บทที่ 71: ความปรองดองนำมาซึ่งความมั่งคั่ง

“คุณคือคนที่จะเช่าเหรอ?” อู่คังอวิ้นวัยสี่สิบต้นๆ พอเห็นว่าเป็นเด็กอายุประมาณสิบเก้าปีมาหาเขาเพื่อเช่าร้าน ใบหน้าก็พลันเหี่ยวย่นกลายเป็นมะระทันที

“ใช่ครับ ทั้งหมดมีกี่ตารางเมตร เปิดให้ผมดูโครงสร้างหน่อยครับ” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนราบเรียบ เขายื่นบุหรี่ให้อู่คังอวิ้น ท่าทีที่แสดงออกมาไม่มีความร้อนรนเลยแม้แต่น้อย แถมยังดูเก๋าเกมอยู่หลายส่วน

“จะดูให้คนที่บ้านเหรอ?” อู่คังอวิ้นลังเลเล็กน้อย เขารับบุหรี่ไป

“ผมจะเช่าเองครับ พี่ชายครับ พี่อุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกล คงจะไม่ใช่ว่าแค่มาสูบบุหรี่มวนเดียวแล้วก็กลับหรอกนะครับ” เฉินลี่ชวนยิ้มเย้าแหย่ประโยคหนึ่ง อู่คังอวิ้นส่ายหน้าอย่างจนใจ ก็เลยหยิบกุญแจออกมาเปิดประตูร้าน

ทันใดนั้นลมเย็นระลอกหนึ่งก็พัดปะทะหน้าคนทั้งสอง อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นที่ค่อนข้างแรง

“ร้านนี้ของคุณว่างมานานแค่ไหนแล้วครับ? กลิ่นอับนี่คงจะกำจัดยากน่าดูเลยนะครับ?” เฉินลี่ชวนขมวดคิ้วหาข้อติทันที

“ไม่มีกลิ่นอับนี่นา? เฮ้ ทิ้งไว้นานๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ เดิมทีร้านที่มาจากเกียวโตนั่นพอปิดร้านไปแล้ว ก็ไม่เคยปล่อยเช่าอีกเลย ก่อนหลังก็แค่ครึ่งปีกว่าๆ แต่ร้านนี้น่ะฉันหาคนมาทำความสะอาดทั้งข้างในข้างนอกแล้วนะ” อู่คังอวิ้นรีบอธิบาย แต่บทพูดชุดนี้คาดว่าคงจะพูดกับใครหลายคนมาแล้ว

“ทั้งหมดกี่ตารางเมตรครับ?” เฉินลี่ชวนกวาดตามองคร่าวๆ โครงสร้างเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส กั้นห้องง่ายมาก

“เกือบสี่ร้อยตารางเมตร” อู่คังอวิ้นตอบ เขาพาเฉินลี่ชวนไปที่ห้องครัว “พ่อหนุ่ม ตั้งใจจะทำร้านอาหารใช่ไหม?”

“ใช่ครับ ร้านอาหาร” เฉินลี่ชวนพยักหน้า จากนั้นก็เดินเข้าครัวไป เคาะๆ ตีๆ ดูอย่างละเอียด กระเบื้องปูพื้นล้วนเป็นแบบกันลื่น, ทนต่อการสึกหรอ ถังแก๊สน่าจะเป็นแบบใช้แก๊สรวม บนเตามีก็อกน้ำอยู่ ใช้น้ำก็สะดวก ถ้าจะเปลี่ยนเป็นครัวหลังร้านหม้อไฟ ก็แค่ต้องการเตาไฟแรงสูงเท่านั้น แต่เตาต้มซุปกับหม้อต้มขนาดใหญ่นี่ต้องเป็นเตาไฟแรงสูงแบบสองหัว

“ครัวหลังร้านนี่ใช้ได้โดยตรงเลยนะ” อู่คังอวิ้นยิ้มอย่างภูมิใจ “อ่างล้างจาน, ชั้นวางของติดผนัง, ซิงค์ล้างจาน, แล้วก็ท่อระบายน้ำที่พื้น บอกแกเลยนะ ของพวกนี้ดีสุดๆ ไปเลย”

“ของที่คุณพูดมาทั้งหมดนี่ ผมต้องเปลี่ยนใหม่หมดครับ” เฉินลี่ชวนหน้าตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เขาเคาะๆ ตีๆ ไปที่เตา “ผมจะทำหม้อไฟ ต้องเปลี่ยนเป็นเตาขนาดใหญ่ทั้งหมด ถึงตอนนั้นท่อระบายน้ำก็ต้องแก้ด้วย เป็นงานใหญ่ทั้งนั้น”

“พ่อหนุ่ม ถ้าแกจะเช่าจริงๆ ล่ะก็ เรื่องราคาพวกเราคุยกันง่ายๆ” อู่คังอวิ้นรีบกล่าว ดูท่าทางแล้ว เด็กหนุ่มตรงหน้าดูเชี่ยวชาญมาก อยากจะเช่าจริงๆ จริงๆ แล้วตั้งแต่เกิดโรคซาร์ส ครอบครัวที่มาจากเกียวโตนั่นปิดร้านคืนไปแล้ว ร้านนี้ก็ไม่ได้ปล่อยเช่ามาเป็นปีแล้ว ในใจของอู่คังอวิ้นร้อนรนมาก

“คุณลุงครับ ราคาเช่าแถวนี้ผมรู้ดีอยู่แล้ว พวกเราสองคนตรงไปตรงมาหน่อยแล้วกันครับ คุณลุงเสนอราคาที่สมเหตุสมผลมาโดยตรงเลย ผมสามารถเซ็นสัญญาจ่ายเงินได้ทันที” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างจริงจัง

“มา พ่อหนุ่ม ไป พวกเราไปคุยกันข้างนอก” อู่คังอวิ้นนำเฉินลี่ชวนไปนั่งข้างนอก กลับไม่ได้รีบร้อนที่จะพูดเรื่องราคา ยังคงชี้ไปที่ของในร้านพล่ามต่อไป

“พ่อหนุ่ม แกดูโต๊ะเก้าอี้พวกนี้สิ เหมือนกับของใหม่เลยนะ แกเปิดร้านหม้อไฟก็ใช้ได้เลยนะ แล้วก็ยังมีของพวกนี้...”

“หยุดๆๆ คุณลุงหยุดก่อนครับ!” เฉินลี่ชวนโบกมือขัดจังหวะคำพูดของอู่คังอวิ้น น้ำเสียงหลังจากนั้นเจือไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย: “ธุรกิจร้านอาหารเดิมทีก็เป็นธุรกิจที่ใช้สินทรัพย์น้อยอยู่แล้ว บ้านผมทำร้านอาหารมาตั้งแต่ปี 90 โอนเซ้งร้าน ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะต้องมาคิดค่าตกแต่งพวกนี้เลย ของที่คุณลุงพูดมาทั้งหมดผมก็ไม่ต้องการ ถ้าไม่ได้จริงๆ คุณลุงก็ขนกลับไปได้เลย”

“เฮ้ แกเด็กคนนี้นี่...”

“พี่ชายครับ ก็เป็นราคาตลาดแบบนี้แหละครับ หลังจากโรคซาร์สทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น พวกเราต่างฝ่ายต่างก็เห็นใจซึ่งกันและกัน” เฉินลี่ชวนยื่นบุหรี่ให้อู่คังอวิ้นอีกมวนหนึ่ง น้ำเสียงการพูดก็กลับมาอ่อนลงทันที

“ราคาน่ะ...” อู่คังอวิ้นไตร่ตรองอยู่นาน จากนั้นก็ค่อยๆ ยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง สีหน้าลำบากใจ “อย่างน้อยก็ต้องห้าหมื่น ต่ำกว่าราคานี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยเช่าเด็ดขาด”

“ต่อสัญญาแต่ละปีขึ้นเท่าไหร่ครับ?” เฉินลี่ชวนถามกลับทันที

จริงๆ แล้วราคาที่อู่คังอวิ้นเสนอนั้นสมเหตุสมผลมาก ราคาบ้านโดยรวมในเขตปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 4,000 ต่อตารางเมตร ร้านค้าในเขตชานเมืองบางแห่ง พื้นที่ขนาดนี้ก็เกือบจะสามหมื่นต้นๆ แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังอยู่ติดกับวิทยาลัยการเงินอีกด้วย กลัวว่าพอถึงปีหน้า แปดหมื่นต่อเดือนก็ยังเช่าไม่ได้ ตอนนี้ที่ต้องกังวลคือปัญหาการต่อสัญญาขึ้นราคา และเหตุผลที่อู่คังอวิ้นไม่ได้เสนอราคาสูงเกินจริง พูดราคาต่ำสุดที่ตัวเองยอมรับได้โดยตรง ก็เป็นผลมาจากการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพของเฉินลี่ชวน ทุกคนต่างก็รู้ราคาตลาด รอบๆ เป็นอย่างไร นั่นมันก็แสดงให้เห็นอยู่แล้ว ไม่ได้มองเขาเป็นเด็ก

“ต้องต่อสัญญาขึ้นสิบห้าเปอร์เซ็นต์ พ่อหนุ่ม ฉันจะบอกแกนะ...” พอเสนออัตราการต่อสัญญานี้ อู่คังอวิ้นก็ไม่มั่นใจอย่างเห็นได้ชัด “ร้านอาหารรอบๆ ค่อยๆ ฮิตขึ้นมาแล้ว คนก็จะยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ ธุรกิจในอนาคตต้องดีสุดๆ ไปเลยแน่นอน”

“พี่อู่ครับ ดูนะครับ พวกเราแบบนี้...” เฉินลี่ชวนลุกขึ้นยืน หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นท่าทีก็จริงใจ “การต่อสัญญาขึ้น 15 เปอร์เซ็นต์กับค่าเช่าห้าหมื่น เรื่องพวกนี้ไม่มีปัญหาเลยครับ ราคาที่คุณพี่ให้มาสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง แต่ผมมีคำขอร้องเพียงข้อเดียวกับคุณพี่ คือแบ่งจ่ายค่าเช่าให้คุณพี่เป็นสองงวด แน่นอนว่า งวดแรกรับรองว่าจ่ายให้คุณพี่ได้ครึ่งหนึ่ง เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ที่คุณพี่พูดมา ความนิยมรอบๆ ก็ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ พวกเราก็เซ็นสัญญาสองปีก่อน พอถึงปีที่สาม พวกเราก็ค่อยมาตั้งราคาใหม่ตามสถานการณ์รอบๆ จะไม่ทำให้คุณพี่ขาดทุนเด็ดขาด พวกเราความปรองดองนำมาซึ่งความมั่งคั่งครับ”

พอพูดประโยคนี้จบ อู่คังอวิ้นก็ยืนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย สนใจแค่ว่าพ่อหนุ่มคนนี้จะจ่ายค่าเช่าครึ่งหนึ่งก่อน เสียงดัง "แปะ" เฉินลี่ชวนควักบัตรธนาคารออกมาตบลงบนโต๊ะ

“คุณลุงอู่ครับ ที่ร้านผมต้องตกแต่งใหญ่เลยนะครับ ค่าใช้จ่ายพวกนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ ถ้าคุณลุงตกลง พวกเราก็เซ็นสัญญากันตอนนี้เลย คุณลุงปล่อยเช่าช้าไปวันหนึ่ง ก็ขาดทุนไปวันหนึ่ง ผมอย่างมากก็แค่ไปดูร้านที่แถวหลังนั่นอีกที แน่นอนว่า ต้องรับประกันกับคุณลุงได้ว่า ภายในปีหน้า ไม่เกินเดือนมีนาคม จะจ่ายค่าเช่าครึ่งที่เหลือให้คุณลุง เรื่องพวกนี้สามารถเขียนไว้ในสัญญาได้เลยครับ ถ้าหากล่าช้าให้ไม่ได้ ก็คืนร้านอาหารให้คุณลุง คุณลุงยังจะได้การตกแต่งฟรีไปอีก กำจัดกลิ่นอับไปได้ด้วย คุณลุงว่ายังไงครับ?” เฉินลี่ชวนยิ้มอย่างอ่อนโยน ความปรองดองนำมาซึ่งความมั่งคั่งนี่นะ ก็ไม่อยากจะมาจู้จี้เรื่องเงินไม่กี่พันหยวน เวลาและประสิทธิภาพสำคัญที่สุด แล้วก็หลังจากสองปีไปแล้ว ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นภาพแบบไหน ตอนนี้ได้ราคานี้มา ก็คือการเก็บตกของดี!

“อย่างนั้นเหรอ งั้นได้!” อู่คังอวิ้นจ้องมองบัตรธนาคารบนโต๊ะ ในที่สุดก็พยักหน้า

“ไปครับคุณลุงอู่ ตอนนี้พอดีเป็นเวลาอาหาร ผมจะเลี้ยงข้าวคุณลุงเอง ถือโอกาสเซ็นสัญญาเลย ผมจะโอนเงินให้คุณลุง” เฉินลี่ชวนคล่องแคล่วว่องไวมาก

“ได้สิ ฮ่าๆๆๆ เป็นเด็กหนุ่มที่มีความสามารถจริงๆ ฉันว่าร้านหม้อไฟของแกนี่ เปิดขึ้นมาธุรกิจต้องดีสุดๆ ไปเลยแน่นอน...” อู่คังอวิ้นตบไหล่ของเฉินลี่ชวน จากไปอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจะปล่อยเช่าร้านนี้ออกไปได้อย่างราบรื่นขนาดนี้ และในชาติที่แล้ว ร้านนี้ก็ยืดเยื้อมานานจริงๆ หลังจากโรคซาร์ส ใครก็ไม่กล้าเสี่ยงเช่าร้านใหญ่ขนาดนี้ แต่พอถึงปี 2005 ราคาบ้านในเซี่ยงไฮ้ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ค่าเช่าก็ย่อมสูงขึ้นตามไปด้วย

...

ลู่เจียจุ่ย ณ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง “แพงขนาดนี้เลยเหรอ?” ฉีซือเหยาอุทานออกมาเสียงหนึ่ง มองไปที่สวีหว่านถัง, ชุยจื้อปิงพวกเขาอย่างตกตะลึง ตอนนี้พวกเขาต่างก็ส่ายหน้า จากนั้นหลายคนก็ถอยออกจากร้านอาหารแห่งนั้นไป เฉลี่ยต่อหัวต้องหนึ่งร้อยหยวน นี่จะไปกินไหวได้อย่างไร

วันหยุดสุดสัปดาห์แรกหลังจากการฝึกทหาร เพื่อนเก่าจากอำเภอหนิงนัดกันมาเที่ยวที่นี่ แต่เช้าทั้งเช้าก็เอาแต่เที่ยวแบบประหยัด โดยเฉพาะในห้างสรรพสินค้ายิ่งน่าอาย สวีหว่านถังถามเสื้อผ้าไปสองสามชุด ก็ต้องเป็นพันขึ้นไป ไม่ก็หมื่นกว่า สุดท้ายแม้แต่จะจับก็ยังไม่กล้าจับแล้ว

“หรือว่าจะไปที่โรงเรียนของพวกเราดีกว่านะ รสชาติก็ดีมาก ราคาถูกด้วย” ฉีซือเหยาเสนอ

“ได้ ไปที่โรงเรียนของพวกเธอเลย ถือโอกาสเยี่ยมชมสักหน่อย รับรองว่าต้องดีกว่าวิทยาลัยการเงินและการค้าของพวกเราแน่” ชุยจื้อปิงยิ้มเห็นด้วย

“งั้นฉันจะพาพวกเธอเยี่ยมชมเอง” เถียนฮ่าวอาสายกมือ หลายคนยิ้มคุยกัน ค่อยๆ ลืมความอับอายที่หนีออกมาจากร้านอาหารเมื่อครู่ไป แต่สีหน้าของหลิวเหว่ยเหว่ยกลับไม่ค่อยดีมาโดยตลอด จริงๆ แล้ววันนี้ที่ฉีซือเหยาชวนเขาออกมา ในใจก็ไม่อยากจะมาเท่าไหร่ ส่วนสาเหตุก็คือ เพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงคนหนึ่งในห้องชวนเขาไปที่ห้องสมุด เป็นคนท้องถิ่นของเซี่ยงไฮ้ รวยมาก

“งั้นพวกเราไปกันเถอะ!” ฉีซือเหยาร่าเริง เธอนำทุกคนเตรียมจะไปนั่งรถไฟใต้ดิน แต่พอมองหลิวเหว่ยเหว่ยแวบหนึ่ง ก็พบว่าเขาขมวดคิ้วแน่น ตั้งแต่แรกที่ชวนเขามา ก็รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยจะปกติแล้ว

“เธอเป็นอะไรไป?” ฉีซือเหยาเข้าไปอยู่ข้างๆ หลิวเหว่ยเหว่ย ถามอย่างเป็นห่วง

“หรือว่า...พอไปถึงโรงเรียนแล้ว ฉันจะกลับหอพักก่อนแล้วกันนะ ท้องไม่ค่อยสบายตั้งแต่เช้าแล้ว” หลิวเหว่ยเหว่ยสีหน้าเจ็บปวด

“งั้นเธอไม่รีบบอกแต่เนิ่นๆ ยังจะออกมาทำไม ฉันจะไปซื้อยาให้ก่อน” ฉีซือเหยาหยุดฝีเท้า มองหาว่ามีร้านขายยาที่ไหนบ้าง

“ไม่ต้องหรอก ดื่มน้ำร้อนหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้ว อีกอย่างไม่ได้เจอพวกจื้อปิงมาตั้งนานแล้ว ยังไงก็ต้องออกมาสิ” หลิวเหว่ยเหว่ยรีบโบกมือ เขายิ้มให้ชุยจื้อปิง

“งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ” ฉีซือเหยากล่าวอีกครั้ง แล้วก็นำทุกคนก้าวเดินอย่างรีบร้อนไปยังทางเข้ารถไฟใต้ดิน

พอถึงวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ หลิวเหว่ยเหว่ยก็กล่าวคำอำลาสั้นๆ แล้วก็กลับหอพักไป แต่ตอนนี้ก็เลยเวลาอาหารไปแล้ว หลายคนหากันอยู่นาน ถึงจะได้นั่งลงที่ร้านเล็กๆ นอกมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

“มหาวิทยาลัยของพวกเธอไม่มีวิทยาลัยการเงินและการค้าโอ่อ่าเลยนะ” หลังจากนั่งลงแล้ว ชุยจื้อปิงก็ถอนหายใจออกมาประโยคหนึ่ง

“ฉันได้ยินในโรงเรียนมาว่า พวกเธอนั่นมีแต่คนรวยเหรอ?” ฉีซือเหยาเริ่มสนใจขึ้นมา เธอเบิกตากว้างถาม

“ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ” สวีหว่านถังพยักหน้าอย่างมีความรู้สึกร่วม สร้อยคอเส้นหนึ่งของเหลียงหรูหรู่ต้องหลายหมื่น นี่เป็นเรื่องที่เธอกล้าจินตนาการไม่ได้เลย

“ยังไงซะฐานะทางบ้านส่วนใหญ่ก็ไม่เลวหรอก แต่ก็มีบางคนที่ธรรมดาบ้าง แค่ส่วนน้อย” สวีหว่านถังกล่าว

“เฉินลี่ชวนก็คือคนธรรมดาคนนั้นนั่นแหละ” ชุยจื้อปิงเบ้ปาก เขายังตั้งใจจะดูถูกเฉินลี่ชวนต่อหน้าสวีหว่านถัง “ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไปที่วิทยาลัยการเงินและการค้าแล้วยังจะแสร้งทำเป็นจนอยู่เรื่อยเลย ดูถูกเขาแบบนั้นจริงๆ”

“เขาเหรอ? เฉินลี่ชวนแสร้งทำเป็นจน?” ฉีซือเหยาหัวเราะคิกคักออกมา ร่างกายสั่นไปมา ภาพนั้นสวยงามเกินไปแล้ว จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ เมื่อเห็นเหยาเหยาเป็นเช่นนี้ สวีหว่านถังก็นึกถึงคำพูดที่หยางหงพูดกับตัวเอง เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง: “เหยาเหยา โรงเรียนของพวกเธอเป็นยังไงบ้าง?”

“จริงๆ แล้วโรงเรียนของพวกเราก็ดีนะ ทุกคนมาจากทั่วทุกสารทิศ บรรยากาศสุดยอดมาก”

“อิจฉาเธอจริงๆ” สวีหว่านถังกล่าว แต่นี่เป็นคำพูดจริงใจ บรรยากาศในหอพักของเธอทำให้เธอทรมานจริงๆ แสงแดดค่อยๆ จางความร้อนลง เพื่อนเก่ากลุ่มนี้ของพวกเขาก็เล่นกันจนถึงฟ้ามืด...