บทที่ 62: คู่หูจอมโกหก

นักศึกษาปีหนึ่งของวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้ามีคาบเรียนด้วยตนเองตอนเย็นหนึ่งปี นี่เป็นเรื่องที่น่าเบื่อสุดๆ แต่เหล่านักศึกษาใหม่ต่างก็อยู่ในช่วงตื่นเต้น อยากจะใกล้ชิดกับเพื่อนร่วมชั้นมากขึ้น โดยเฉพาะคาบเรียนแรกนี้ ยิ่งน่าตื่นเต้นเร้าใจ

เฉินลี่ชวนปะปนอยู่ในฝูงชน เขาเหลือบมองเซินอีหมิงแวบหนึ่ง พบว่ากางเกงของเขาเรียบกริบ มิน่าล่ะเจ้าคนนี้ถึงได้นั่งในหอพักสักพักก็ต้องลุกขึ้นเดินไปเดินมา อู๋หลางตอนอยู่ที่หอพักดูซอมซ่อ ตอนนี้กลับแต่งตัวดูดีเป็นผู้เป็นคน ดูสดใสมาก พอเห็นเฉินลี่ชวนมองมา เขาก็รีบยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร เหลียงจิ่งซานกำลังแสร้งทำเป็นจริงจัง เดินอย่างสง่าผ่าเผย แต่สายตากลับคอยเหลือบมองไปทางเด็กผู้หญิงอยู่เป็นครั้งคราว

บริหารธุรกิจ 1002 อยู่ที่ห้องแรกทางฝั่งตะวันตกของชั้นสาม ชุยจื้อปิงอยู่ห้องตรงข้าม ยืนชะเง้อคอรออยู่ที่ประตูมาตั้งครึ่งค่อนวัน หลังจากทักทายสวีหว่านถังเสียงดังแล้ว ถึงได้มุดเข้าห้องไป จงใจประกาศความเป็นเจ้าของ

“สาวสวยคนนั้นไม่เลวเลยนะ!” เฉินลี่ชวนสร้างความประทับใจให้คนอื่นว่าเป็นคนช่างคุย เหลียงจิ่งซานโอบกอดน้องชายคนเล็กของเขา เขาเริ่มกระซิบกระซาบกับเขา ส่วนสูงของทั้งสองคนไล่เลี่ยกัน เพื่อนที่มาจากเฮยหลงเจียงคนนี้ นิสัยค่อนข้างจะตรงไปตรงมา

“เอ่อ...” เฉินลี่ชวนพูดไม่ออก สาวสวยที่เหลียงจิ่งซานชี้ถึง ก็คือสวีหว่านถังนั่นเอง หายไปไม่นานเท่าไหร่ เด็กสาวคนนี้ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอีกชุดหนึ่งแล้ว ถุงเท้ายาวเหนือเข่าสีขาว เข้าคู่กับกระโปรงยาวสีดำ มีพลังทำลายล้างสูงมาก

ตอนนั้นเองสวีหว่านถังก็มองมาที่โถงทางเดินพอดี พอเห็นเฉินลี่ชวน เธอก็ยิ้มหวานมาทางเขา แล้วถึงได้มุดกลับเข้าห้องเรียนไป ยืนยันว่าเขาอยู่ห้องเดียวกับตัวเอง ถึงจะวางใจได้

“ไฮ้!” เหลียงจิ่งซานและเซินอีหมิงโบกมือพร้อมกัน รอยยิ้มสดใส เซินอีหมิงเบ้ปากอย่างมั่นใจ พลางคิดในใจว่าเด็กสาวคนนั้นเมื่อกี้ต้องมองเขาแน่ๆ เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัวของเขา เหลียงจิ่งซานจะมาเทียบได้อย่างไร

“ชิชิชิ...ยังไงมหาวิทยาลัยก็ดีกว่า” เหลียงจิ่งซานยิ้มจนปากแทบฉีก เขาเริ่มจินตนาการถึงความรักที่หวานชื่นแล้ว สาวสวยคนนั้นเมื่อกี้ ต้องมองตัวเองแน่ๆ! ต้องใช่แน่ๆ!

พอมาถึงในห้องเรียน ทุกคนต่างก็นั่งรวมกันเป็นหน่วยหอพัก เฉินลี่ชวนพวกเขาหลายคนเดินตรงไปยังแถวหลัง ไม่คิดเลยว่าเซินอีหมิงไอ้หมาเวรนี่จะฉวยโอกาสแทรกตัวเข้าไปนั่งข้างๆ เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ทันใดนั้นก็โดนสายตาดูถูกจากเฉินลี่ชวน, เหลียงจิ่งซาน และคนอื่นๆ คิดดูแล้วไอ้หลานชายคนนี้คงจะคิดฉวยโอกาสที่อยู่ใกล้

อู๋หลางดูท่าทางแล้วก็อยากจะเลียนแบบเซินอีหมิงอย่างเห็นได้ชัด เขาเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวยเป็นพิเศษ ข้างหน้ายังไม่มีใครนั่ง แต่สุดท้ายก็เกรงใจหน้าบางๆ ของตัวเอง ยังคงตามเฉินลี่ชวนไปนั่งที่แถวหลัง ไม่นานนัก อาจารย์ที่ปรึกษาหลี่ชุนฉินก็มาถึง เขาก็แนะนำตัวเองสั้นๆ กับเพื่อนๆ ก่อน หลังจากจัดการเรื่องที่ต้องให้ความสนใจอย่างการฝึกทหารแล้ว ก็เริ่มเข้าสู่ช่วงแนะนำตัวเองที่น่าตื่นเต้นเร้าใจ

เพื่อนร่วมชั้นที่ขึ้นไปบนเวทีต่างก็ดูสงวนท่าที แค่แนะนำตัวเองง่ายๆ ว่าชื่ออะไร มาจากที่ไหน งานอดิเรกอะไร ไม่ได้แสดงความคิดอะไรออกมามากนัก พอถึงตาของเฉินลี่ชวน ก็ต้องมาเป็นไอ้หนุ่มจอมวางแผนสักรอบ การได้เป็นหัวหน้าห้อง เป็นหนึ่งในแผนการของเฉินลี่ชวน แบบนี้แล้ว ไม่เพียงแต่จะทำให้ตัวเองมีอิสระทางเวลาในระดับหนึ่ง ยังมีโอกาสที่จะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับคนสำคัญบางคนได้มากขึ้นอีกด้วย

หัวหน้าห้องตอนมัธยมปลาย ในความทรงจำของนักเรียน ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าช่วยอาจารย์ประจำชั้นทำงานหนัก เก็บค่าห้องอะไรพวกนี้ เรื่องเยอะ แถมยังไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย ไม่สามารถนำมาเทียบกับมหาวิทยาลัยได้ เป็นคนละแนวคิดโดยสิ้นเชิง

ดังนั้นหลังจากแนะนำตัวเองตามแบบแผนไปรอบหนึ่งแล้ว เฉินลี่ชวนก็กระแอมเบาๆ เริ่มแอ็คอาร์ต: “ตอนที่ผมอยู่มัธยมปลายสามปี ผมดำรงตำแหน่งหัวหน้าห้องมาโดยตลอดครับ เรื่องนี้ทำให้ผมมีนิสัยที่กระตือรือร้นในการบริการเพื่อนร่วมชั้น ช่วยเหลืออาจารย์...”

สวีหว่านถังเบิกตากว้าง มองเฉินลี่ชวนอย่างไม่น่าเชื่อ เหยาเหยาไม่ใช่เหรอที่เป็นหัวหน้าห้อง? เขา เขา เขา...หน้าด้านเกินไปแล้ว! จริงๆ แล้วที่เฉินลี่ชวนพูดแบบนี้ จุดประสงค์ชัดเจนเกินไป ทำให้เพื่อนร่วมชั้นรังเกียจ แต่ที่สำคัญคือต้องเอาใจอาจารย์ที่ปรึกษา! เฉินลี่ชวนรู้ดีว่าหลี่ชุนฉินเป็นคนนิสัยอย่างไร ขอแค่คนอื่นลดท่าทีลง แสร้งทำเป็นน่าสงสารไปขอร้องเขา เขาก็จะไม่รู้ว่าจะปฏิเสธคนอื่นได้อย่างไรแล้ว ไม่ใช่คนที่มีความคิดเป็นของตัวเองเท่าไหร่

ที่สำคัญคือ เพื่อนร่วมชั้นไม่ได้ใส่ใจตำแหน่งหัวหน้าห้องนี้เท่าไหร่ ชาติที่แล้วตอนที่เลือกคณะกรรมการห้องเรียน ก็ยังเป็นหลี่ชุนฉินที่กระตุ้นให้ทุกคนสมัครกันอย่างกระตือรือร้น ยังไงซะสภานักเรียนก็ไม่มีใครจากห้อง 1002 เลยสักคน ขอแค่ในช่วงฝึกทหาร ทำงานบริการให้มากขึ้นหน่อย ตำแหน่งหัวหน้าห้องก็แทบจะถูกกำหนดโดยปริยายแล้ว

เฉินลี่ชวนสีหน้าจริงใจ คำพูดหนึ่งรอบพูดออกมาอย่างกระตือรือร้นและมองโลกในแง่ดี แทบจะไม่ได้ยกมือพูดว่า เร็วเข้า เลือกฉันเป็นหัวหน้าห้อง ฉันจะทำงานหนักให้พวกเธอ! หลังจากนั้นการแนะนำตัวเองก็ดำเนินต่อไป แต่ชื่อของเฉินลี่ชวนกลับถูกจดจำไว้ในใจของเพื่อนร่วมชั้นแล้ว คนคนนี้อยากจะเป็นหัวหน้าห้อง

ไม่นานนัก ก็ถึงตาของสวีหว่านถัง เธอยืนอยู่บนเวที ก็ยังคงได้รับเสียงโห่ร้องจากเด็กผู้ชายแถวหลังไม่น้อยเลย ถามเธอว่ามีแฟนรึยัง ในห้องก็ยังมีเด็กผู้หญิงที่หน้าตาสวยอีกสองสามคน แต่สวีหว่านถังแต่งตัวน่ารักมาก เพิ่มคะแนนให้เธออย่างมาก

แต่ในใจของเฉินลี่ชวนกลับแขวนอยู่บนเส้นด้าย ตอนที่ลงจากเวที เขาเอาแต่ส่งสัญญาณให้เด็กสาวคนนี้ ควรจะดูออกใช่ไหม?

“ฉันชื่อสวีหว่านถัง ก็มาจากอำเภอหนิง มณฑลซานเหอเหมือนกันค่ะ...” เมื่อได้ยินคำว่าอำเภอหนิงสองคำนี้ เพื่อนร่วมชั้นก็หันไปมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่งโดยไม่ได้นัดหมาย ทันใดนั้นก็มีคนล้อเลียน: “รู้จักเฉินลี่ชวนเมื่อกี้ไหม?”

“รู้จักค่ะ!” สวีหว่านถังพยักหน้าอย่างซื่อสัตย์

“แล้วตอนที่เขาเป็นหัวหน้าห้องน่ะ บริการดีรึเปล่า?” เด็กผู้ชายอีกคนล้อเลียน เพราะในคำพูดเมื่อกี้ของเฉินลี่ชวน เขาเอาแต่พูดถึง "บริการเพื่อนร่วมชั้น บริการอาจารย์" เป็นศูนย์กลาง

“อืม...บริการดีมากค่ะ!” สวีหว่านถังพยักหน้าอย่างจริงจัง เธอโกหก ไม่สนแล้ว ต้องทำให้ตัวเองสำคัญในใจของเฉินลี่ชวนให้ได้! ดังนั้นจึงพูดจาดูดีมีหลักการต่อไป “ในห้องมีเรื่องยุ่งยากอะไร ก็เป็นเฉินลี่ชวนที่ไปทำหมดเลยค่ะ แล้วก็ตอนที่พวกเราโดดเรียน ยังช่วยปิดบังให้ด้วย!”

พอสิ้นคำพูดนี้ เพื่อนร่วมชั้นก็ฮือฮากันใหญ่ ต่างก็พากันปรบมือ นี่แหละคือหัวหน้าห้องที่ดีที่พวกเราต้องการ จะให้แกทำอะไร? ก็ตอนที่โดดเรียนสามารถช่วยปิดบังได้ไง! แต่คำพูดนี้ เฉินลี่ชวนไม่สะดวกที่จะพูดออกมา ต้องยืนอยู่บนจุดยืนของอาจารย์ที่ปรึกษาในการพูด ตอนนี้ให้สวีหว่านถังพูดออกมาก็เหมาะสมมากแล้ว

“ละอายใจ! ละอายใจ!” เฉินลี่ชวนประสานมือ ยังมองอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างลำบากใจแวบหนึ่ง แสร้งทำเป็นเหมือนจริงมาก

เหตุการณ์แทรกซ้อนนี้ทำให้บรรยากาศในห้องเรียนคึกคักขึ้นมา ในการแนะนำตัวหลังจากนั้น ทุกคนก็ค่อยๆ ปล่อยตัว ที่ทำให้อารมณ์คึกคักถึงขีดสุด ก็คือการขึ้นเวทีของเหลียงหรูหรู ดาวคณะที่ได้รับการยอมรับในอนาคต รูปร่างนางแบบสูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบเซนติเมตร ที่สำคัญคือเครื่องหน้าของเธอมีมิติมาก มีกลิ่นอายของต่างชาติอยู่หลายส่วน แล้วก็ให้ความรู้สึกเย็นชาที่ห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้ ปฏิเสธคนให้ห่างไกลออกไปนับพันลี้!

ความแตกต่างระหว่างเธอกับสวีหว่านถังก็คือ ฝ่ายหลังคือ สาวสวยคนนี้ ฉันอยากจะจีบ และเหลียงหรูหรูก็คือ เชี่ยเอ๊ย สวยขนาดนี้ ฉันไม่คู่ควร ความแตกต่างเช่นนี้! นอกจากออร่าเหล่านี้แล้ว การแต่งตัวของเหลียงหรูหรูก็ดูแล้วแพงมาก ยิ่งขับเน้นความรู้สึกสูงส่งของเธอ

รอจนกระทั่งเพื่อนร่วมชั้นทุกคนแนะนำตัวเสร็จ หลี่ชุนฉินก็กำชับเรื่องการฝึกทหารในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง จากนั้นก็จบคาบเรียนด้วยตนเองตอนเย็น เพื่อนร่วมชั้นตอนนี้เพิ่งจะคุ้นเคยกัน แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อซึ่งกันและกัน ยังมีคนโวยวายจะสร้างกลุ่ม QQ อีกด้วย ในสภาพที่ร่าเริงเช่นนี้ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งขึ้นไปบนเวทีบรรยาย

เฉินลี่ชวนทำหน้าประจบประแจง “อาจารย์หลี่ครับ พรุ่งนี้มีอะไรที่ต้องให้ผมช่วยทำไหมครับ?”