บทที่ 72: วีรบุรุษย่อมเข้าใจวีรบุรุษ

แสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาในร้าน พื้นที่เกือบสี่ร้อยตารางเมตรแผ่ซ่านความเย็นเยียบออกมาเป็นระลอก เฉินลี่ชวนตรวจสอบระบบน้ำโดยรวมทั้งหมดหนึ่งรอบแล้ว ถึงได้เดินออกมาจากครัว นั่งลงบนเก้าอี้ และบนโต๊ะก็มีสัญญาฉบับหนึ่งวางอยู่อย่างเงียบๆ คือข้อตกลงเช่าที่เซ็นกับอู่คังอวิ้นนั่นเอง ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ร้านค้านี้ก็เป็นของเฉินลี่ชวนแล้ว

“ถ้าหากสามารถทำเป็นแบรนด์ได้เหมือนกับไหตี่เลา การถูกซื้อกิจการก็เป็นรายได้ที่น่าพอใจมากทีเดียว” เฉินลี่ชวนวางแผน จากนั้นก็กดโทรศัพท์ไปหาหม่าเสี่ยวชาว

“พี่ชวน ในที่สุดก็มีเวลาโทรหาฉันแล้วนะ ทางนั้นสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง? วันชาติจะกลับมาไหม? เพื่อนเลี้ยงข้าวแก” ทางด้านหม่าเสี่ยวชาวกล่าวอย่างยินดี

“กลับไปไม่ได้ ยังมีเรื่องอื่นต้องยุ่งอยู่ ธุรกิจก้วนปิ่งเป็นยังไงบ้าง?” เฉินลี่ชวนเอ่ยถามพลางยิ้ม

“เปิดขึ้นมาเยอะเลย ตอนนี้ชุดครอบครัวสุขสันต์ขายกันชิ้นละสองหยวนแล้ว แต่ของบ้านฉันก็ยังดีอยู่ ทุกวันยังไงก็ยังหาได้ร้อยกว่าหยวน แต่ตอนนี้รสชาติก็ไม่ต่างกันมากแล้ว ฉันไปลองชิมมาหมดแล้ว” หม่าเสี่ยวชาวตอบ

เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเฉินลี่ชวนอยู่แล้ว แผงลอยที่ขายมีมากขึ้น ก็ต้องลดราคาแน่นอน แล้วก็การปรุงซอสก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น

“สถานการณ์เป็นแบบนี้แล้ว แกยังจะไม่รีบออกมาบุกเบิกอีกเหรอ” เฉินลี่ชวนยิ้มพูด ความหมายในคำพูดชัดเจนมากแล้ว ตอนที่กำลังจะไปมหาวิทยาลัย ก็ได้บอกใบ้กับไอ้อ้วนหม่าไปแล้ว

“เหะๆๆ...” หม่าเสี่ยวชาวฉีกยิ้มอย่างเขินอาย “นี่ก็เตรียมจะไปทำงานกับลุงเฉินแล้วน่ะสิ ลี่ชวน อย่าลืมบอกพ่อแกด้วยนะ ต้องสอนวิชาให้ฉันบ้าง”

เฉินลี่ชวนพลันพูดไม่ออกเลยทีเดียว เด็กหนุ่มที่มีไหวพริบมากในสายตาของเหล่าเฉิน กลับหลงใหลในตัวเหล่าเฉินขนาดนี้ ช่างเป็นวีรบุรุษที่เข้าใจวีรบุรุษเสียจริง

“แกมาเซี่ยงไฮ้เถอะน่า ฉันเคยบอกแกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่า รอให้ฉันจัดการเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้ว แกก็มาหาฉัน” เฉินลี่ชวนพูดโดยตรง

“พี่ชวน เพื่อนขอบใจแกมากนะ ไม่ใช่ว่าไปดูที่ตั้งแผงดีๆ ไว้ให้ฉันในโรงเรียนแล้วเหรอ? ไม่ได้โม้กับแกเลยนะ ตอนนี้ความเร็วในการทำแป้งของฉันไม่ช้ากว่าแกแล้ว ถึงตอนนั้นเงินที่หามาได้เรามาแบ่งครึ่งกัน” เฉินลี่ชวนแอบคิดในใจ “เหอะๆ ไอ้เด็กคนนี้มันไอ้คนไร้ประโยชน์จริงๆ”

“ข้าเตรียมจะเปิดร้านแล้ว ขาดคนมือ รีบไสหัวขึ้นมาช่วยงานเลย แล้วก็ เด็ดขาดอย่าบอกเหล่าเฉินกับหลิงหลิงนะ ไม่งั้นต้องมาพร่ำบ่นไม่หยุดอีก ต้องวิ่งมาถึงเซี่ยงไฮ้แน่” เฉินลี่ชวนตะโกนลั่นหนึ่งประโยค

“ขาดคนมือเหรอ? งั้นเพื่อนอย่างฉันต้องไปสิ คืนนี้ก็เก็บกระเป๋าเลย!” หม่าเสี่ยวชาวรีบตอบรับทันที

“ได้ งั้นก็ตามนี้แหละ ยังไงแกก็รีบมาหน่อยแล้วกัน ทางนี้ฉันเรื่องเยอะจริงๆ ต้องการคนช่วย” เฉินลี่ชวนกำชับหนึ่งประโยคแล้วก็วางสายไป ระหว่างเขากับไอ้อ้วนหม่าไม่จำเป็นต้องเกรงใจกัน แล้วก็จีต้านก้วนปิ่งทุกวันขายได้น้อยลงแล้ว สองสามีภรรยาคู่นั้นก็พอจะรับมือไหว

หลังจากคิดๆ ดูแล้ว เฉินลี่ชวนก็ยังคงโทรไปหาจางเทาอยู่ดี จะมาไม่มาก็เป็นเรื่องของเขา แต่ต้องบอกแน่นอน นี่คือหลักการในการคบค้าสมาคมกับผู้คน อย่าให้ต่อไปเพราะเรื่องนี้แล้วในใจเกิดความบาดหมางกัน จะมาคิดว่าเขาคงจะมาไม่ได้แน่ๆ แล้วก็ไม่โทรไปหาสายนี้ไม่ได้

“เทาจื่อ มีเรื่องจริงจังจะคุยกับแกหน่อย” หลังจากถามไถ่สารทุกข์สุกดิบแล้ว คำพูดของเฉินลี่ชวนก็จริงจังขึ้น

“แกว่ามาเลย!” จางเทาก็รีบเก็บรอยยิ้มทันที

“ฉันเตรียมจะเปิดร้านหม้อไฟแถวๆ วิทยาลัยการเงินและการค้า แกจะมาทำด้วยกันไหม? ไอ้อ้วนหม่าก็จะมาด้วย ธุรกิจไม่น่าจะแย่หรอก”

“แต่ว่า...เพื่อนยังเรียนอยู่เลยนะ” คำพูดของจางเทาถึงแม้จะลำบากใจ แต่ก็ให้คำตอบทันที

“จบวิทยาลัยอาชีวะไปแล้ว ทางเลือกก็มีแค่นั้นแหละ สู้พวกเราพี่น้องมาสร้างธุรกิจกันสักตั้ง เหมือนกับตอนที่ขายจีต้านก้วนปิ่งนั่นแหละ” เฉินลี่ชวนวาดฝัน ก็ยังคงหวังว่าจางเทาจะมาได้ ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่พูดคำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้

“ลี่ชวน แม่ฉันรู้เข้าคงจะตีฉันตายแน่ เพื่อนไปไม่ได้จริงๆ” จางเทาแสดงท่าทีอย่างชัดเจน

“ก็ได้น่า ยังไงแกก็จำไว้ว่าเพื่อนโทรหาสายนี้ก็พอแล้ว งั้นก็แค่นี้ก่อนนะ ติดต่อกันบ่อยๆ ล่ะ” เฉินลี่ชวนยิ้มๆ จากนั้นก็วางสายไป

ตอนบ่ายจ่ายเงินให้อู่คังอวิ้นไปทั้งหมดสองหมื่นเจ็ดพัน ในจำนวนนั้นสองพันเป็นค่ามัดจำ ในบัตรเหลือเงินอยู่แค่สามหมื่นกว่าหน่อยๆ แรงกดดันด้านเงินทุนก็มากขึ้นทันที ทั้งค่าตกแต่ง, วัตถุดิบ, ค่าแรง ล้วนเป็นค่าใช้จ่ายที่มหาศาล แต่สำหรับการเริ่มต้นทำธุรกิจ เฉินลี่ชวนไม่อยากจะสร้างแรงกดดันให้คนที่บ้าน เขาจึงโทรไปหาเหล่าเฉิน

“พ่อครับ ที่โรงเรียนมีคอร์สอบรมภาษาอังกฤษระดับสี่ แล้วก็ใบประกาศนียบัตรคอมพิวเตอร์ด้วย ขอค่าอบรมหน่อยครับ”

“ไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้วยังต้องมีของพวกนี้อีกเหรอ?” เฉินสี่ซุ่นถามอย่างสงสัย

“นี่เป็นเกณฑ์บังคับของมหาวิทยาลัยครับ ไม่มีใบประกาศสองใบนี้ไม่ให้จบ” เฉินลี่ชวนพูดอย่างมีเหตุผล

“ก็ได้น่า ต้องใช้เงินเท่าไหร่?”

“สามพัน!”

“แกจะมาต้มตุ๋นกันรึไง? จะไปใช้เงินเยอะขนาดนั้นได้อย่างไร?” เฉินสี่ซุ่นก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที

“คบแฟนมันเปลืองเงินนะครับ ออกไปเที่ยวทีหนึ่งก็ต้องหลายร้อยแล้ว จะไม่ซื้อเสื้อผ้าให้เขาเหรอ? หรือว่ากินข้าวจะต้องให้เขาจ่ายเงิน? อีกอย่างค่าครองชีพที่เซี่ยงไฮ้พ่อก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้” เฉินลี่ชวนพูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

“ฮ่าๆๆๆๆ ในที่สุดแกก็ตาสว่างแล้ว ดีๆ กับเหยาเหยาเขานะ อย่าให้เขาคิดว่าพวกเราขี้เหนียว” เหล่าเฉินรีบตอบตกลงทันที เดี๋ยวจะโอนเงินให้ลูกสี่พัน เหล่าเฉินกับหลิงหลิงไม่เคยขี้เหนียวกับคนอื่นเลย แล้วก็ชอบเด็กสาวอย่างฉีซือเหยาจากใจจริง

“งั้นก็แค่นี้นะครับ วางสายแล้ว” เฉินลี่ชวนรีบวางสาย เอ่ยชื่อฉีซือเหยาแล้วรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก แต่หลอกมาได้เพิ่มอีกหน่อยก็เอาเถอะ ไม่อย่างนั้นสองสามีภรรยาคู่นี้ใช้เงินมือเติบ ไม่สุขุมเกินไป!

หลังจากนั้นก็ตรวจสอบน้ำไฟอีกรอบหนึ่ง เฉินลี่ชวนถึงได้ล็อกประตูจากไป เขาย่ำไปบนแสงจันทร์เดินกลับมหาวิทยาลัย

...

“ลี่ชวน!” เมื่อเห็นร่างของเฉินลี่ชวน สวีหว่านถังก็ทิ้งชุยจื้อปิงไว้ข้างหลังแล้วรีบวิ่งเข้าไป ฝ่ายหลังก็เดินตามมาอย่างเศร้าหมอง

พอดีกับที่ตอนนี้พวกเขาสองคนเพิ่งจะกลับมาจากมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์

“นายมาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอ? หืม? นี่นายไปไหนมา ทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้ไปได้?” สวีหว่านถังวิ่งไปอยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน คราวนี้เธอถึงได้สังเกตเห็นว่าเขาเนื้อตัวมอมแมมไปหมด แม้กระทั่งบนใบหน้าก็ยังมีรอยคราบดิน ราวกับ...เพิ่งจะออกมาจากไซต์ก่อสร้าง

แล้วบนตัวก็ยังส่งกลิ่นอับชื้นออกมาอีก สวีหว่านถังยกมือขึ้นปิดจมูกโดยไม่รู้ตัว พอรู้ตัวอีกที ก็รีบปล่อยมือทันที

“เชี่ยเอ๊ย แกไปทำงานหนักที่ไหนมาวะ?” ชุยจื้อปิงก็ถามอย่างประหลาดใจเช่นกัน แต่ในใจกลับแอบดีใจ สภาพที่เหม็นเน่าของเขา จะมาเทียบกับตัวเองได้อย่างไร? เหอะๆ...

“อ๋อ ไปช่วยเพื่อนทำงานมานิดหน่อย พวกเธอไปกินข้าวที่ไหนกันมา?” เฉินลี่ชวนถามอย่างเป็นธรรมชาติ จากตัวของคนทั้งสองได้กลิ่นเหล้า

“ไป...มหาวิทยาลัยของพวกฉีซือเหยา...” พอเอ่ยถึงชื่อนั้น สวีหว่านถังก็เสียงเบาลงเรื่อยๆ

“งั้นพวกเธอสองคนก็เดินเล่นกันไปนะ ฉันกลับหอพักก่อนล่ะ เหนื่อยเกินไปแล้ว” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกประโยคหนึ่งแล้วก็เดินไปทางหอพัก

แต่เรื่องนี้ทำให้สวีหว่านถังร้อนใจแล้ว เธรีบเดินตามไปอยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน พูดไม่หยุดปาก “พวกเราสองคนไม่ได้เตรียมจะไปเดินเล่นนะ ฉันก็จะกลับหอพักเหมือนกัน”

“ฉันกับชุยจื้อปิงเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นกันนะ นายอย่าคิดมั่วซั่วสิ”

“พรุ่งนี้นายจะออกมาเที่ยวบ้างไหม?”

...

“สวีหว่านถัง ถึงแล้ว เพื่อนเหนื่อยมากจริงๆ ไว้มีเวลาค่อยคุยกันนะ กลับแล้ว” เฉินลี่ชวนโบกมือ แล้วก็ยิ้มพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังกลับเข้าหอพัก แต่คำพูดที่ซ่อนอยู่ในใจ สวีหว่านถังก็ยังไม่กล้าพูดออกมา

“จะให้ฉันช่วยซักเสื้อผ้าให้ไหม? ฉันซักสะอาดนะ ฉันจะรออยู่ข้างล่าง...”