บทที่ 65: อึ้งไปเลย

สวีหว่านถังพบว่า พอชุดฝึกทหารมาอยู่บนตัวเธอแล้วก็เหมือนทหารกระจอกๆ คนหนึ่ง แต่เหลียงหรูหรูกลับสวมชุดฝึกทหารแล้วเหมือนกับเป็นเสื้อผ้าที่สั่งตัดพิเศษ กลับแสดงความงามอีกแบบหนึ่งออกมา

ดังนั้นตอนที่เหลียงหรูหรูปรากฏตัวที่สนามฝึก ก็ทำให้เกิดความฮือฮาไม่น้อยทันที กลายเป็นจุดสนใจของเพื่อนร่วมชั้น เซินอีหมิงหน้าไม่อาย ผู้หญิงสองคนต่อแถวอยู่สองฝั่ง สูงเมตรเจ็ดสิบกว่าๆ ยังจะพยายามเบียดไปอยู่แถวหลัง แล้วก็ไปยืนอยู่ติดกับเหลียงหรูหรู

และข้างๆ เขาคือเฉินลี่ชวนกับเหลียงจิ่งซานสองคนร่างสูงใหญ่นี้ เซินอีหมิงเหลือบมองพวกเขาสองคนแวบหนึ่ง ความมั่นใจก็ผุดขึ้นมาโดยธรรมชาติ แต่ละคนหัวหูยุ่งเหยิง แถมยังมีเพื่อนคนหนึ่งผมชี้โด่เด่ นี่มันต้องอาศัยเพื่อนข้างๆ มาเปรียบเทียบจริงๆ!

“สวัสดีตอนเช้าจ้ะ” เซินอีหมิงพูดสำเนียงท้องถิ่น ทักทายเหลียงหรูหรู แต่รอยยิ้มที่มุมปากยังไม่ทันจะบานสะพรั่งถึงขีดสุด ก็แข็งค้างไปแล้ว

“เฮ้...ไอ้...ไอ้...ไอ้เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนั้น ไม่ต้องมอง พูดถึงแกนั่นแหละ มุดอยู่ข้างหลังทำไม ไปยืนข้างหน้า!” ครูฝึกตะโกนลั่นหนึ่งประโยค เซินอีหมิงเสียหน้าอย่างแรงเดินไปข้างหน้า ยังโดนเสียงหัวเราะเยาะเป็นระลอก

“ขยับเข้ามา!” ครูฝึกตะโกนอีกครั้ง

เฉินลี่ชวนจึงทำได้เพียงยืนอยู่ข้างๆ เหลียงหรูหรู เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง บนผิวที่ขาวเนียน ดูเหมือนจะไม่มีรูขุมขนเลยแม้แต่น้อย แต่ก็มองไม่เห็นร่องรอยการแต่งหน้าเลย ผิวดีเกินไปแล้วจริงๆ

เหลียงหรูหรูก็สังเกตเห็นสายตานี้เช่นกัน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เคยชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว หลังจากนั้นครูฝึกก็แนะนำตัวสั้นๆ อธิบายเรื่องที่ต้องให้ความสนใจสองสามอย่างแล้ว ก็เริ่มนำทุกคนวิ่งตอนเช้า

ทั้งหมดสามสิบนาที หลังจากวิ่งไปสองสามรอบ ก็มีเพื่อนร่วมชั้นไม่น้อยที่แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกจากแถวไป สุขภาพร่างกายย่ำแย่จริงๆ ในจำนวนนั้นก็รวมถึงกู้อวี่ด้วย ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้แกล้งทำรึเปล่า ยังไงซะเมื่อคืนก็เล่นเกมข้ามคืน ความเข้มข้นขนาดนี้สำหรับเฉินลี่ชวนแล้ว ไม่มีอะไรยากเลยแม้แต่น้อย กลับไม่คิดเลยว่าเหลียงหรูหรูที่อยู่ข้างๆ เหงื่อโทรมกาย หายใจสม่ำเสมอ กลับมีออร่าที่องอาจและสง่างามอยู่หลายส่วน

หลังจากวิ่งตอนเช้าเสร็จ นักศึกษาใหม่ต้องมารวมตัวกันที่สนามฝึกเพื่อฝึกทหารก่อนแปดโมงครึ่ง ดังนั้นหลังจากที่นักเรียนออกมาจากสนามฝึกแล้ว ต่างก็พากันกรูกันไปยังโรงอาหาร ห้องโถงชั้นหนึ่ง แทบจะถูกยึดครองโดยสีเขียวทหารทั้งหมด ไม่ค่อยเห็นรุ่นพี่ปีสองปีสามเท่าไหร่ คาดว่าวิถีชีวิตของพวกเขาคงจะสบายๆ แล้ว

ในห้องโถงมีแต่โต๊ะยาวสำหรับหกคน พอดีกับหอพักหนึ่งหอ ดังนั้นจึงมีคนจองโต๊ะ มีคนต่อแถว ดูเข้ากันได้ดีทีเดียว แต่ว่านะ มิตรภาพชั่วคราวแบบนี้คงจะอยู่ได้ไม่นาน

อู๋หลางนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวอย่างอ่อนแรง ขอร้องให้เหล่าพี่ใหญ่ช่วยเอาข้าวมาให้เขา เขาจองโต๊ะ กินอะไรก็ได้ เฉินลี่ชวน, เซินอีหมิงพวกเขาจึงไปตักข้าว เต้าหู้กับปาท่องโก๋ง่ายๆ พอถึงตอนจ่ายเงิน เหลียงจิ่งซานจู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนตะโกนลั่นหนึ่งประโยค

“ลี่ชวน แกทำอะไร ไม่ต้องให้เงินฉัน บ้านแกยากจนขนาดนั้น ต่อไปนี้ข้าวของแกฉันเหมาหมด!” ทันใดนั้น เพื่อนร่วมชั้นรอบๆ ก็พากันหันมามอง รอบๆ มีแต่เพื่อนร่วมชั้นสาขาบริหารทั้งนั้น

เซินอีหมิงพบว่าเหลียงหรูหรูยืนอยู่ข้างหลัง เขารีบตบไหล่ของเฉินลี่ชวน สีหน้านั้น ท่าทีอบอุ่นราวกับชายหนุ่มผู้แสนดี “ลี่ชวน แกอย่าเขินอายไปเลยน่า ทุกคนอยู่หอเดียวกัน ก็ควรจะช่วยเหลือซึ่งกันและกันสิ” น้ำเสียงของเซินอีหมิงในตอนนี้จงใจเน้นเสียง มีความแหบแห้งอยู่หลายส่วน “ค่าอาหารเช้าฉันออกให้เองแล้วกัน” พูดพลาง เซินอีหมิงก็รีบยื่นเงินให้คุณป้าที่โรงอาหาร ฝ่ายหลังก็ซาบซึ้งใจมาก ในที่สุดมือก็ไม่สั่นแล้ว ตักกับข้าวเพิ่มให้หลายช้อน

เฉินลี่ชวนกำเงินไม่กี่หยวนนั้นไว้ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาถลึงตาใส่เจ้าสองคนนี้ เหลียงจิ่งซานยังคงมองไปที่สวีหว่านถังที่อยู่ข้างหลังเป็นครั้งคราว เซินอีหมิงยิ้มให้ตัวเองอย่างอ่อนโยน สรุปว่าเอาข้ามาเป็นตัวประกอบให้พวกแกแอ็คอาร์ต เพื่อที่จะยกระดับภาพลักษณ์ของพวกแกให้สูงขึ้น! แต่...เฉินลี่ชวนก็ยังคงเก็บเงินใส่กระเป๋าไป รักษาสถานะภาพลักษณ์ไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน การได้เป็นหัวหน้าห้องสำคัญที่สุด

ดังนั้น เพื่อนร่วมชั้นที่เมื่อวานยังคงเยาะเย้ยถากถางเฉินลี่ชวนอยู่เลย ท่าทีในตอนนี้ก็เปลี่ยนไปอีกแล้ว ไม่แน่ว่าคนเขาอาจจะซื่อๆ ก็ได้ อีกอย่างการเป็นหัวหน้าห้อง ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรที่เป็นรูปธรรมนัก อย่างมากก็แค่สามารถยื่นขอทุนการศึกษาได้ง่ายขึ้นเท่านั้น

สวีหว่านถังถลึงตาใส่เฉินลี่ชวน คิดยังไงก็คิดไม่ตกว่าทำไมเขาถึงต้องทำตัวแบบนี้? เห็นๆ อยู่ว่าตอนมัธยมปลาย กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าตัวเองมีเงิน ตอนนี้ดูแล้วน่าอายจัง สวีหว่านถัง: ┭┮﹏┭┮ ทันทีที่เฉินลี่ชวนหันกลับมา เขาก็สบตากับสวีหว่านถังพอดี เขารีบขยิบตาส่งสัญญาณให้เธออย่างบ้าคลั่ง แล้วก็เดินเฉียดไหล่ผ่านไป

“หว่านถัง บ้านของเฉินลี่ชวนลำบากมากจริงๆ เหรอ?” หลังจากที่เฉินลี่ชวนจากไปแล้ว เด็กผู้หญิงคนหนึ่งในหอพักก็ถามอย่างสงสัย เหลียงหรูหรู, หลินซานซานก็มองไปที่สวีหว่านถัง

“ใช่...ใช่แล้ว” ในที่สุดสวีหว่านถังก็ยังคงพยักหน้าอย่างแรง “ลำบากมากเลย ปิดเทอมฤดูร้อนก็ยังทำงานพิเศษเรียนหนังสือไปพลางๆ อยู่ที่ถนนขายจีต้านก้วนปิ่งด้วยนะ โดนพ่อค้าแม่ค้าคนอื่นรังแกอยู่เรื่อย”

“อุตส่าห์เก็บเงินค่าเทอมได้พอดิบพอดีเลยสินะ?”

“ที่แท้เขาลำบากขนาดนี้เลยเหรอ”

“ว่าแต่จีต้านก้วนปิ่งคืออะไรเหรอ?”

...

เฉินลี่ชวนนั่งลง เขาเอามือใส่กระเป๋า ปรับโทรศัพท์มือถือเป็นโหมดเงียบเงียบๆ เดี๋ยวอีกสักพักโทรศัพท์จะดังขึ้น แต่บรรยากาศบิ้วมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ไม่กล้าที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

“พวกแกสองคนพอได้แล้วนะ เก๊กเกินไปแล้ว ทำเอาข้านึกว่าพวกแกจะเหมาเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำข้าจริงๆ” เฉินลี่ชวนส่งสายตาดูถูกไปให้เซินอีหมิงและเหลียงจิ่งซาน ทั้งสองคนยิ้มกว้าง หัวเราะอย่างหน้าไม่อาย

หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกเหลียงจิ่งซาน, เซินอีหมิงก็กลับหอพักไปอาบน้ำล้างตัว ส่วนเฉินลี่ชวนก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนรอบหนึ่ง สั่งน้ำไว้หลายลัง หลังจากจองรถเข็นเล็กๆ ไว้ล่วงหน้าแล้ว ถึงได้ไปหาหลี่ชุนฉิน

“ลี่ชวน นี่...จะไม่เหนื่อยเกินไปเหรอ ใช้เวลาพักผ่อนของเธอไปขนน้ำ หรือว่าฉันจะไปเรียกเพื่อนร่วมชั้นมาอีกสองสามคนดี” ตอนที่หลี่ชุนฉินพูดประโยคนี้ เฉินลี่ชวนก็รู้สึกได้ถึงความลำบากใจของเขา งานหนักแบบนี้ใครจะอยากไปทำ? นี่มันวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้านะ นักเรียนขึ้นชื่อว่าถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แล้วก็นิสัยของเขา ก็ไม่ค่อยจะสั่งการคนเท่าไหร่

“อาจารย์ครับ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ น้ำไม่กี่ลังเอง ผมทำได้ครับ” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างมั่นใจ

“งั้นก็โทรหาอาจารย์ได้ตลอดเวลานะ ถึงตอนนั้นจะได้ไปขนน้ำด้วยกัน” หลี่ชุนฉินขยับแว่น ยังคงลำบากใจอยู่

“ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ ผมสั่งน้ำกับซูเปอร์มาร์เก็ตไว้ล่วงหน้าแล้ว รถเข็นเล็กๆ คันเดียวก็จองไว้แล้วด้วย เดี๋ยวรอบเดียวก็ลากไปได้แล้วครับ” เฉินลี่ชวนยิ้มสดใส แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้าของเขา ดูสดใสมาก

“ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมีรถเข็นเล็กๆ ด้วยเหรอ?” หลี่ชุนฉินเผยรอยยิ้มออกมา เรื่องพวกนี้เขายังไม่รู้เลย ในเมื่อมีรถเข็นเล็กๆ งั้นก็ง่ายขึ้นเยอะแล้ว “ลี่ชวน ค่าน้ำเท่าไหร่ อาจารย์จะให้เธอ”

“ไม่รีบครับ รอให้ฝึกทหารเสร็จแล้วค่อยว่ากันครับ อาจารย์หลี่ครับ ท่านไปทำงานก่อนเถอะครับ มีเรื่องอะไรค่อยเรียกผมก็ได้ครับ” หลังจากนั้นเฉินลี่ชวนก็รีบร้อนจากไป ทำงานก็พอแล้ว การประจบสอพลอที่มากเกินไปกลับไม่ดี

“เด็กคนนั้นดูไม่เลวเลยนะ ให้ความรู้สึกที่ขยันขันแข็งมาก มีเด็กแบบนี้มาเป็นผู้ช่วย คงจะสบายขึ้นไม่น้อยเลยนะ” อาจารย์ที่อยู่ข้างๆ ยิ้มพลางให้คำแนะนำ

“ใช่แล้ว เป็นเด็กที่ซื่อๆ ดีนะ” ตอนนี้ตำแหน่งของเฉินลี่ชวนในใจของหลี่ชุนฉิน ก็คือหัวหน้าห้องแล้ว...