บทที่ 68: งานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธ์

ตอนกลางคืน การคัดเลือกคณะกรรมการห้อง 1002 ก็ดำเนินไปตามกำหนดการ อย่างแรกเลยก็คือการเลือกตั้งหัวหน้าห้อง ตอนที่เฉินลี่ชวนยืนอยู่บนเวทีเตรียมจะพูด หลี่ชุนฉินก็ชิงชมเชยเขาไปก่อนรอบหนึ่ง

ในช่วงฝึกทหาร เขาทำงานหนักขนน้ำให้เพื่อนๆ อย่างไรบ้าง ยังรับผิดชอบงานส่วนอื่นๆ ของห้องเรียนอีกด้วย

เจตนาของอาจารย์ที่ปรึกษาชัดเจนมากแล้ว ก็คืออยากจะให้เฉินลี่ชวนมาเป็นหัวหน้าห้องคนนี้ และสำหรับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ตอนนี้ใครจะยังกล้าขึ้นไปแข่งขันอีก หัวหน้าเฉินถูกเรียกออกมาจากหอพัก 607 แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น จะได้เป็นหรือไม่ได้เป็นหัวหน้าห้อง มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? ดังนั้นตำแหน่งหัวหน้าห้องนี้ ก็ไม่มีใครมาแย่งกับเฉินลี่ชวน ตอนที่เดินลงจากเวที เสียงปรบมือของเด็กผู้ชายแถวหลังดังเป็นพิเศษ

“ลี่ชวนคนนี้ซื่อสัตย์มากจริงๆ” เซินอีหมิงนั่งอยู่แถวที่สาม เขาให้การประเมินที่สูงมาก แต่ท่าทีของไอ้หลานชายคนนี้น่ะ ก็เป็นใบหน้าที่มองเฉินลี่ชวนเป็นลูกน้องไปแล้ว ความคิดเล็กๆ น้อยๆ นั่น แค่ปลายนิ้วเท้าก็เดาออกแล้ว

“ตอนกลางคืนเลี้ยงข้าวนะ” ทันทีที่เฉินลี่ชวนนั่งลง เหลียงจิ่งซานก็เข้าไปใกล้ๆ พูดอย่างมีความสุข

“แต่อย่าไปทำให้ลี่ชวนลำบากใจเลยนะ ก็แค่พวกเราในหอพักนี่แหละ เดี๋ยวไปกินอะไรง่ายๆ ที่โรงอาหารก็พอแล้ว” อู๋หลางหันกลับมาพูดต่อ เห็นได้ชัดว่าเข้าข้างเฉินลี่ชวน เขาฉลาดมาก ตอนนี้เฉินลี่ชวนได้เป็นหัวหน้าห้องแล้ว ต่อไปเรื่องที่ต้องใช้เขาจะมีอีกเยอะ

“จะไปเสียเงินสักเท่าไหร่กันเชียว” โจวข่ายข่ายพึมพำประโยคหนึ่ง ทำเอาหลายคนอึดอัดไปเลย

“ไปที่ร้านเหล่าหวังบาร์บีคิวตรงข้ามโรงเรียนแล้วกัน ได้ยินว่าปลาหมึกย่างที่นั่นไม่เลวเลยนะ พวกเราในหอพักรวมตัวกันกินข้าวครั้งแรก ก็จะมาโทรมเกินไปไม่ได้” เฉินลี่ชวนยิ้มกล่าวประโยคหนึ่ง พยายามไกล่เกลี่ย อู๋หลางพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีกแล้ว แต่รับรองว่าจะไม่ยอมให้เฉินลี่ชวนจ่ายเงินคนเดียวแน่

หลังจากนั้นการคัดเลือกคณะกรรมการห้อง ความกระตือรือร้นของเพื่อนร่วมชั้นก็ลดลงอย่างน่าประหลาด ถึงขั้นที่ต้องให้อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกร้อง ถึงจะยอมขึ้นเวทีอย่างไม่เต็มใจ ส่วนผู้รับผิดชอบด้านการแสดง กลับเป็นเหลียงหรูหรูที่อาสาออกโรง หลังจากกำหนดตัวคณะกรรมการห้องเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษาก็ปล่อยให้เลิกเรียนด้วยตนเอง จากนั้นเพื่อนร่วมชั้นก็ต่างคนต่างไปเป็นกลุ่มๆ สนุกสนานกับค่ำคืนอิสระคืนแรกหลังจากไม่มีการฝึกทหารแล้ว แน่นอนว่าต้องออกไปเที่ยวกันแล้ว ที่สบายที่สุดก็คือ พรุ่งนี้ยังเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์

กลุ่มของเฉินลี่ชวนมาถึงที่ร้านเหล่าหวังบาร์บีคิว ตอนนี้เพิ่งจะเปิดใหม่ ในความทรงจำ ร้านนี้สร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้ในรุ่นของพวกเขานี่แหละ เซินอีหมิงเหลือบมองป้ายที่มีคำว่า "อาหารทะเล" แวบหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น เขาตั้งใจจะให้เฉินลี่ชวนเลี้ยงจริงๆ นั่นแหละ ก็เรื่องการเป็นหัวหน้าห้องนี่ เขาช่วยไปไม่น้อยเลย

“ที่นี่ดูไม่เลวเลยนะ” เซินอีหมิงยิ้มสดใส เขาเปิดม่านเข้าไปก่อนใครเพื่อน “เฮ้อ ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนจะไม่เคยมาที่เล็กๆ แบบนี้ แต่ก็เป็นน้ำใจของลี่ชวนของเรา!”

หืม? เฉินลี่ชวนหน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัย ไอ้หลานชายคนนี้ทำไมจู่ๆ ถึงเริ่มจะรังเกียจว่าที่นี่ไม่ดีแล้วล่ะ เพิ่งจะบอกเขาเรื่องกินข้าวเมื่อกี้ มุมปากยังฉีกไปถึงหูเลย จากนั้นเฉินลี่ชวนก็เดินเข้าไป ที่แท้พวกเหลียงหรูหรูหกคนในหอพักก็นั่งอยู่ที่นี่ด้วย

“บังเอิญจัง พวกเธอก็อยู่ด้วยเหรอ” เฉินลี่ชวนพยักหน้าถามหนึ่งประโยค เขาถลึงตาใส่เซินอีหมิงที่กำลังยืนคุยเก่งอยู่ข้างๆ เหลียงหรูหรู

“หัวหน้าเฉิน นี่พอได้เป็นหัวหน้าห้องแล้ว ก็เลยตั้งใจมาเลี้ยงข้าวคนในหอพักเลยใช่ไหมคะ?” เหลียงหรูหรูเอ่ยถามพลางยิ้ม เธอสวมชุดยีนส์รัดรูป ต่อให้นั่งอยู่ตรงนั้น ก็ยังมองเห็นได้ว่ารูปร่างของเธอดีขนาดไหน

“งั้นก็กินด้วยกันเถอะครับ ยังต้องขอบคุณเพื่อนๆ ที่ไว้วางใจผมด้วย” เหลียงหรูหรูก็พูดแบบนี้แล้ว เฉินลี่ชวนจึงถือโอกาสชวนไปตามมารยาท จริงๆ แล้วก็ไม่คิดว่าพวกเธอจะตอบตกลงหรอก ก็แค่คำพูดเกรงใจเท่านั้นเอง ไม่คิดเลยว่าหลินซานซานจะลุกขึ้นยืน กล่าวว่า “ในเมื่อบังเอิญขนาดนี้แล้ว พวกเราก็มาจัดงานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธ์กันเลยดีกว่า”

พอสิ้นคำพูดนี้ พวกเหลียงจิ่งซาน, เซินอีหมิง, อู๋หลาง ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่ละคนทำท่าทางเหมือนผู้ร้ายได้ที สวีหว่านถังก็ยืดตัวตรงขึ้นมาเช่นกัน มองเฉินลี่ชวนเอาแต่ยิ้มโง่ๆ งานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธ์นะ เป็นงานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธ์! นอกจากสีหน้าของเหลียงหรูหรูที่ค่อนข้างจะเฉยเมยแล้ว เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ต่างก็มีรอยยิ้ม

“ก็บังเอิญขนาดนี้แล้ว พวกเราก็ต้องมารวมตัวกันกินแน่นอนครับ” คำพูดของเฉินลี่ชวนสุภาพ เขาจึงกับเด็กผู้ชายหลายคนย้ายเก้าอี้ ต่อโต๊ะ

แต่ในจังหวะที่ไม่ทันได้สังเกตนี้ หลินซานซานก็ถลึงตาใส่สวีหว่านถังอย่างรังเกียจแวบหนึ่ง ตอนที่ทุกคนนั่งลง ก็ไปนั่งข้างๆ เฉินลี่ชวนโดยตรง จงใจขนาดนี้ พวกเซินอีหมิง, เหลียงจิ่งซานต่างก็มองออก นี่มันไม่ค่อยจะเหมาะสมเท่าไหร่แล้วนะ หลังจากที่เฉินลี่ชวนกับสวีหว่านถังกอดกัน เพื่อนร่วมชั้นในใจก็ยอมรับความสัมพันธ์ฉันคนรักของพวกเขาโดยปริยายแล้ว ตอนนี้...จะมาแทรกแซงเหรอ?

เหลียงหรูหรูเบือนหน้าหนีอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้ก็เคยพูดกับหลินซานซานเป็นพิเศษแล้วว่าอย่ามาทำแบบนี้ ไม่คิดเลยว่าจะยังจะทำแบบนี้อีก

“ทำไมเหรอ? ฉันนั่งตรงนี้ไม่เหมาะสมเหรอ?” หลินซานซานจ้องมองสวีหว่านถัง จงใจถาม สายตานั้น ราวกับกำลังบอกเธออย่างชัดเจนว่า ก็จะแย่งแฟนของเธอนั่นแหละ แล้วแกจะทำไม?

“นั่งตามสบายสิ ไม่มีอะไรไม่เหมาะสมหรอก” สวีหว่านถังก้มหน้าลง นั่งลงข้างๆ ตามสบาย ไม่กล้าที่จะให้เซินอีหมิงที่อยู่ข้างหน้าเฉินลี่ชวนลุกขึ้น ให้ตัวเองไปนั่งแทน

และสำหรับเฉินลี่ชวนแล้ว เขากับสวีหว่านถังเป็นแค่ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนร่วมชั้น อย่างมากก็แค่ความสัมพันธ์นี้ค่อยๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือ หลินซานซานคนนี้ ชาติที่แล้วดูเหมือนจะไม่ได้คุยกับตัวเองเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ รุกขนาดนี้เลยเหรอ?

เฉินลี่ชวนเหลือบมองสวีหว่านถังแวบหนึ่ง ในที่สุดก็ยังคงไม่ได้พูดอะไรมาก จริงๆ แล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายอะไรใช่ไหม? เชื่อว่าสวีหว่านถังก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ยังไงซะเมื่อก่อนเด็กสาวคนนี้มีท่าทีอย่างไรกับตัวเองแต่ในความทรงจำยังคงสดใหม่อยู่ ก็แค่ทุกคนเข้าใจผิดไปเองเท่านั้นแหละ เป็นทุกคนที่เข้าใจผิด เขากับสวีหว่านถังในใจก็รู้ดีอยู่แล้ว

หลังจากนั้นทุกคนก็สั่งอาหาร กินไปคุยกันไป มองดูหลินซานซานกับเฉินลี่ชวนคุยกันอย่างสนุกสนาน ทุกคนก็ยิ่งไม่กล้าที่จะพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับสวีหว่านถังอีก หรือว่า...ผู้ชายเจ้าชู้? กินในชาม มองในหม้อ? เหลียงหรูหรู่มักจะเหลือบมองสวีหว่านถังเป็นครั้งคราว กลับรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้น่าสงสารอยู่บ้าง ชอบคนผิดไปแล้ว แน่นอนว่าสำหรับคนอย่างเฉินลี่ชวน เหลียงหรูหรู่ยิ่งดูถูก

“หัวหน้าเฉิน คุณมีโทรศัพท์มือถือด้วยเหรอคะ งั้นก็แลกช่องทางติดต่อกันหน่อยสิคะ ตอนกลางคืนนอนไม่หลับ คุณก็ร้องเพลงกล่อมฉันนอนนะคะ” หลินซานซานยิ้มแย้มแจ่มใส การแต่งตัวที่ประณีต เผยให้เห็นออร่าสูงส่งอยู่หลายส่วน ในความคิดของเธอ จัดการคนอย่างเฉินลี่ชวนง่ายมาก คนเมืองเล็กๆ ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ไม่ใช่ว่าจะถูกตัวเองปั่นหัวเล่นเหรอ ก็แค่ดูไม่คุ้นเคยสวีหว่านถังเท่านั้นแหละ คนที่แกชอบน่ะ อยู่ต่อหน้าฉันก็เป็นแค่ลูกแหง่

“ผมคงจะร้องไม่ไหวหรอกครับ” เฉินลี่ชวนส่ายหน้า แต่ก็ยังคงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “เบอร์โทรศัพท์ยังเป็นของที่อำเภออยู่เลย ค่าโทรทางไกลกับค่าโรมมิ่ง เพลงเดียวก็คงจะทำให้ผมร้องจนจนกรอบได้เลย เพราะฉะนั้น ร้องเพลงคงต้องไปหาคนอื่นแล้วล่ะครับ” ไม่ว่าจะจุดประสงค์อะไร เล่ห์เหลี่ยมที่คลุมเครือแบบนี้ของหลินซานซาน เฉินลี่ชวนจะไม่รับ แต่ไม่ให้เบอร์โทรศัพท์ เพื่อนร่วมชั้นก็เอ่ยปากแล้ว ตอนนี้ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย ก็ไม่เหมาะสม

คำตอบเช่นนี้ ทำให้หลินซานซานไม่สบายใจ พลางคิดในใจว่าแกจะมาเก๊กอะไร ยังไม่เคยเจอผู้ชายที่จัดการไม่ได้เลย แต่ก็ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกับเฉินลี่ชวน “เหอะๆๆ...” สวีหว่านถังแอบหัวเราะ ลี่ชวนต้องเพื่อฉันแน่ๆ ถึงได้พูดแบบนั้น

“เฮ้อ...” เหลียงหรูหรูถอนหายใจยาว ไม่อยากจะอยู่ต่อแล้วจริงๆ...