บทที่ 63: ภาพลักษณ์ที่น่าฉงน

“คนคนนั้นอยู่หอพวกแกเหรอ?” พอพวกเซินอีหมิง, เหลียงจิ่งซานเดินออกจากห้องเรียน เด็กผู้ชายในหอพักอื่นก็ถามขึ้นมาอย่างดูแคลนทันที ทุกคนต่างก็เป็นพวกหยิ่งทะนงในตัวเอง พอเห็นคนแบบนั้นไปประจบสอพลออยู่หน้าอาจารย์ที่ปรึกษา ในใจก็ย่อมดูถูกอยู่แล้ว

“ใช่ เหอะๆๆ...” เซินอีหมิงรู้สึกว่าเสียหน้า เขายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน สังเกตเห็นกลุ่มเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหลัง เขารีบยกแขนขึ้นดูเวลา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง “นาฬิกา Longines เรือนนี้คุณภาพยังด้อยไปหน่อย”

“ต่อหน้าอาจารย์หลี่นี่สุดยอดจริงๆ เลยนะ” ชายคนนั้นกล่าวอีกครั้ง ทำให้เด็กผู้หญิงข้างๆ หัวเราะออกมาเป็นแถว ตอนนี้ห้อง 607 ไม่มีใครพูดอะไรอีกแล้ว เดินไปเงียบๆ

สวีหว่านถังได้ยินคำพูดเหล่านี้ ในใจก็รู้สึกไม่ดี เธอยืนอยู่ที่ประตูห้องเรียน มองไปที่เฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง แต่เขาก็คือภาพลักษณ์ที่ประจบสอพลอในปากของเพื่อนร่วมชั้นจริงๆ คิดไม่ตกว่าทำไมเขาถึงต้องแสดงท่าทีแบบนั้น

...

“อาจารย์หลี่ครับ งานเอาน้ำไปให้เพื่อนๆ ให้ผมมาทำเถอะครับ พวกเราเป็นรุ่นแรกที่ท่านดูแล ท่านต้องใช้กระบวนการในการปรับตัว ยิ่งต้องใช้เวลามากขึ้นไปอีก ดังนั้นเรื่องที่ง่ายๆ และใช้แรงงานพวกนี้ ก็ให้ผมมาทำเถอะครับ” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างกระตือรือร้น เขาเดินตามอยู่ข้างๆ หลี่ชุนฉิน มองดูเขาปิดไฟ, ล็อกประตู ทั้งสองคนก็ลงบันไดไปด้วยกัน

หนุ่มขนาดนี้ อายุยังไม่ถึงสามสิบก็สามารถมาเป็นอาจารย์ประจำชั้นของวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้าได้แล้ว นี่อาจจะในสายตาของเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ จะรู้สึกว่าอาจารย์ที่ปรึกษาอายุน้อย ไม่มีบารมี ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย แต่คนที่มีเส้นสายแข็งที่สุด ไม่ใช่ผู้ที่ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงตั้งแต่อายุยังน้อยหรอกเหรอ? คิดจริงๆ เหรอว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้าอยากจะเป็นก็เป็นได้?

ดังนั้นในความคิดของเฉินลี่ชวน มีความจำเป็นที่จะต้องจงใจเอาใจหลี่ชุนฉิน นี่คือเส้นสายที่สามารถช่วยตัวเองได้โดยตรงที่สุด อาจารย์ที่ปรึกษามหาวิทยาลัย! หรือยิ่งไปกว่านั้น ยังมีบางคนที่ไม่รู้ว่า บางทีในชีวิตนี้ของเขา คนที่มีสถานะทางสังคมสูงสุดที่สามารถใกล้ชิดได้อย่าง “สนิทสนม” ก็คืออาจารย์ที่ปรึกษา ดังนั้นเด็ดขาดอย่าหยิ่งทะนงในตัวเอง

เฉินลี่ชวนมีประสบการณ์ในสังคมมามากเกินไปแล้ว ถ้าหากยังอยู่ในขั้นที่หัวเราะเยาะคนที่พยักหน้าโค้งคำนับคนอื่นอยู่ล่ะก็ นั่นมันก็ล้มเหลวเกินไปแล้ว เดิมทีสังคมนี้ก็เป็นเช่นนี้ การเลียแข้งเลียขาก็เป็นวิธีการเอาชีวิตรอดอย่างหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่น่าอาย หาเงินไม่ได้ต่างหากที่น่าอาย

“ลี่ชวน แบบนี้เธอจะไม่เหนื่อยเกินไปเหรอ” หลี่ชุนฉินกล่าวอย่างลำบากใจ เขาคิดถึงคนอื่นมากเกินไป กลัวจริงๆ ว่าเฉินลี่ชวนจะเหนื่อย แต่สีหน้าก็ลังเลอย่างเห็นได้ชัด เพราะว่างานในมือของตัวเองนั้นเยอะมากจริงๆ

“แค่นี้จะไปเหนื่อยอะไรครับ ไม่กี่ก้าวเอง งั้นอาจารย์หลี่ครับ ตกลงตามนี้นะครับ ผมกลับหอพักก่อน ท่านมีเรื่องอะไรก็โทรหาผมได้ตลอดเวลาครับ” เฉินลี่ชวนทำท่าทางประกอบ จากนั้นก็วิ่งไปทางหอพัก

หลี่ชุนฉินมองตามแผ่นหลังของเฉินลี่ชวนไป เขายิ้มจางๆ พลางคิดในใจว่าเด็กจากเมืองเล็กๆ คนนี้ ก็มีความขยันขันแข็งอยู่จริงๆ

...

ทันทีที่เฉินลี่ชวนกลับถึงหอพัก หลายคนนั้นก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ภาพลักษณ์ของเขา ถูกลดระดับลงไปมาก

“พวกพี่ๆ พวกแกคิดดูสิว่าฉันทุ่มเทเพื่อพวกแกไปมากแค่ไหน!” เฉินลี่ชวนทำท่าทางสูงส่งอย่างชอบธรรม เขานั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรง

“หมายความว่ายังไง?” เหลียงจิ่งซานหันกลับมาถาม

“พอฉันได้เป็นหัวหน้าห้องแล้ว ใครสบายที่สุด? ก็ไม่ใช่พวกแกห้าคนเหรอ!” เฉินลี่ชวนลุกขึ้นยืน สีหน้าเคร่งขรึม

“หืม?” กู้อวี่ยื่นหัวออกมาจากเตียงบน สีหน้าจริงจัง อู๋หลางและโจวข่ายข่ายที่อยู่เตียงบนก็นั่งขึ้นมาเช่นกัน จ้องมองเฉินลี่ชวน

“เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างมาสายกลับก่อนก็ไม่ต้องพูดถึง รับรองว่าจะช่วยพวกแกบังไว้ให้เอง ตอนมัธยมปลายฉันก็ทำเรื่องแบบนี้มาไม่น้อยเลยนะ เกิดเพื่อนอย่างฉันอยากจะไปเข้าสภานักเรียน จัดกิจกรรมสองสามอย่างง่ายๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะช่วยพวกแกเพิ่มหน่วยกิตได้สบายๆ เหรอ!” พอคำพูดนี้ของเฉินลี่ชวนออกมา สีหน้าของเซินอีหมิงก็เปลี่ยนไปทันที

ความสำคัญของหน่วยกิตไม่ต้องพูดถึงเลย ไม่พอก็ไม่ให้จบนะ เมื่อกี้เซินอีหมิงยังวิจารณ์คนเมืองเล็กๆ พวกนั้นอยู่เลยว่า ในกระดูกก็เป็นแบบนี้ ไม่เคยเจอสถานการณ์ใหญ่โต อย่างนั้นอย่างนี้

“ลี่ชวนคิดไกลจริงๆ พอเขาได้เป็นหัวหน้าห้องแล้ว พวกเราห้าคนต้องสบายที่สุดแน่ๆ เพราะฉะนั้นฉันสนับสนุนอย่างแน่วแน่ที่สุด ให้ลี่ชวนเป็นหัวหน้าห้องของพวกเรา!” เซินอีหมิงตบไหล่ของเฉินลี่ชวนทีแล้วทีเล่า เขาสบตากับเขา แล้วก็พยักหน้าหนักๆ

“อีหมิง ฉันว่าแกนี่มันคนอะไรวะ เมื่อกี้ยังว่าลี่ชวนยังไงอยู่เลย” เหลียงจิ่งซานเสียงดังมาก คุยกับใครก็สีหน้าเดียว เขาเดินก้าวฉับๆ ไปอยู่ตรงหน้าเฉินลี่ชวน “ฉันน่ะสนับสนุนแกตั้งแต่ต้นจนจบเลยนะ ที่บ้านลำบาก ก็ต้องมาเป็นหัวหน้าห้อง แย่งชิงทุนการศึกษาบ้างสิ นี่ไม่น่าอายหรอก” ในสายตาของเหลียงจิ่งซาน เฉินลี่ชวนต้องเอาถุงไนลอนไปทิ้งแล้วแน่ๆ ครอบครัวยากจน

“สามัคคี!” อู๋หลางลงจากเตียง เพื่อนที่มาจากกว่างไห่ ก็กลับมาแต่งตัวด้วยรองเท้าแตะกับเสื้อกล้ามอีกครั้งแล้ว

“พวกเราต้องอยู่ด้วยกันไปอีกสี่ปีนะ ต้องเข้าใจความทุกข์ของอีกฝ่าย ที่จิ่งซานพูดมาน่ะถูกมากเลย ลี่ชวนครอบครัวลำบาก ใช้วิธีของตัวเองแย่งชิงทุนการศึกษา นี่ไม่น่าอายหรอก!”

“ลี่ชวน แกมีเรื่องลำบากอะไร ก็บอกฉันได้เลยนะ!” กู้อวี่พูดคำพูดที่ออกมาจากใจจริงประโยคหนึ่ง แล้วก็หดหัวกลับไปเล่นคอมพิวเตอร์ต่อ

“เหอะๆๆ...” โจวข่ายข่ายยิ้มให้เฉินลี่ชวนทีหนึ่ง ถือเป็นการสนับสนุน แต่คนคนนี้คบหาด้วยยากจริงๆ

ในชั่วพริบตา เฉินลี่ชวนถึงกับไม่กล้าที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเลยทีเดียว นอกจากเงินที่หยางหงยืมไปแล้ว ในบัตรธนาคารยังนอนนิ่งๆ อยู่อีกหกหมื่นหยวน ทำไมอยู่ดีๆ ก็ได้ภาพลักษณ์แบบนี้มาซะงั้น?

“งั้นเรื่องหัวหน้าห้อง ทุกคนต้องสนับสนุนฉันเยอะๆ นะ แล้วก็ไปช่วยประชาสัมพันธ์กับคนหออื่นดีๆ ด้วย ขอแค่ให้ฉันได้เป็นหัวหน้าห้อง รับรองว่าจะทำเพื่อคนของพวกเราเองแน่นอน” เฉินลี่ชวนกำชับซ้ำๆ ตอนนี้เพื่อนๆ หลายคนต่างก็พยักหน้าหนักๆ แสดงการสนับสนุน

“แฮ่มๆ...” ทันใดนั้น คอมพิวเตอร์ของเซินอีหมิงก็มีเสียงดังขึ้นมา เขารีบกลับไปนั่งทันที แล้วก็มีเสียงดีใจจางๆ ดังออกมา

“เหลียงหรูหรูยอมรับคำขอเป็นเพื่อนของฉันแล้ว”

“เหลือบดูหน่อยสิว่าสวีหว่านถังยอมรับของฉันรึยัง?” เหลียงจิ่งซานไม่มีคอมพิวเตอร์ QQ แขวนอยู่บนเครื่องของเซินอีหมิง

“ไม่มี!” เซินอีหมิงเหลือบมองมุมขวาล่างของคอมพิวเตอร์แวบหนึ่ง ไม่มีเสียงอะไรเลย พลางคิดในใจว่าถ้ากับเหลียงหรูหรูไม่มีโอกาสล่ะก็ หันกลับไปจีบสวีหว่านถังก็ได้ จัดการเด็กสาวจากเมืองเล็กๆ อย่างแก ยังจะมีปัญหาอะไรได้อีก

“ฉันชื่อเซินอีหมิง ก็เป็นคนท้องถิ่นของเซี่ยงไฮ้เหมือนกัน ยังพอจะจำฉันได้ไหม?” เซินอีหมิงพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างตื่นเต้น

“ไม่!” ทางด้านเหลียงหรูหรูพิมพ์กลับมาอย่างเย็นชาคำหนึ่ง

เฉินลี่ชวนยืนอยู่ข้างหลัง ยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร บ้านของเหลียงหรูหรูคนนี้น่ะเปิดโรงแรมนะ ถึงแม้จะเป็นแค่ระดับสามดาว แต่นั่นก็เป็นทรัพย์สินหลายสิบล้านแล้วนะ สายตาสูงจะตายไป เซินอีหมิงไม่มีหวังหรอก

“ก็คือเด็กผู้ชายที่นั่งอยู่แถวที่สามน่ะ ใส่เสื้อยืดแขนสั้น Adidas...” เซินอีหมิงยังคงแนะนำการแต่งตัวของตัวเองอย่างจริงจัง พิมพ์ไปข้อความมากมายส่งออกไป ยิ้มแย้มแจ่มใสรอเหลียงหรูหรูตอบข้อความกลับมา แล้วก็ แล้วก็ฝั่งตรงข้ามก็ออฟไลน์ไปแล้ว

“ทำไมถึงออฟไลน์ไปล่ะ?” เซินอีหมิงหน้าตาผิดหวัง “นี่ก็ไม่ได้เน็ตหลุดนี่นา?”

“น่าจะตั้งค่าสถานะออนไลน์เป็นซ่อนตัวกับแกน่ะ” เฉินลี่ชวนรีบซ้ำเติมทันที และร่างของเซินอีหมิงก็สั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ราวกับโดนทำร้ายอย่างหนัก

“กริ๊งๆๆ...” โทรศัพท์ของเฉินลี่ชวนดังขึ้น เป็นเหล่าเฉินที่โทรมา

“หืม? แกยังมีโทรศัพท์มือถืออีกเหรอ?” เหลียงจิ่งซานหน้าตาประหลาดใจ เขายังไม่มีโทรศัพท์มือถือเลย เฉินลี่ชวนที่ครอบครัวลำบากจะมีได้อย่างไร?

“เพื่อนเก็บมาได้ที่สถานีรถไฟน่ะ” เพื่อที่จะรักษาภาพลักษณ์ไว้ ก็ได้แต่ปัดไปประโยคหนึ่ง จากนั้นเฉินลี่ชวนก็รับสายแล้วเดินออกไป ชีวิตมหาวิทยาลัยที่น่าเบื่อ และก็น่าสนใจนี้...