บทที่ 66: ทุกอย่างเป็นไปตามครรลอง

จะไม่ให้พูดว่าวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ดูดีมีคลาสได้อย่างไร สิ่งอำนวยความสะดวกภายในมหาวิทยาลัยดีกว่ามหาวิทยาลัยอื่นๆ มากเกินไปนัก ร้านอาหารตะวันตกที่ชั้นหกของโรงอาหาร มาตรฐานก็เป็นแบรนด์ใหญ่ที่มีชื่อเสียง การฝึกทหารยิ่งมีกฎให้ส่งน้ำแร่ให้นักเรียนด้วย

หลังจากยืนตรงและเตะขาไปหลายชั่วโมง เพื่อนร่วมชั้นก็ปากแห้งคอแห้งกันไปหมดแล้ว พอได้ยินเสียงนกหวีดให้พัก ก็รีบหาที่นั่งยองๆ พักผ่อนทันที

ส่วนเฉินลี่ชวนก็วิ่งพรวดออกจากสนามฝึก ตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ ทันที ในขณะที่อาจารย์ที่ปรึกษาคนอื่นๆ ยังคงหานักเรียนไปขนน้ำอยู่ เขาก็เข็นรถเข็นเล็กๆ คนเดียว ซ้อนลังน้ำแร่กลับมาที่กองร้อยของสาขาบริหารแล้ว

“ห้อง 1002 มาดื่มน้ำ” เฉินลี่ชวนตะโกนลั่นหนึ่งประโยค เพื่อนร่วมชั้นก็รีบกรูกันเข้ามาทันที เสียงชื่นชมก็ดังตามมาไม่ขาดสาย

“เฉินลี่ชวน ลำบากหน่อยนะ...”

“ลำบากแล้วๆ”

“หัวหน้าเฉิน ขอบคุณมากนะ” เฉินลี่ชวนไม่ได้ให้บุหรี่ไอ้หลานชายเซินอีหมิงไปเปล่าๆ เขาดังขึ้นมาในฝูงชนประโยคหนึ่ง ดังนั้นเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ก็พากันเลียนแบบ

“หัวหน้าเฉิน ขอบคุณนะ!”

“สวัสดี หัวหน้าเฉิน” เฉินลี่ชวนรีบแสร้งทำเป็นถ่อมตนทันที เขายกแขนขึ้นเช็ดหยาดเหงื่อบนหน้าผาก ไม่ได้พูดอะไร ก็แค่วุ่นอยู่กับการทำงาน ทิ้งความประทับใจที่ซื่อสัตย์และขยันหมั่นเพียรไว้ให้ผู้คน

ไม่ไกลนัก “เฉินลี่ชวนเป็นอะไรไปน่ะ? ดูใบหน้าแบบนั้นสิ ฉันแทบจะจำเขาไม่ได้แล้ว” ชุยจื้อปิงถามขึ้นมาอย่างประหลาดใจต่อหน้าสวีหว่านถัง

“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน อาจจะ...ก็แค่ตั้งใจอยากจะเป็นหัวหน้าห้องเฉยๆ” สวีหว่านถังพูดเรียบๆ ท่าทีประจบประแจงต่อหน้าอาจารย์ที่ปรึกษานั้น เธอไม่กล้าพูดออกมาเลยด้วยซ้ำ คำพูดหวานเลี่ยนแบบนั้นเขาจะกล้าพูดออกมาได้อย่างไร

“เออใช่ ฝึกทหารเสร็จแล้ว พวกเราไปเที่ยวเซี่ยงไฮ้กันไหม? ชวนซือเหยาพวกเขาไปด้วยกัน พวกเราจะได้รวมตัวกันดีๆ” ชุยจื้อปิงกล่าวอีกครั้ง

“อืม ให้เฉินลี่ชวนไปด้วยนะ ฉันว่า...ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาตอนนี้ ดีมากเลยนะ เขาต้องมาแน่นอน...ฮ่าๆๆๆ...” พอคิดถึงตรงนี้ ในใจของสวีหว่านถังก็แอบดีใจ รอยยิ้มที่มุมปากซ่อนไว้ไม่อยู่ ก็เฉินลี่ชวนเอาแต่ขยิบตาให้ตัวเองอยู่เรื่อยๆ นั่นก็ไม่ใช่ว่าเคยชินแล้วเหรอ

“ชวนลี่ชวนไปด้วย ฉันกลัวว่าหลิวเหว่ยเหว่ยพวกเขา...”

“อย่ามาพูดถึงหลิวเหว่ยเหว่ยกับฉันนะ เขาจะมาไม่มาก็ช่าง ยังไงถ้าเฉินลี่ชวนไม่ไป ฉันก็ไม่ไป” สวีหว่านถังโกรธขึ้นมาทันที

ในใจของชุยจื้อปิงสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง ความอิจฉาผุดขึ้นมา หรือว่าจะเกิดความรู้สึกขึ้นมาในตู้รถนอนนุ่มนั่นแล้ว เสียใจทีหลังจริงๆ ถ้ารู้แต่แรกก็จองตั๋วไปแล้ว ไม่ใช่แค่เสียเงินไปเปล่าๆ ตั้งมากมาย แถมยังเสียโอกาสอันล้ำค่าไปเปล่าๆ อีกด้วย!

“ได้...ก็ได้...” ชุยจื้อปิงทำได้เพียงกัดฟันรับปาก จากนั้นก็มองเฉินลี่ชวนอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง ปลอบใจตัวเอง “คงจะเป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง ดูท่าทางประจบประแจงของเฉินลี่ชวนสิ น่าอายจะตาย ทุกคนก็ต้องรักหน้าตาตัวเองกันทั้งนั้นแหละ”

...

ช่วงเวลาต่อมา เฉินลี่ชวนก็จะรับผิดชอบงานส่งน้ำทุกวัน กลับกลายเป็นว่าได้ทำความคุ้นเคยกับอาจารย์ที่ปรึกษาของห้องอื่นไปเสียอย่างนั้น และในใจของเพื่อนร่วมชั้น ก็ยอมรับโดยปริยายแล้วว่าเฉินลี่ชวนคือหัวหน้าห้อง ตอนนี้ถ้าจู่ๆ มีคนกระโดดออกมา แย่งกับเฉินลี่ชวน รับรองว่าจะต้องโดนทั้งห้องดูถูกแน่นอน ดังนั้นตอนที่เลือกตั้ง จะไม่มีใครมาแย่ง

ทุกอย่างเป็นไปตามครรลอง เวลาฝึกทหารครึ่งเดือนก็ใกล้จะสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว กองร้อยสาขาบริหารธุรกิจ ก็เหมือนเดิมทุกประการ ยังคงได้อันดับรองสุดท้ายมาครอง จริงๆ แล้วก็คือพวกเขาที่เดินได้แย่ที่สุด แต่ไม่ให้อันดับสุดท้าย จะให้หน้าใคร ก็ไม่อาจทราบได้

เย็นวันนั้น เพื่อนร่วมชั้นนั่งล้อมวงกันอยู่บนสนามฝึก ท้องฟ้าดูเหมือนจะเมาเหล้า แก้มแดงระเรื่อ การปะทะกันของวัยหนุ่มสาว ไม่เคยเลยที่จะไม่พอดี อากาศแจ่มใส พอดีเลย ลมอ่อนๆ ก็พอดี ยังมีอาจารย์ที่ปรึกษามาช่วยสร้างบรรยากาศอีก ทุกอย่างพอดีไปหมด

“งั้นฉันจะร้องเพลงให้เพื่อนๆ ฟังเพลงหนึ่ง” หลี่ชุนฉินขยับแว่น เขาอุ้มกีตาร์ ยืนอยู่ตรงกลางที่สุด หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มหนาก็ค่อยๆ เปล่งออกมา: “ให้ฉันได้เด็ดดวงใจของเธอลงมา ลองหลอมละลายมันอย่างช้าๆ ดูสิว่าในใจของเธอฉันยังคงสมบูรณ์แบบไร้ที่ติหรือไม่...”

ในใจของเฉินลี่ชวนเหงื่อตก ภาพตรงหน้านี้ เหมือนกับชาติที่แล้วทุกประการ อาจารย์หลี่เป็นแฟนพันธุ์แท้ของอู่ไป่ สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือ... เฉินลี่ชวนมองไปทางที่เด็กผู้หญิงนั่งอยู่ สายตาตกลงบนร่างของสวีหว่านถัง สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือ มีสวีหว่านถังเพิ่มขึ้นมา เธอกำลังยิ้มคุยกับคนอื่นๆ เพราะอากาศร้อน แก้มก็แดงก่ำ แต่ก็ยังคงพูดไม่หยุด แบบนี้ดีจริงๆ... เฉินลี่ชวนมุมปากยกขึ้น เขามองไปทางนั้นตลอดเวลา แน่นอนว่า ก็แค่รู้สึกว่าการที่ให้เด็กผู้หญิงได้มีวัยหนุ่มสาวที่สวยงามซึ่งควรจะเป็นของเธอ เป็นเรื่องที่ดีมากเรื่องหนึ่ง

“แกอย่ามาทำหน้าหื่นกามมองเหลียงหรูหรูนะ” เซินอีหมิงโอบไหล่ของเฉินลี่ชวนไว้ “เป็นไปไม่ได้หรอก คนละโลกกัน”

“ทำไม เหลียงหรูหรูตั้งค่าสถานะออนไลน์ให้แกเห็นแล้วเหรอ?” เฉินลี่ชวนกลอกตาใส่เขา เซินอีหมิงก็เหมือนลูกโป่งที่แฟบลงทันที ไม่มีชีวิตชีวา ใช่แล้ว ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ก็ไม่เคยเห็นเหลียงหรูหรูออนไลน์อีกเลย แต่คนเขาก็เข้ากลุ่มห้องเรียนแล้วนี่นา

รอให้หลี่ชุนฉินร้องจบ ก็เกิดความเงียบงันชั่วขณะ จากนั้นเหลียงหรูหรูก็ลุกขึ้นยืนอย่างเปิดเผย เธอร่ายรำระบำนกยูงอยู่กลางวง ในวินาทีนี้ บนสนามฝึกก็เงียบสงัดเป็นพิเศษ เพื่อนร่วมชั้นห้องอื่นก็พากันหันมามอง ต่างก็ถูกท่วงท่าของเหลียงหรูหรูดึงดูดไป พูดให้ถูกก็คือ กำลังชื่นชมภาพวาดที่เคลื่อนไหวและงดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้ พอสิ้นสุดท่วงท่าร่ายรำ ก็มีเสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นมาทันที ดังกว่าตอนที่อาจารย์ที่ปรึกษาแสดงจบเมื่อครู่อีก

เซินอีหมิงก็ตัดสินใจในวินาทีนี้เช่นกัน “ไม่สนแล้ว ต้องจีบเหลียงหรูหรูให้ได้ ต่อให้ต้องใช้เวลาสองสามปีฉันก็ยอม!” แต่หลังจากที่เหลียงหรูหรูแสดงจบ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ก็ยิ่งไม่กล้าขึ้นมาแสดง ทันใดนั้นในกลุ่มเด็กผู้หญิงก็มีเสียงล้อเลียนดังขึ้นมา

“ให้สวีหว่านถังขึ้นไปร้องสิ อยู่ที่หอพักก็เห็นฮัมเพลงอยู่บ่อยๆ” เป็นหลินซานซาน

พอสิ้นคำพูดนี้ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ก็รีบตะโกนตามทันที “สวีหว่านถัง มาเลย! มาเลย สวีหว่านถัง......” ในชั่วพริบตา สวีหว่านถังก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ท่ามกลางเสียงเรียกของเพื่อนร่วมชั้น ทำได้เพียงฝืนใจยืนอยู่ตรงกลาง

“ชู่ว์ๆๆ!” มีคนทำท่าทาง ถึงได้ค่อยๆ เงียบลงมา บรรยากาศบิ้วมาขนาดนี้ ทุกคนต่างก็คาดหวังการแสดงที่ไม่แพ้กันของสวีหว่านถังกับเหลียงหรูหรู

สวีหว่านถังก้มหน้าลง ยืนอยู่นานพอสมควร ถึงได้เอ่ยปาก “เมื่อฉันยังเป็นเด็กสาวที่ไม่ประสีประสา...”

“ฮ่าๆๆๆๆ...”

“ชู่ว์ๆๆ อย่าหัวเราะสิ คนเขากล้าขึ้นมาก็พอแล้ว”

“แต่ก็ไม่ได้บังคับเขานี่นา!” เสียงหัวเราะเยาะเป็นระลอกขัดจังหวะสวีหว่านถัง เมื่อกี้เธอร้องเพลงเพี้ยนไปหมด เดิมทีในใจก็ขลาดกลัวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่กล้าร้องแล้ว

“ไม่เป็นไร ร้องต่อไปเถอะ” หลี่ชุนฉินปลอบใจเสียงดังหนึ่งประโยค

แต่สวีหว่านถังถึงกับอ้าปากไม่ขึ้นแล้ว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

“เฮ้อ...” เฉินลี่ชวนทันใดนั้นก็พบว่าเจ้าตัวเล็กนั่นน่าสงสารอยู่บ้าง การที่ไม่ชอบเธอในหอพักนั้นชัดเจนเกินไปแล้ว เดิมทีก็ไม่อยากจะแสดงออก แต่ก็ยังคงลุกขึ้นยืน

“ผมมาช่วยบรรเลงให้สวีหว่านถังเองแล้วกันครับ เพลงนั้นพอดีผมก็ร้องเป็นเหมือนกัน พวกเราสองคนร้องคู่กัน” เฉินลี่ชวนเดินไปอยู่ข้างๆ อาจารย์ที่ปรึกษา ขอยืมกีตาร์ไป ในชาติที่แล้วเป็นเพราะความสนใจ เวลาอยู่คนเดียวก็จะร้องเพลงคนเดียว ระบายอารมณ์ในใจ ค่อยๆ กลายเป็นที่พึ่งพิงอย่างหนึ่ง เพียงแต่...ไม่เคยเอาออกมาอวดเลย

เฉินลี่ชวนเดินไปอยู่ข้างๆ สวีหว่านถัง เขาก้มตัวลง กระซิบข้างหูเธอประโยคหนึ่ง “เดี๋ยวเธอร้องตามฉันก็พอ”

“ลี่ชวน นายร้องดังๆ หน่อยนะ กลบเสียงฉันหน่อย ฉันกลัว” สวีหว่านถังแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

“ได้” เฉินลี่ชวนพยักหน้า หลังจากปรับเสียงเล็กน้อยแล้ว เขาก็เริ่มร้องเสียงดัง “เมื่อฉันยังเป็น, เด็กสาวที่ไม่ประสีประสา, เมื่อได้พบกับความรัก, แต่กลับไม่เข้าใจในรัก, ตั้งแต่อดีต, จนถึงปัจจุบัน...” เสียงของเขามีเสน่ห์มาก รูปร่างสูงใหญ่ อุ้มกีตาร์ตัวหนึ่ง ดูเหมือนจะตอบสนองความคาดหวังของเด็กผู้หญิงในรั้วมหาวิทยาลัยที่มีต่อเด็กผู้ชาย อย่างระมัดระวัง สวีหว่านถังรวบรวมความกล้า ข้อศอกก็ไปโดนเฉินลี่ชวน...