บทที่ 69: ก็จะตีนายนั่นแหละ

เซินอีหมิงเอาอกเอาใจเหลียงหรูหรูไม่หยุดหย่อน ในทุกถ้อยคำล้วนอวดอ้างฐานะทางบ้านที่ค่อนข้างดีของตัวเอง แต่บ้านของเหลียงหรูหรูมีโรงแรมสามดาวแห่งหนึ่ง ช่องว่างของคนทั้งสองห่างกันเกินไป

งานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธ์ที่บังเอิญเกิดขึ้นนี้ เกรงว่าคงจะสมหวังเพียงเหลียงจิ่งซานคนเดียว เขากับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เอาแต่กอดสวีหว่านถังคุยกันถูกคอมาก ชื่อว่าฉินเสี่ยวติง ถึงแม้จะไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่เด็กผู้หญิงคนนี้ให้ความรู้สึกที่น่ารัก ตอนที่ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกัน เหลียงจิ่งซานยิ้มจนดูเจ้าเล่ห์ไปหมด

และหลินซานซานก็จงใจคุยกับเฉินลี่ชวนเยอะมาก

“เวลาไม่เช้าแล้ว คืนนี้ดูเหมือนจะต้องตรวจหอด้วย พวกเรารีบกลับกันเถอะ” เมื่อเห็นว่ากินกันใกล้จะเสร็จแล้ว เหลียงหรูหรูก็เสนอให้กลับมหาวิทยาลัย

เฉินลี่ชวนในฐานะหัวหน้าห้อง เตรียมจะเลี้ยงมื้อนี้ แต่เหลียงหรูหรูจ่ายไปครึ่งหนึ่ง ถือเป็นส่วนที่หอพักของพวกเธอกิน เดิมทีที่หอพักออกมาสังสรรค์กัน ก็เป็นเธอที่เสนอว่าจะเลี้ยง เดิมทีดูจากท่าทีของเซินอีหมิง เขายืนอยู่ข้างๆ เถ้าแก่ ราวกับจะจ่ายเงิน แต่พอพวกเหลียงหรูหรูเดินออกจากร้านเล็กๆ ไปแล้ว เขาก็ย่อตัวลง แสร้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้า รอให้เฉินลี่ชวนจ่ายเงินเสร็จถึงได้ลุกขึ้นยืน งานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ก็จบลงอย่างรีบร้อน

...

ที่หอพักหญิง เหลียงหรูหรูเรียกหลินซานซานไปที่ริมหน้าต่างโถงทางเดิน ทะเลาะกับเธอขึ้นมา

“วันนี้เธอจะเอายังไงกันแน่? ทำไมต้องมาเจาะจงเล่นงานสวีหว่านถังด้วย? เขาดูเหมือนก็ไม่ได้ไปหาเรื่องเธอไม่ใช่เหรอ?” เหลียงหรูหรูถลึงตาใส่หลินซานซานอย่างแรง เพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กคนนี้ เมื่อก่อนก็เคยทำเรื่องเลวๆ แบบนี้มาก่อน

“ฉันก็ไม่ได้เจาะจงเล่นงานเขานี่นา ตอนกลางคืนก็ไปกินข้าวกับเขาด้วยกันแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันนั่งข้างเฉินลี่ชวนก็คือเจาะจงเล่นงานเขาเหรอ? อีกอย่างเฉินลี่ชวนก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอจะมาตื่นเต้นอะไรนักหนา?” หลินซานซานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ในความคิดของเธอ เฉินลี่ชวนให้เบอร์มือถือของตัวเองแล้ว รับรองว่าจะต้องแอบติดต่อตัวเองแน่ๆ แค่ตัวเองกระดิกนิ้วเขาก็มาแล้ว

“เฉินลี่ชวนกับสวีหว่านถังจะคบกันได้รึเปล่า เธอก็อย่าไปแทรกแซงสิ ไม่อย่างนั้นต่อไปในหอพักเธอจะอึดอัดขนาดไหน?” เหลียงหรูหรูกล่าวอย่างไม่พอใจ

“ได้ ฟังเธอ แต่ถ้าเฉินลี่ชวนมาจีบฉันเอง ก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วนะ ใช่ไหม?” หลินซานซานยิ้มๆ แล้วก็หันหลังเดินกลับเข้าหอพัก

ขณะเดียวกัน สวีหว่านถังซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งในตึก เธอโทรหาเฉินลี่ชวนด้วยใจที่เต้นระทึก แต่ก่อนหน้านี้ ชุยจื้อปิงก็ร้องไห้ฟูมฟายไปหาเฉินลี่ชวนแล้ว เขาอยู่ที่หอพักชั้นล่าง

“ลี่ชวน แกไปคบกับสวีหว่านถังแล้วเหรอ? แกทำแบบนี้ไม่รู้สึกผิดต่อหม่าเสี่ยวชาวเหรอ? พวกแกสองคนสัมพันธ์กันดีขนาดนั้น ไม่รู้สึกขยะแขยงบ้างเหรอ!” ชุยจื้อปิงดึงเฉินลี่ชวนไปที่โถงทางเดิน ตะโกนอย่างตื่นเต้น

“อย่าพูดมั่วซั่ว ก็แค่ยืนร้องเพลงด้วยกันเท่านั้นเอง” เฉินลี่ชวนจ้องมองใบหน้าบูดเบี้ยวของชุยจื้อปิง “จะไม่ใช่ว่าแกไอ้หลานชายชอบสวีหว่านถังหรอกนะ?”

“แกเพิ่งจะรู้เหรอ! ฉันตามจีบมาตั้งนานแล้ว”

“แล้วแกไอ้เวรไม่รู้สึกผิดต่อเสี่ยวชาวเหรอ? ไม่รู้สึกขยะแขยงแล้วเหรอ?” เฉินลี่ชวนผลักชุยเสี่ยวปิง เตรียมจะเข้าหอพักแล้ว

“พี่! พี่ชวน!” ชุยจื้อปิงคว้าแขนของเฉินลี่ชวนไว้ อ้อนวอนอย่างน่าเวทนา “ฉันอธิบายกับเสี่ยวชาวไปแล้ว เขาไม่ว่าอะไรหรอก โกหกแกเป็นหมาเลย! ฉันชอบสวีหว่านถังจริงๆ แกกับเขาไม่มีอะไรกันจริงๆ ใช่ไหม?”

“ไม่มีอะไรกัน” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่ง อยากจะเข้าหอพัก แต่ชุยจื้อปิงก็ยังคงดึงตัวเองไว้แน่น

“ขอร้องแกเรื่องหนึ่ง!” ชุยจื้อปิงสีหน้าเคร่งขรึม

“จะขอร้องให้ข้าทำธุระแบบนี้เหรอ?” เฉินลี่ชวนสายตาดูแคลน ชุยจื้อปิงรีบควักบุหรี่จงฮว๋าครึ่งซองออกมา ยัดใส่กระเป๋าเขา พอมาถึงเซี่ยงไฮ้แล้ว ก็ต้องระดับนี้แหละ

“เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่เซี่ยงไฮ้ พรุ่งนี้เตรียมจะรวมตัวกัน สวีหว่านถังยืนกรานจะชวนแก แกก็อย่าไปเลย ให้โอกาสเพื่อนหน่อย” ชุยจื้อปิงทำหน้าประจบประแจง

พรุ่งนี้รวมตัวกันเหรอ? คิดดูแล้วก็คงจะเป็นคนพวกนั้นอีกนั่นแหละ ไม่ต้องพูดถึงว่าเฉินลี่ชวนต้องรีบไปสำรวจตลาด ไม่มีเวลาจริงๆ แต่ต่อให้มีเวลา ก็ขี้เกียจจะไปจริงๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ

“นี่...ฉันก็อยากจะไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เหมือนกันนะ ติดต่อสร้างความสัมพันธ์กันหน่อย ยังจะได้ไปกินของดีๆ ด้วย” เฉินลี่ชวนทำหน้าลำบากใจ ส่ายหน้าไม่หยุด ราวกับจะปฏิเสธ

“พี่ชวน! แกคือพี่ชายแท้ๆ ของฉัน” ชุยจื้อปิงส่ายหัวไปมา เขาทนความเจ็บปวด ยัดบุหรี่จงฮว๋าซองที่ยังไม่ได้แกะใส่กระเป๋าของเฉินลี่ชวน

“นั่นไม่ใช่ว่ายังมีไฟแช็กอีกอันเหรอ กันลมใช่ไหม?” เฉินลี่ชวนตาแหลม มองเห็นแล้ว

“ให้! ให้แกหมดเลย” ชุยจื้อปิงอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา แม้กระทั่งทิชชู่ในกระเป๋าก็ยังยัดใส่กระเป๋าของเฉินลี่ชวนไปแล้ว

“ได้ งั้นพรุ่งนี้ฉันก็ไม่ไปแล้ว เฮ้อ ทั้งหมดก็เพื่อแกไอ้ลูกชาย คิดถึงว่าข้าดีกับแกขนาดไหนบ้างสิ” เฉินลี่ชวนถอนหายใจหนึ่งเสียง ในที่สุดก็กลับเข้าหอพัก บังเอิญมาก ตอนนั้นเองสวีหว่านถังก็โทรมาพอดี พูดถึงเรื่องการรวมตัวในวันพรุ่งนี้ แต่ชุยจื้อปิงวิ่งลงไปข้างล่างแล้ว

“อาจารย์ที่ปรึกษาพอดีมอบหมายงานให้ฉันพอดี ไปไม่ได้จริงๆ ขอโทษด้วยนะ” เฉินลี่ชวนหาข้ออ้างไปส่งๆ

“งั้น...งั้นมะรืนนี้ล่ะ? จะให้ฉันพาไปเที่ยวที่ลู่เจียจุ่ยไหม ฉันเคยไปที่นั่นมาก่อน รู้จักที่ที่สนุกๆ” สวีหว่านถังรีบถามอีกครั้ง เธอใช้เล็บขูดกำแพงทีละนิด พอเธอประหม่าก็จะเป็นแบบนี้ บางครั้งก็จะกัดเล็บด้วย

“มะรืนนี้ก็ไปไม่ได้เหมือนกัน สองวันนี้มีธุระหมดเลย ขอโทษด้วยนะ” เฉินลี่ชวนปฏิเสธอีกครั้ง

“ก็ได้” สวีหว่านถังตอบรับหนึ่งเสียง เธอหายใจหนักๆ นานมากก็ไม่ได้พูดอะไร ในใจราวกับมีบางส่วนขาดหายไป รู้สึกไม่ดีอย่างยิ่ง

“ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม?” เฉินลี่ชวนถามอีกครั้ง เตรียมจะวางสายแล้ว

“นายรอเดี๋ยวก่อน” สวีหว่านถังกดหน้าอกตัวเองไว้ ประหม่าอย่างรุนแรง “วันนี้ทำไมนายถึงไปนั่งข้างๆ หลินซานซานล่ะ ทำไมนายไม่...”

“นี่ไม่มีอะไรนี่นา? เอาล่ะ รีบพักผ่อนเถอะนะ” เฉินลี่ชวนขัดจังหวะคำพูดของสวีหว่านถัง คำถามซุบซิบประเภทนี้ คนในหอพักพูดกันทั้งคืนแล้ว ไม่มีอารมณ์จะอธิบายต่อจริงๆ อีกอย่างสวีหว่านถังก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนชอบซุบซิบ เมื่อก่อนยังเคยเยาะเย้ยเรื่องเขา กับฉีซือเหยาเลย ทนเสียงหัวเราะที่แหลมเหมือนนกร้องไม่ได้

สวีหว่านถังไม่ได้พูดต่อ จริงๆ แล้วอยากจะถามเฉินลี่ชวนว่า “ทำไมไม่มานั่งข้างๆ ฉัน” ดังนั้นจึงงอนิ้วเคาะหน้าจอโทรศัพท์ทีละนิด

“เธอกำลังทำอะไรอยู่?” เมื่อได้ยินเสียงเคาะ เฉินลี่ชวนก็ถามอย่างไม่เข้าใจ

“ตี๋นาย!” เสียงที่ซุกซนดังมา

“เหอะๆ วางสายก่อนนะ” เฉินลี่ชวนรู้สึกว่าไม่มีเหตุผล เขาวางสายไป แต่สวีหว่านถังยังคงใช้นิ้วเคาะหน้าจออยู่ หน้าจอโทรศัพท์ออกจากหน้าจอโทร ที่แท้ วอลเปเปอร์ของเธอ ก็เปลี่ยนเป็นรูปโปรไฟล์ของเฉินลี่ชวนไปนานแล้ว ดังนั้นตอนที่โกรธน้อยใจ ก็คือการตีเฉินลี่ชวนจริงๆ ในตู้รถนอนนุ่ม ตอนที่สวีหว่านถังต้อนรับอรุณรุ่ง เธอก็แอบถ่ายรูปเฉินลี่ชวนไว้หนึ่งใบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หน้าจอโทรศัพท์ก็เป็นเขามาโดยตลอด

“ไม่เชื่อฟัง ตี๋นาย...” เสียงของสวีหว่านถังค่อยๆ สั่นเครือ น้ำตาหยดลงบนหน้าจอ ก็แค่อยากจะร้องไห้มาก น้อยใจมาก ทำไมไม่มานั่งข้างๆ ฉัน? ไม่เข้าข้างฉันเลยสักนิด! เสียแรงที่ฉันช่วยแกโกหก! ก็จะตีนายนั่นแหแหละ! สวีหว่านถังยังคงใช้นิ้วเคาะหน้าจอโทรศัพท์ทีละนิด นานมาก หลังจากนั้นถึงได้กลับเข้าหอพัก...