บทที่ 67: เธอคนนี้เจ้าเล่ห์นัก

สายลมอ่อนๆ พัดผ่านแก้มของสวีหว่านถัง ผมยาวสีดำขลับที่หนานุ่มของเธอพริ้วไหวเบาๆ ในวินาทีนี้ วินาทีที่สายลมพัดผ่าน สำหรับสวีหว่านถังแล้ว ดูเหมือนจะนิยามความคาดหวังที่เธอมีต่อชีวิตในมหาวิทยาลัยขึ้นมาใหม่ อยากจะใช้ชีวิตสี่ปีที่ดีที่สุดในชีวิตร่วมกับคนสำคัญ

สวีหว่านถังเจ้าเล่ห์มาก ดังนั้นเธอจึงจงใจขยับเข้าไปใกล้เฉินลี่ชวนมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ยืนชิดแขนของเขาแน่น ในสายตาของเพื่อนร่วมชั้น พวกเขาสองคนก็คือคู่รักที่กำลังดูดดื่มกันอยู่

“เหล่าสวี แกมาเบียดอยู่ข้างๆ ทำไมวะ?” หลังจากร้องจบ เฉินลี่ชวนก็กระซิบข้างหูสวีหว่านถังประโยคหนึ่ง แต่เสียงลมหายใจที่รินรดอยู่ข้างหูนี้ ทำให้ขาสองข้างของสวีหว่านถังอ่อนแรง

“ฉัน...” สวีหว่านถังถึงกับรู้สึกร้อนที่ใบหู ในใจตำหนิเฉินลี่ชวนว่าทำไมต้องมาเป่าลมข้างหูเธอด้วย หัวใจเต้นแรงมาก จากนั้นเธอก็เอนตัวล้มลงไปในอ้อมกอดของเฉินลี่ชวน

“ฉันประหม่า...ประหม่า....” สวีหว่านถังหลับตาแน่น คิ้วกระตุก เธออธิบายอย่างใจสั่น แต่ร่างกายกลับไม่ใช้แรงเลยแม้แต่น้อย ให้เฉินลี่ชวนพยุงตัวเองไว้ ไม่สนแล้ว ยังไง...ยังไงก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็คือ...ก็คือให้เขากอด

“ว้าว!”

“โห เพื่อนเอ๊ย เจ๋งว่ะ!”

“นั่นใครวะ? ลงมือสำเร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

“นับถือ! แบบอย่างเลย!” เมื่อเห็นคนทั้งสองกอดกันอยู่ ทั้งสาขาบริหารก็ระเบิดเสียงโห่ร้องที่รุนแรงอย่างยิ่งออกมาทันที!

“ใครกอดกันวะ?” ชุยจื้อปิงที่อยู่ห้องตรงข้ามยิ้มพลางลุกขึ้นยืน เตรียมจะมาเสพดราม่า แล้วก็ยืนงงอยู่กับที่ ตอนนี้เสียงโห่ร้อง, เสียงปรบมือของเพื่อนร่วมชั้น ราวกับเป็นดาบแหลมคมนับไม่ถ้วน ทิ่มแทงเข้าไปที่หัวใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทำไมเฉินลี่ชวนกับสวีหว่านถังถึงกอดกันได้? ไม่......ชุยจื้อปิงร่ำร้องอย่างสิ้นหวังในใจ!

“รักแท้กว้างไกลดั่งทุ่งหญ้า แม้ลมฝนกระหน่ำมิอาจกั้นขวาง ย่อมมีวันเมฆจางตะวันฉาย แสงตะวันสาดส่องเจิดจ้ามาที่เราสอง...” เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเพื่อนคนหนึ่งข้างๆ ชุยจื้อปิงดังขึ้น “ฮัลโหล ที่รัก ฉันอยู่ที่สนามฝึกน่ะ ฮ่าๆ ห้องข้างๆ มีคู่รักคู่หนึ่งกอดกันอยู่”

“เหอะๆ สวีหว่านถังคนนี้เจ้าเล่ห์จริงๆ ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าจงใจ” หลินซานซานกล่าวอย่างเย็นชา เธอก็ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน โตมาในเซี่ยงไฮ้ตั้งแต่เด็ก เห็นมาเยอะแล้ว เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จะดูไม่ออกได้อย่างไร

“จะไปสนใจเขาทำไม ยังไงล่ะ เธอมีความคิดอะไรกับหัวหน้าเฉินเหรอ?” เหลียงหรูหรูเข้าไปกระซิบข้างหูหลินซานซานพูดเล่นประโยคหนึ่ง

“หน้าตาก็ไม่เลวหรอก แต่มาจากเมืองเล็กๆ ช่างมันเถอะ ออกไปเดทด้วยกลัวว่าจะต้องเป็นฉันที่ควักเงินเอง ก็แค่ดูไม่คุ้นเคยกับท่าทางแบบนั้นของสวีหว่านถังน่ะ เสแสร้งเกินไป น่าขยะแขยง” หลินซานซานสีหน้าไม่เป็นมิตร วันแรกที่หอพัก หลังจากที่สวีหว่านถังมาถึง กระเป๋าเดินทางกองเต็มพื้นไม่พูดถึงว่าไม่เก็บ กลับวิ่งไปแต่งหน้า ทำหอพักรกไปหมด ทำให้เธอไม่พอใจมาก

“ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย หาเรื่องอารมณ์เสียให้ตัวเองเปล่าๆ” เหลียงหว่านถังส่ายหน้า เธอกลับรู้สึกว่าสวีหว่านถังก็ไม่เลวเหมือนกันนะ ใส่ใจดีมาก เพิ่งจะมาถึงมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ใครบ้างที่ไม่อยากจะแต่งตัวให้สวยๆ ล่ะ เข้าใจง่ายจะตายไป นี่มันเป็นอะไรกัน

“ก็ร้องจบไปแล้ว เธอจะมาประหม่าอะไร ปฏิกิริยาตอบสนองช้าเกินไปแล้วมั้ง?” เฉินลี่ชวนขมวดคิ้วแน่น เขาใช้ความพยายามอย่างมาก ถึงจะพยุงสวีหว่านถังให้ยืนได้มั่นคง จะไปรู้ได้อย่างไรว่าเด็กสาวคนนี้ ในใจกำลังคิดคำนวณว่าจะจงใจล้มลงไปในอ้อมแขนของตัวเอง ที่สำคัญคือเมื่อก่อน เฉินลี่ชวนตามพี่หม่า ก็โดนสวีหว่านถังรังแกมาไม่น้อย โดยเฉพาะสองสามวันที่ไปหาฉีหงจื้อ ถึงกับอยากจะตบเธอเลย ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไรก็จะไม่เชื่อมโยงว่า สวีหว่านถังจะมีความคิดอะไรกับตัวเองในด้านชู้สาวเลยแม้แต่น้อย ความอ่อนโยนอย่างกะทันหันหลังจากเรื่องของเปียวจื่อ คิดดูแล้วเธอก็แค่รู้สึกผิดเท่านั้นเอง

“ลี่ชวน ขอบคุณนายนะ ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันคงจะล้มลงไปแล้วแน่ๆ” ผู้หญิงที่มีใบหน้าเล็กๆ ในผมสีดำ กัดริมฝีปากเบาๆ แสร้งทำเป็นอ่อนแออย่างยิ่ง ต้องการการปกป้อง มองเฉินลี่ชวนอย่างขลาดกลัว ดวงตาคู่โตในตอนนี้เป็นประกายระยิบระยับ ราวกับจะร้องไห้ออกมา สวีหว่านถังก็แค่อยากจะกระตุ้นสัญชาตญาณการปกป้องของเฉินลี่ชวนที่มีต่อตัวเอง

“เรื่องเล็กน่า กลับไปนั่งเถอะ” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่ง เขาจึงถือกีตาร์เดินไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา แต่ในที่เกิดเหตุก็ยังคงมีบรรยากาศร้อนแรงอยู่ ทุกคนต่างก็โห่ร้องให้เขาแสดงต่อ

“เฉินลี่ชวน มาอีก! มาอีก! เฉินลี่ชวน...”

“เล่นได้ดีมากเลยนะ ลี่ชวน มาอีกสักเพลงเถอะ” แม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษาหลี่ชุนฉินก็ยังพูดแบบนี้

จนใจ เฉินลี่ชวนทำได้เพียงอุ้มกีตาร์ เดินไปตรงกลางอีกครั้ง แต่ตอนนี้สวีหว่านถังกลับไปนั่งที่เดิมแล้ว เธอซ่อนหัวไว้ในชุดฝึกทหาร แก้มแดงจนร้อนผ่าว มองเขาแอบยิ้มโง่ๆ เพลงอะไรออกมาตอนนี้แล้วนะ? ในใจของเฉินลี่ชวนลำบากใจ เขาเหลือบมองหลี่ชุนฉินแวบหนึ่ง แล้วก็รีบตะโกนลั่น: “ให้อาจารย์หลี่มาร้องคู่กับผมเถอะครับ”

พอสิ้นคำพูดนี้ ก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นมาเป็นระลอกอีกครั้ง หลี่ชุนฉินทำได้เพียงเดินไปกลางวงอีกครั้ง ตั้งใจจะถามเฉินลี่ชวนว่าร้องเพลงอะไร ท่วงทำนองที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาแล้ว

“ได้ยินเธอพูดว่า ตะวันขึ้นแล้วก็ตก ดินฟ้าอากาศยากจะคาดเดา หนทางขรุขระมากมาย ฉันคุ้นเคยแล้ว กับตัวตนอย่างกะทันหันของเธอ......” เพลงนี้ หลี่ชุนฉินร้องเป็นแน่นอน เพลงใหม่ที่อู่ไป่ปล่อยออกมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้ ยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักเท่าไหร่ แต่ไม่คิดเลยว่าลี่ชวนก็เป็นแฟนคลับของอู่ไป่ด้วยเหรอ? ดังนั้นภายใต้แสงยามเย็น ชายสองคนก็ร้องเพลงคู่กันอย่างเร่าร้อน ระหว่างนั้น เฉินลี่ชวนก็เล่นกีตาร์ หลี่ชุนฉินก็ยื่นมือไปพาดบนไหล่ของเขา การที่จะผูกใจใครสักคนอย่างแท้จริง แน่นอนว่าต้องค่อยๆ เริ่มจากความชอบที่เหมือนกัน

พอเฉินลี่ชวนกลับมาถึงที่นั่ง เหลียงจิ่งซานก็รีบเข้าไปใกล้ๆ พูดว่า “ลี่ชวน ก่อนหน้านี้ถามแกเรื่องสวีหว่านถังมีแฟนรึยัง ยังจะมาอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่กล้าพูด รู้สถานการณ์แบบนี้ เพื่อนก็ไม่มีความคิดแล้ว”

“ไม่ใช่เรื่องที่แกคิดหรอกน่า” เฉินลี่ชวนรีบกล่าว

“กอดกันขนาดนั้นแล้ว ต้องรับผิดชอบนะ” อู๋หลางพูดขึ้นมาหนึ่งประโยค การฝึกทหารสองสามวันนี้ ไอ้หลานชายคนนี้ขอช่องทางติดต่อเด็กผู้หญิงคณะศิลปกรรมศาสตร์มาได้คนหนึ่ง กำลังเตรียมจะเริ่มตามจีบ

“ก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนร่วมชั้นธรรมดาๆ” เฉินลี่ชวนยังคงอธิบายอยู่ แต่สุดท้ายก็จมหายไปในเสียงโห่ร้องของเด็กผู้ชาย

...

หลังจากเลิกแล้ว เพื่อนร่วมชั้นแต่ละห้องก็เดินไปยังหอพัก ตอนกลางคืนยังมีคาบเรียนด้วยตนเองอีกหนึ่งคาบ น่าเบื่อสุดๆ แต่พอถึงปีสองก็จะอิสระมากแล้ว วันหนึ่งมักจะมีแค่หนึ่งสองคาบ

“หว่านถัง เธรอฉันแป๊บนึง หว่านถัง...” ชุยจื้อปิงตะโกนลั่น เขาฝ่าฝูงชน รีบวิ่งไปอยู่ข้างๆ สวีหว่านถัง

“มีอะไรเหรอ?” สวีหว่านถังถามเรียบๆ เธอลูบผมสีดำของเธอ การกระทำที่เรียบง่ายนี้ ก็ทำให้ชุยจื้อปิงปากแห้งคอแห้งแล้ว

“เธอกับเฉินลี่ชวนเป็นอะไรกันเหรอ?” ชุยจื้อปิงสีหน้าบิดเบี้ยว น้ำลายกระเด็นไปไกล

“โอ๊ย ฉันก็ไม่รู้เขาเหมือนกัน ก็...ก็เข้ามากอดฉัน” สวีหว่านถังโกหก จะไปกล้ายอมรับได้อย่างไร ว่าตัวเองจงใจล้มลงไปในอ้อมแขนของเฉินลี่ชวน

“ไอ้หลานชายคนนี้!” ชุยจื้อปิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เขาสัมพันธ์ดีกับหม่าเสี่ยวชาวขนาดนั้น ยังลงมือได้อีก ไม่ใช่คนดีจริงๆ” พอพูดถึงเรื่องนี้ สวีหว่านถังก็ไม่พอใจแล้ว เพราะเหตุผลที่หม่าเสี่ยวชาวเคยจีบตัวเอง ถ้าเฉินลี่ชวนไม่คบกับตัวเองจะทำยังไง?

“นายจะมายุ่งอะไรด้วยนักหนา” ทิ้งท้ายไว้ประโยคนี้ สวีหว่านถังก็หันหลังเดินจากไป

“หว่านถัง!” ชุยจื้อปิงคว้าแขนของสวีหว่านถังไว้

“นายจะทำอะไร เพื่อนร่วมชั้นเยอะแยะ จะเข้าใจผิดกันได้!” สวีหว่านถังสะบัดมือของชุยจื้อปิงออก รีบร้อนวิ่งจากไป

ในชั่วพริบตา ชุยจื้อปิงราวกับรู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจที่แตกสลายของตัวเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูเขาอีกครั้ง “รักแท้กว้างไกลดั่งทุ่งหญ้า แม้ลมฝนกระหน่ำมิอาจกั้นขวาง ย่อมมีวันเมฆจางตะวันฉาย แสงตะวันสาดส่องเจิดจ้ามาที่เราสอง...”

“ฮัลโหล ที่รัก เตรียมจะกลับหอแล้วจ้ะ เธอทำอะไรอยู่เหรอ? คิดถึงฉันรึเปล่า!” ให้ตายสิ รับโทรศัพท์ก็ไปไกลๆ ข้าหน่อยสิ......ชุยจื้อปิงร่ำร้องอย่างขมขื่นในใจ