บทที่ 64: อาจารย์ผู้มีพระคุณ

หลังจากคุยโทรศัพท์กับเหล่าเฉินและหลิงหลิงเสร็จ ตอนที่เฉินลี่ชวนกลับมาถึงหอพัก เพื่อนร่วมหอก็กำลังคุยกันเรื่องเด็กผู้หญิงในห้องเรียนอย่างกระตือรือร้น หัวข้อสนทนาก็มุ่งเน้นไปที่เด็กผู้หญิงหน้าตาสวยอย่างเหลียงหรูหรู

จากสีหน้าที่ค่อนข้างจะผิดหวังและซับซ้อนของเซินอีหมิง ก็ดูไม่ยากเลยว่า เหลียงหรูหรูยังไม่ได้ตอบข้อความของเขากลับมา

“ฉันเล็งสวีหว่านถังไว้ตั้งแต่แรกเห็นแล้ว พอใส่ถุงเท้าขาวคู่นั้นนะ น่ารักเกินไปแล้วจริงๆ ใบหน้าเล็กๆ นั่นยังไม่ใหญ่เท่าฝ่ามือฉันเลยมั้ง” เหลียงจิ่งซานสีหน้าเบิกบาน ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง พอเห็นเฉินลี่ชวนเข้ามา เขาก็ก้าวฉับๆ เข้าไป “ลี่ชวน สวีหว่านถังมีแฟนรึยัง?”

“แฟนเหรอ?” เฉินลี่ชวนเหม่อลอยไป ร่างของหม่าเสี่ยวชาวแวบเข้ามาในหัว แต่ทั้งสองคนก็คงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว “อันนี้ฉันไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่ว่าเมื่อก่อนคนที่จีบเขาก็เยอะอยู่เหมือนกันนะ”

“พวกแกไม่ใช่ว่าอยู่ห้องเดียวกันเหรอ เขาจะมีแฟนรึยังก็ไม่รู้?” เหลียงจิ่งซานหน้าตาผิดหวัง

“เฮ้ ฐานะทางบ้านฉันพวกแกก็รู้ดีอยู่แล้ว เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียน เรื่องอื่นไม่รู้จริงๆ” ทันใดนั้นเฉินลี่ชวนก็ยอมรับภาพลักษณ์ที่เพื่อนร่วมหอมอบให้เขา...มีเพียงเมื่อเงื่อนไขของคนคนหนึ่งแย่มาก ไม่สู้คุณแล้ว เขาถึงจะไปมุ่งมั่นแสวงหาของบางอย่างโดยจงใจ ถึงจะไม่ทำให้คนอื่นรังเกียจ

ยิ่งไปกว่านั้นนักเรียนในห้อง 1002 นิสัยเป็นอย่างไร เฉินลี่ชวนรู้ดีอย่างยิ่ง ไม่เห็นคุณค่าของตำแหน่งหัวหน้าห้อง, สภานักเรียนอะไรเลยแม้แต่น้อย หนทางในอนาคตที่บ้านก็ปูทางไว้ให้หมดแล้ว คิดแค่ว่าจะเรียนให้จบๆ ไปก็พอ นี่คือความแตกต่างอย่างมากระหว่างมหาวิทยาลัยระดับสามกับระดับสอง แน่นอนว่า ก็มีคนที่อยากจะสอบเข้าปริญญาโทอยู่บ้าง แต่นั่นก็หายากอย่างยิ่ง

“ก็ได้” เหลียงจิ่งซานเบ้ปากส่ายหน้า

“กังวลอะไร ขอแค่ขยันพรวนดินให้ดี จะมีมุมกำแพงไหนที่ขุดไม่ได้กันลสนจะว่าเขามีแฟนรึยัง เมืองเล็กๆ นั่น แกจะไปกังวลอะไร?” โจวข่ายข่ายที่อยู่เตียงบนแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง สีหน้าที่ยกขึ้นมาน่ารังเกียจ ดูเหมือนจะไม่เคารพคนอื่นอย่างยิ่ง

“ฉันว่ายังมีเด็กผู้หญิงอีกคนที่ไม่เลวเลยนะ พวกแก ว่าฉันจะพาเขาไปโรงแรมได้เมื่อไหร่?” โจวข่ายข่ายดีดก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความลามก

เฉินลี่ชวนอัดบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ก็ยังคงทนไว้ ไม่อยากจะไปมีเรื่องขัดแย้งโดยตรงเหมือนชาติที่แล้ว แต่เจ้าโจวข่ายข่ายคนนี้นี่...ช่างไม่สามารถทำให้คนใจเย็นคบค้าสมาคมกับเขาได้จริงๆ ก็อยู่ในห้องเดียวกันแท้ๆ พูดจาไม่ให้เกียรติคนอื่นขนาดนี้ ก็คือเลวโดยสันดานแล้ว ตอนนี้ คนอื่นๆ ไม่มีใครพูดอะไรอีกแล้ว

“เฮ้ พวกแกนี่มันน่าเบื่อจริงๆ เล่นเกมแล้ว” โจวข่ายข่ายรู้สึกว่าน่าเบื่อ เขาก็เล่นคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของเขาต่อไป

“ได้ยินว่าเด็กผู้หญิงคณะศิลปกรรมศาสตร์ถึงจะสวยนะ พวกแกอย่าเพิ่งรีบยกตัวเองให้ใครไปก่อนล่ะ สร้างสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมชั้นไว้ก่อน” อู๋หลางพูดประโยคหนึ่งเพื่อไกล่เกลี่ย

“อีหมิง สร้างกลุ่มห้องเรียนรึยัง?” เฉินลี่ชวนเปลี่ยนเรื่อง เขาเดินไปแจกบุหรี่ให้แต่ละคน คิดๆ ดูแล้ว ก็ยังคงโยนไปบนเตียงของโจวข่ายข่ายมวนหนึ่ง ยังไงก็อย่าปฏิบัติอย่างสองมาตรฐานเลย

“สร้างแล้ว พรุ่งนี้คาบเรียนด้วยตนเองตอนเย็นค่อยไปบอกในห้อง ให้เพื่อนๆ เข้ามากันหมด” เซินอีหมิงพูดเรียบๆ เขามองไปที่ก้นบุหรี่ที่เกลื่อนพื้น เตะสองสามอันใต้เตียงของตัวเองออกไป

เฉินลี่ชวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มๆ ชาติที่แล้วหลายคนเพราะเรื่องทำความสะอาด ก็เคยทะเลาะกันหลายครั้ง เป็นลูกคนเดียวที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจทั้งนั้น กลัวว่าอยู่ที่บ้านก็ไม่เคยทำงานบ้าน แต่ตอนนี้ ก็ยังคงต้องสามัคคีกันไว้ก่อน เลือกตำแหน่งหัวหน้าห้องนี้ให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน... เฉินลี่ชวนหยิบไม้กวาดขึ้นมา กวาดพื้นเงียบๆ

ตอนนี้พอเห็นมีคนอาสาทำความสะอาด คนอื่นๆ ก็รู้สึกอับอายขึ้นมา เซินอีหมิงถอนหายใจหนึ่งเสียง: “ดูสิ ยังไงก็เป็นลี่ชวนของเราที่จริงใจที่สุด คนที่มาจากเมืองเล็กๆ นี่ขยันจริงๆ” เซินอีหมิงจงใจเงยหน้าขึ้นมองโจวข่ายข่ายแวบหนึ่ง คำพูดเมื่อกี้ของคนคนนี้ เขาฟังแล้วไม่สบายหู

แต่พูดไปก็ช่างบังเอิญ เฉินลี่ชวนเพิ่งจะทำความสะอาดหอพักเสร็จ สภานักเรียนก็มาตรวจหอพอดี พอเห็นห้อง 607 สะอาดขนาดนี้ ก็ชมเชยอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “พวกแกนี่ไม่เลวเลยนะ นี่เป็นห้องที่สะอาดที่สุดในบรรดาหอพักนักศึกษาใหม่เลย พรุ่งนี้จะประกาศชมเชยบนกระดานดำข้างล่าง”

รอให้สภานักเรียนไปแล้ว เฉินลี่ชวนก็ปิดประตูไปพลาง ในปากก็พึมพำ: “ถ้าฉันได้เข้าสภานักเรียนนะ หอพักเรายังจะกลัวโดนตรวจหออีกเหรอ? ไม่กลับหอตอนกลางคืนฉันก็ช่วยพวกแกบังให้ได้” คำพูดนี้ ช่างน่าฟังเหลือเกิน หลายคนก็จดจำไว้ในใจแล้ว ที่สำคัญคือสิ่งที่เฉินลี่ชวนทำตอนนี้ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าอยากจะแย่งชิงทุนการศึกษาเท่านั้นเอง ทำให้คนรังเกียจไม่ลง

...

“สร้อยคอเส้นนี้ของเธอราคาหมื่นแปดเลยเหรอ?” สวีหว่านถังยืนอยู่ข้างๆ เหลียงหรูหรู เธอเบิกตากว้าง รู้สึกว่าเครื่องประดับของเธอดูสวยดี หยิบมาไว้ในมือแล้วถามราคาไปส่งๆ ราคาที่ได้มายิ่งกว่าขอบเขตความเข้าใจของเธอไปแล้ว

“เหอะๆๆ...แค่นี้เอง ที่บ้านยังมีอีกเส้นหนึ่งของบุลการีนะ สี่หมื่นกว่าแน่ะ” เหลียงหรูหรูพูดอย่างไม่ใส่ใจ เธอยืนอยู่ข้างกระจกหวีผมยาว มองไปที่สวีหว่านถังแวบหนึ่ง กล่าวอย่างอิจฉา: “ถ้าฉันมีผมสีดำแบบเธอบ้างก็คงจะดี”

“หา? ฉัน...ฉันเทียบกับเธอห่างไกลเลย” สวีหว่านถังเงยหน้าขึ้นมองเหลียงหรูหรูอย่างไม่มั่นใจแวบหนึ่ง แล้วก็วางสร้อยคอลงอย่างระมัดระวัง เธอไม่เคยเห็นเด็กผู้หญิงที่มีออร่าขนาดนี้มาก่อนเลย รู้สึกว่าสวยกว่าดาราเสียอีก

“สวีหว่านถัง ไม่ใช่ว่ายังคิดจะซื้อสร้อยคอเหมือนกับหรูหรูอีกเส้นเหรอ?” เด็กผู้หญิงที่ชื่อหลินซานซานข้างๆ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา สายตาไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่ “ฉันรู้จักตู้โชว์นะ ลดให้เธอถูกหน่อยได้”

“ไม่มีหรอก ก็แค่ถามไปส่งๆ” สวีหว่านถังส่ายหน้า นั่งลงบนเตียงของตัวเอง

“พรุ่งนี้คาบเรียนด้วยตนเองตอนเย็นคิดจะเปลี่ยนถุงเท้าแบบไหนเหรอ? เธอก็เก่งเกินไปแล้วนะ กระเป๋าเดินทางก็ยังไม่ทันได้จัดเลย ก็ต้องมายุ่งอยู่กับการเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว” หลินซานซานยิ้มเยาะ ทันใดนั้นก็ทำให้เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ หัวเราะออกมาเป็นแถว

“ฮ่าๆๆๆๆ พรุ่งนี้เปลี่ยนเป็นถุงน่องสีดำแล้วกัน”

“สีเนื้อก็ไม่เลวนะ”

“เอ๊ะ เธอก็แก้ชุดฝึกทหารเป็นกางเกงขาสั้นไปเลยสิ”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ ตลกจะตายอยู่แล้ว”

... สวีหว่านถังไม่พูดอะไรแล้ว เธอนอนอยู่บนเตียงเงียบๆ ในวินาทีนี้ ในใจของเธอผุดความรู้สึกต่ำต้อยขึ้นมา

หลังจากปิดไฟแล้ว ความกระตือรือร้นของนักศึกษาใหม่ก็ค่อยๆ จางลงไป ไม่น้อยเลยที่พลิกตัวไปมา ยังคงอยู่ในสภาพที่ตื่นเต้น

เฉินลี่ชวนนอนอยู่บนเตียงเงียบๆ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปลี่ยนชื่อของหลี่ชุนฉิน เป็น "อาจารย์ผู้มีพระคุณ"! เขารู้ถึงศักยภาพและภูมิหลังของอาจารย์ที่ปรึกษาดี ที่สำคัญคือนิสัยของอาจารย์ที่ปรึกษาก็ไม่ได้ขี้เหนียวเลย เท่าที่ดูในปัจจุบัน คนที่ออกมาจากเมืองเล็กๆ ในพื้นที่ยากจน เส้นสายที่สามารถไต่เต้าได้โดยตรงที่สุด ก็คือหลี่ชุนฉิน ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ ในระดับหนึ่งแล้ว ก็คือคนของตัวเอง ดังนั้นจึงต้องไม่เลือกวิธีการ และยิ่งต้องจงใจทำ

...

วันรุ่งขึ้น “ไปๆๆ อย่าสายนะ ไม่งั้นโดนลุกนั่งห้าสิบที” หลังจากที่เฉินลี่ชวนตื่นขึ้นมา เขาก็รีบตะโกนลั่นหนึ่งประโยค หลังจากใส่เสื้อผ้าลงจากเตียงแล้ว ก็พบว่าไอ้หลานชายเซินอีหมิงนั่นยืนอยู่หน้ากระจกแล้ว กำลังจัดแต่งทรงผมด้วยเจล

“พวกแกรีบตื่นสิ เด็ดขาดอย่าสายนะ” จากนั้นเซินอีหมิงก็พูดลอยๆ ประโยคหนึ่งแล้วก็แอบออกจากหอพักไปก่อน

“ไปด้วยกันสิ เรื่องที่ไม่เป็นผลดีต่อความสามัคคีในหอพักอย่าทำ!” อู๋หลางลุกขึ้นจากเตียงอย่างเจ็บปวด มองตามแผ่นหลังของเซินอีหมิงพลางเรียก เฉินลี่ชวนอย่างน้อยก็ยังล้างหน้าไปรอบหนึ่ง คนอื่นๆ ไม่มีแม้แต่เวลาจะล้างหน้าเลย ก็รีบร้อนออกจากบ้านไปแล้ว ฟ้าสางแล้ว นักศึกษาใหม่ต่างก็วิ่งไปยังสนามฝึก...