโทษว่าฉันไม่เตือนพวกแกนะ ถ้าอยากจะสี่ปีไม่เป็นโสดล่ะก็ ต้องลงมือก่อนล่วงหน้า” หลายคนก็ยิ้มอย่างเขินอาย แต่ในใจก็เข้าใจกันดี จากนั้นห้อง 607 ก็เดินออกจากหอพัก มุ่งหน้าไปข้างล่าง ชีวิตในมหาวิทยาลัยค่อยๆ เปิดม่านขึ้น...