บทที่ 70: เข้าสู่วงการ

วันหยุดสุดสัปดาห์แรกหลังจากการฝึกทหาร สำหรับนักศึกษาใหม่ของวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการค้าแล้ว หัวใจที่ร้อนรุ่ม หอพักเล็กๆ จะไปขังไว้ได้อย่างไร กลัวว่าต่อให้ไม่มีใครนัด ก็ต้องออกไปเดินเล่นบ้าง เผื่อจะเจอเรื่องมหัศจรรย์ล่ะ?

“อีหมิง มา เอาเจลของแกมาทาหัวให้เพื่อนหน่อย ให้ผมมันตั้งขึ้นมา” เหลียงจิ่งซานเข้าไปอยู่ข้างๆ เซินอีหมิง เขาพูดเสียงดัง ทั้งสองคนยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจกตั้งแต่เช้าตรู่

“นี่ของฉันเรียกว่าเจลใส่ผม” เซินอีหมิงหน้าตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เขาป้ายเจลมานิดหน่อยที่นิ้ว ช่วยจัดแต่งทรงผมของเหลียงจิ่งซานขึ้นมา ในปากก็พึมพำ “โอ๊ย นี่ของฉันเป็นของ JVR นะ ค่าข้าวหนึ่งมื้อทาลงบนหัวแกแล้ว”

“อาหารเช้าพรุ่งนี้เพื่อนจะเอามาให้!” เหลียงจิ่งซานกล่าว

“โอ๊ย จอนผมยังต้องทาอีกหน่อย ไม่งั้นยังรู้สึกขาดๆ อะไรไป” ในที่สุดเซินอีหมิงก็ยอมป้ายเจลใส่ผมเพิ่มอีกหน่อย ว่าไปแล้ว เมื่อคืนนี้เหลียงจิ่งซานยืมโทรศัพท์มือถือของเฉินลี่ชวน ส่งข้อความกับฉินอี้ติงทั้งคืน

“พวกพี่ๆ แต่งตัวกันใหญ่เลยนะ” เฉินลี่ชวนยิ้มกล่าวประโยคหนึ่ง หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จอย่างรวดเร็ว เขาก็รีบร้อนออกจากบ้านไป

เมื่อมองดูเฉินลี่ชวนที่สวมเสื้อผ้าแบรนด์ในประเทศทั้งตัว เซินอีหมิงก็ถอนหายใจยาว แอบพึมพำในใจ: “ทำไมหลินซานซานถึงจะมาสนใจเขากันนะ? หรือว่ารู้สึกว่าช่องว่างระหว่างฉันกับเขาใหญ่เกินไป ไม่กล้าที่จะมาสารภาพรักกับฉัน? หรือยิ่งไปกว่านั้น มองออกว่าฉันมีความหมายกับเหลียงหรูหรู เลยยอมถอยให้โดยสมัครใจ?”

“เชี่ยเอ๊ย แกเอาเจลใส่ผมทาเข้าตาฉันแล้ว อ๊า น้ำๆๆ!”

“ขอโทษ ขอโทษ”

“ฉันว่าแกก็ไม่ได้ตาบอดนี่นา...”

...

สำหรับการสำรวจธุรกิจของโรงอาหารและซูเปอร์มาร์เก็ตในมหาวิทยาลัย เฉินลี่ชวนในช่วงเวลาฝึกทหารก็ได้ประเมินคร่าวๆ ไว้แล้ว จากการประมูลที่ร้อนแรงของแผงลอยในโรงอาหาร ก็ดูไม่ยากเลยว่าเศรษฐกิจที่จับต้องได้กำลังฟื้นตัวกลับมา การแพร่ระบาดที่มาอย่างกะทันหันนั้น ได้กดปุ่มหยุดชั่วคราวให้กับการพัฒนาอย่างรวดเร็วของเศรษฐกิจที่จับต้องได้ แต่ในบรรดาอุตสาหกรรมที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุด ร้านอาหารใกล้มหาวิทยาลัยย่อมต้องเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกๆ อย่างแน่นอน อย่างน้อยบนถนนหน้าประตูวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ ร้านอาหารแทบจะเปลี่ยนไปหมดรอบหนึ่งแล้ว ยกตัวอย่างเช่นร้านเหล่าหวังบาร์บีคิว, ร้านอาหารจี๋เสียง และอื่นๆ ที่เพิ่งจะเปิดใหม่ ล้วนเป็นหน้าใหม่ทั้งนั้น

แต่ในปัจจุบันส่วนใหญ่ก็เป็นร้านค้าขนาดเล็กที่ค่อยๆ กลับมาคึกคักขึ้นก่อน เพราะความไม่แน่นอนต่อสิ่งที่ไม่รู้ ตอนนี้ทุกคนต่างก็เริ่มระมัดระวังกันแล้ว การลงทุนในร้านอาหารขนาดใหญ่รอบๆ วิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ มีเพียงร้านอาหารหูหนานแห่งเดียว ความทรงจำของเฉินลี่ชวนลึกซึ้งเป็นพิเศษ ในปีสอง เขาได้กินหม้อไฟครั้งแรกในชีวิต ก็ที่ถนนตรงข้ามวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์นี่แหละ

ข้อนี้ไม่เกินเลยไปเลยสักนิด เมืองเล็กๆ อย่างอำเภอหนิง ในปี 2005 ถึงจะมีหม้อไฟร้านแรก ร้านเสี่ยวเทียนเอ๋อเปิด และหลังจากที่ครอบครัวล้มละลาย หม้อไฟมื้อนั้นก็ยังเป็นหม่าเสี่ยวชาวที่เลี้ยง ตอนนั้นระดับความฮิตของหม้อไฟร้านนั้น ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าร้อนแรงขนาดไหน ไปเมื่อไหร่ก็คนแน่นตลอด

เฉินลี่ชวนเดินออกจากมหาวิทยาลัย เขาหยุดฝีเท้าอยู่ข้างๆ ร้านบะหมี่ที่ติดป้ายให้เช่าอยู่แห่งหนึ่ง เขาฉีกใบประกาศนั้นลงมา ที่นี่ ก็คือร้านหม้อไฟร้านเดิมร้านนั้นนั่นเอง ตอนนี้ยังไม่มีใครมาเช่า

หลังจากกลับชาติมาเกิด สำหรับการพัฒนาในอนาคต เฉินลี่ชวนได้ไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว การพัฒนาของอินเทอร์เน็ตแน่นอนว่าเป็นสิ่งที่น่าดึงดูด แต่ผลิตภัณฑ์บางอย่าง ในช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดถึงจะปรากฏขึ้นมา ถึงจะมีการพัฒนาในอนาคตได้ ยกตัวอย่างเช่นการล่มสลายของ Fetion และการทะยานขึ้นของ WeChat

แต่ต้องพิจารณาข้อหนึ่ง คุณเป็นคนในวงการนั้นรึเปล่า การระดมทุน, เทคนิคทางเทคโนโลยี ล้วนต้องการการสั่งสมที่สูงมาก ดังนั้นเฉินลี่ชวนจึงไม่มีความมั่นใจนี้ ที่จะเอาเงินหกหมื่นหยวนไปฉวยโอกาสแบบฉาบฉวย มิฉะนั้นก็มีแต่ชะตากรรมที่จะถูกยึดอำนาจ ความยากทางเทคนิคไม่ได้สูงเท่าไหร่ ความคิดถูกลอกเลียนแบบได้ง่ายที่สุด แค่ดูจากภายนอก ความฮิตอย่างระเบิดของผลิตภัณฑ์อินเทอร์เน็ตบางอย่าง นำมาซึ่งความมั่งคั่งราวกับตัวเลขทางดาราศาสตร์ แต่การดำเนินงานของตลาด, วิธีการระดมทุน, และทรัพยากรเส้นสายในวงการ ล้วนเป็นปัญหาที่ซับซ้อนเกินไป

ถ้าหากทึกทักเอาเองเกินไป ก็มีแต่จะตายอย่างน่าอนาถ ทุกเรื่องต้องดูตัวเองก่อนว่าตัวเองเป็นใคร? แล้วก็รู้จักใคร? ฉีหงจื้อ? หรือว่าเหล่าเฉินที่เปิดร้านเครื่องใช้ไฟฟ้า?

ก็ในปีหน้านี่แหละ อาลีก็จะเริ่มเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง ไม่มีใครมองเห็นอนาคตของรูปแบบการซื้อขาย C2C ออนไลน์ ตอนนั้นระบบความน่าเชื่อถือยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น สิ่งที่พี่หม่าจะทำ เป็นแนวคิดที่พลิกโฉมโดยสิ้นเชิง ดังนั้นจึงไม่มีใครจะไปเชื่อว่า เว็บไซต์เถาเป่าจะมีการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่ เป็นพวกหลอกลวงรึเปล่า น่าจะเรียกว่าเถาเผ่า (หนีไป) มากกว่านะ? แต่ต่อมาก็แก้ปัญหาการชำระเงินได้ เถาเป่าก็พัฒนาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มีห้างสรรพสินค้า B2C อย่าง Tmall ขึ้นมาอีก

และปัญหาที่วางอยู่ตรงหน้า เฉินลี่ชวนไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะสามารถแก้ปัญหาการชำระเงินได้ นี่ไม่ใช่เรื่องที่พูดประโยคเดียวก็จะทำสำเร็จได้ การแก้ปัญหาการชำระเงิน เกี่ยวข้องกับระดับที่ซับซ้อนเกินไป ดังนั้นสิ่งที่ต้องทำ ก็คือเข้าสู่วงการก่อน

ในชาติที่แล้ว เฉินลี่ชวนทันช่วงท้ายๆ ของกระแสเถาเป่า เคยทำเสื้อผ้าขายดีออกมาหลายแบบ ตอนนั้นเรียกว่า “เถาเป่าสไตล์” เหมือนกับสไตล์เน็ตไอดอลในปัจจุบัน แต่การรวมศูนย์ของข้อมูลในตอนนั้น ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่ตาลายไปหมด สินค้าขายดีหนึ่งตัวออกมา โดยพื้นฐานแล้วก็กำไรเป็นล้าน ร้านค้ากลุ่มแรกที่เข้าสู่เถาเป่าหาเงินได้จนเต็มกระเป๋า ดังนั้นก่อนที่กระแสอินเทอร์เน็ตจะก่อตัวขึ้น เฉินลี่ชวนจะใช้วิธีนี้เป็นหนทางในการสะสมเงินทุนอย่างรวดเร็ว บางทีอาจจะอาศัยพี่หม่าคนนี้เข้าสู่วงการได้

แต่สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ ก็คือสะสมความมั่งคั่ง รอคอยการก่อตั้งห้างสรรพสินค้าเถาเป่า ครุ่นคิดอยู่ เฉินลี่ชวนเตรียมจะกดเบอร์โทรศัพท์ในใบประกาศให้เช่า แต่เสียงเรียกที่สดใสก็ขัดจังหวะเขาขึ้นมา

“เฉินลี่ชวน?”

“อยู่ที่นี่เหรอ?”

“นายมองไปทางไหนน่ะ?”

“บนรถ รถบีเอ็มดับเบิลยู!” หลินซานซานลงมาจากรถบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ 5 คันหนึ่ง เธอเดินตรงไปยังเฉินลี่ชวน นิ้วมือหมุนกุญแจรถเบาๆ

“หัวหน้าเฉิน มาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอ? ไปสิ ฉันจะพาไปนั่งรถเล่น ยังไม่เคยเที่ยวในเซี่ยงไฮ้เลยใช่ไหม”

“ตอนนี้ในมือมีธุระอยู่นิดหน่อย ครั้งหน้าแล้วกัน ไปก่อนนะ” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่ง ไม่แม้แต่จะมองรถบีเอ็มดับเบิลยูที่สะดุดตาคันนั้น แล้วก็เดินจากไปโดยตรง

“เก๊กชะมัด” หลินซานซานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จากนั้นก็ก้าวฉับๆ กลับไปที่รถ

“เธอเรียกเขาทำไมจู่ๆ?” เหลียงหรูหรูถามอย่างไม่พอใจ เธออยู่ที่เบาะข้างคนขับ

“ให้ตายสิ เก๊กเกินไปแล้ว จงใจแสดงว่าตัวเองสูงส่ง” หลินซานซานเหยียบคันเร่ง รถบีเอ็มดับเบิลยูก็พุ่งออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู

...

พอไปถึงที่ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง เฉินลี่ชวนก็กดเบอร์โทรศัพท์ในใบประกาศให้เช่า หลังจากอธิบายสถานการณ์แล้ว เสียงทางนั้นก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นทันที

“จะเช่าเหรอครับ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? ผมไปถึงที่ร้านอย่างมากก็ยี่สิบนาที ตอนนี้จะออกไปเดี๋ยวนี้เลย” หลังจากผ่านช่วงฤดูหนาวมาแล้ว ร้านค้าขนาดใหญ่ขนาดนี้ แน่นอนว่าหวังว่าจะปล่อยเช่าออกไปได้เร็วๆ

“ผมก็อยู่แถวๆ ร้านนี่แหละครับ ไม่เป็นไร ไม่รีบร้อน” หลังจากพูดคุยกันง่ายๆ สองสามประโยค ทั้งสองฝ่ายก็วางสายไป จากนั้นเฉินลี่ชวนก็มองไปที่วิทยาลัยการเงิน เหม่อลอยไปนานพอสมควร ชานมแก้วแรกในฤดูใบไม้ร่วงล่ะ? ไม่รู้ว่าทางด้านอาจารย์หลี่ จะสามารถช่วยเช่าพื้นที่เล็กๆ ข้างซูเปอร์มาร์เก็ตได้รึเปล่า? เขาจะเต็มใจช่วยเรื่องแบบนี้ไหม?

สาขาบริหารธุรกิจแนะนำคนคนหนึ่งเข้าสภานักเรียนไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ถ้าหากใช้ช่องทางของสภานักเรียน โปรโมตแบรนด์ที่ตัวเองบริหารอยู่ในมหาวิทยาลัยล่ะ? ยังมีปัญหาเรื่องการเลือกวัตถุดิบสำหรับหม้อไฟอีก จะสามารถเปิดตัวหม้อไฟเก้าช่องได้อย่างราบรื่นรึเปล่า? ปัญหาที่วางอยู่ตรงหน้าเฉินลี่ชวนมีมากเกินไปแล้ว...