บทที่ 73: งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่

“ทำไมถึงได้มอมแมมขนาดนี้? ไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้างไหนมา?” พอเห็นเฉินลี่ชวนเดินเข้ามาในหอพักในสภาพหัวหูยุ่งเหยิง เหลียงจิ่งซานก็อุทานออกมาอย่างประหลาดใจทันที หลายคนในหอพักต่างก็พากันหันมามอง

เซินอีหมิงเหลือบมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาก็เล่นคอมพิวเตอร์ของเขาต่อไป อู๋หลางที่อยู่ข้างๆ เขายิ้มพลางเดินเข้าไป “จิ่งซาน แกเบาเสียงหน่อยสิ สถานการณ์บ้านของลี่ชวนแกก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้” อู๋หลางตบไหล่ของเฉินลี่ชวนเบาๆ ไม่ได้สนใจดินสกปรกบนตัวเขาเลยแม้แต่น้อย เขาจงใจถลึงตาใส่เหลียงจิ่งซานแวบหนึ่ง

“ไม่เป็นไร หาที่ทำงานพิเศษเรียนหนังสือไปพลางๆ น่ะ” เฉินลี่ชวนยิ้มให้เหลียงจิ่งซานอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย “ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัยจะเปิดร้านอาหารร้านหนึ่ง ฉันไปช่วยอยู่ที่นั่น”

“ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัย งั้นก็ใกล้ดีนะ” เหลียงจิ่งซานยิ้มพยักหน้า เขาก็รู้สึกว่าเมื่อกี้ปฏิกิริยาของตัวเองโอเวอร์เกินไปหน่อย เขาพูดเสริมไปอีกประโยคหนึ่ง “ถ้าฉันมีเวลานะ ฉันก็จะไปด้วย อย่าลืมชวนฉันล่ะ!”

“พี่เฉินครับ ถ้าพี่มีเรื่องลำบากอะไร พี่บอกผมได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” ทันใดนั้น กู้อวี่ก็ยื่นหัวออกมา พูดอย่างจริงจังประโยคหนึ่ง ตั้งแต่ฝึกทหารจนถึงตอนนี้ ในด้านชีวิตประจำวันเฉินลี่ชวนก็ดูแลเขามาโดยตลอด ปกป้องข้อเสียเล็กๆ น้อยๆ ของเขาอยู่หลายอย่าง

“ได้ งั้นฉันจะจำคำพูดแกไว้นะ” เฉินลี่ชวนพยักหน้าให้กู้อวี่ ฝ่ายหลังยิ้มๆ แล้วก็สวมหูฟังเล่นเกมต่อไป

และตอนที่หลายคนกำลังคุยกันอยู่ เซินอีหมิงก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งข้อความ QQ ไปให้เหลียงหรูหรู “หัวหน้าเฉินกลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าไปทำงานที่ไหนมา เนื้อตัวสกปรกไปหมดเลย เดี๋ยวผมจะเข้าไปคุยกับเขาสักสองสามคำ ไม่ไหวจริงๆ ก็ให้เขาไปทำงานพิเศษเรียนหนังสือไปพลางๆ กับคุณลุงของผม จะได้สบายขึ้นหน่อย จะมาปล่อยให้เพื่อนร่วมชั้นโดนรังแกไม่ได้”

เหลียงหรูหรู: “อืม ได้” ทางนั้นตอบกลับมาง่ายๆ ประโยคหนึ่ง ลืมตั้งค่าสถานะซ่อนตัว ผลคือเซินอีหมิงก็ส่งข้อความไปเป็นจำนวนมาก ส่วนโจวข่ายข่าย หลังจากที่เฉินลี่ชวนกลับมา เขาก็แค่มองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง ตลอดเวลาไม่ได้คุยด้วยเลยสักคำ แถมยังโยนก้นบุหรี่ลงบนพื้นอีกสองสามอัน เวลาผ่านไปนานเข้า นิสัยแย่ๆ บางอย่างก็เริ่มจะค่อยๆ เผยออกมา

“โทรศัพท์ล่ะ เพื่อนจะส่งข้อความให้ฉินอีติง” เหลียงจิ่งซานยิ้มแฮะๆยื่นมือไปทางเฉินลี่ชวน จะไปเอ่ยปากกับคนอื่นในหอพักก็ไม่สะดวก ก่อนหน้านี้เคยเอ่ยกับเซินอีหมิงไปประโยคหนึ่ง ก็โดนปฏิเสธ

“อืม” เฉินลี่ชวนเพิ่งจะควักโทรศัพท์มือถือออกมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาพอดี แสดงคำว่า "อาจารย์ผู้มีพระคุณ" สองคำ

“รอเดี๋ยวก่อนนะ อาจารย์ที่ปรึกษาโทรมา” จากนั้นเฉินลี่ชวนก็เดินออกจากหอพักไป

“ลี่ชวน ยังไม่นอนใช่ไหม?” หลี่ชุนฉินถามอย่างสุภาพ เขาเป็นแบบนี้กับคนอื่นเสมอ

“ยังครับ เวลานี้ยังเช้าอยู่เลย วันหยุดกว่าจะปิดไฟก็ดึกมากครับ”

“งั้นดี พรุ่งนี้มีแผนอะไรรึเปล่า?” หลี่ชุนฉินถามอีกครั้ง

“ไม่มีครับ อาจารย์หลี่ครับ ท่านมีเรื่องอะไรเหรอครับ? ผมมีเวลาทั้งวันครับ” เฉินลี่ชวนรีบตอบรับทันที

“คืออย่างนี้นะ เดี๋ยวฉันจะส่งเบอร์มือถือของเหลียงหรูหรูไปให้ เธอไปคุยกับเขาเรื่องงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่หน่อยนะ” หลี่ชุนฉินกล่าว

งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ โดยทั่วไปจะจัดขึ้นก่อนวันชาติ แต่ละสาขาจะเตรียมตัวล่วงหน้าก่อนครึ่งเดือน เหลียงหรูหรูในฐานะกรรมการฝ่ายศิลปะ ต้องรับผิดชอบจัดรายการร่วมกับหัวหน้าห้อง

“ได้ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ งั้นผมจะคอยประสานงานกับเหลียงหรูหรูเป็นหลัก ยังไงซะเธอก็เป็นมืออาชีพในด้านการแสดง” เฉินลี่ชวนช่างสังเกตมาก ตอนนี้ความสัมพันธ์กับอาจารย์ที่ปรึกษา จะไม่เหมือนกับตอนแรกๆ ที่เอาแต่คิดจะโดดเด่นอีกต่อไปแล้ว แต่ต้องยืนอยู่บนจุดยืนของหัวหน้าห้อง ประสานงานของห้องเรียน แบบนี้จะทำให้อาจารย์ที่ปรึกษายอมรับมากขึ้น

“ลี่ชวน เธอร้องเพลงก็ไม่เลวนะ ฉันแนะนำอย่างยิ่งเลยว่าเธอจะออกรายการเดี่ยวสักหนึ่งสองเพลง” หลี่ชุนฉินคุยไปเรื่อยๆ จริงๆ แล้วที่เขาจะกำชับ ก็คือให้หัวหน้าห้องประสานงาน เหลียงหรูหรูเป็นคนนำ ตอนนี้เฉินลี่ชวนอาสาพูดออกมาเอง ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้พึ่งพาได้มาก

“จริงๆ แล้วผมก็ร้องเป็นแค่เพลงของอู่ไป่ไม่กี่เพลง ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเขาครับ เอ๊ะ? อาจารย์หลี่ครับ ถ้าท่านมีเวลานะครับ ผมว่าพวกเราสองคนสามารถร้องคู่กันได้นะครับ” เฉินลี่ชวนก็เริ่มคุยไปเรื่อยๆ เช่นกัน

“อันนี้...ฮ่าๆๆๆ ที่สำคัญก็คือให้พวกเธอนักเรียนแสดงน่ะนะ ส่วนฉัน...ถ้าหากว่ารายการมันจัดไม่ครบจริงๆ พวกเราสองคนก็พอจะรวมตัวกันได้” หลี่ชุนฉินยิ้ม ก่อนหน้านี้การร้องคู่กับเฉินลี่ชวนทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้

“จะมานับว่าเป็นรวมตัวได้อย่างไรครับ อาจารย์ครับ เสียงของท่านมีเสน่ห์ขนาดนั้น ต้องออกโรงปิดท้ายเลยครับ ตั้งแต่ที่ท่านร้องเพลงของอู่ไป่แล้ว ทั้งหอพักก็เริ่มหัดร้องกันหมดเลย...” เฉินลี่ชวนถือโอกาสเลียแข้งเลียขา สำหรับชุดนี้ เขาเก่งเกินไปแล้ว คนที่ไต่เต้าขึ้นมาจากจุดต่ำสุด ไม่มีเส้นสาย ก็ทำได้แค่เรื่องที่คนอื่น "ดูถูก" เหล่านี้แหละ เข้ากับทุกคนได้เป็นอย่างดี

“ฮ่าๆๆๆ...” ทางด้านหลี่ชุนฉินหัวเราะร่า ทั้งสองคนคุยกันนานกว่าครึ่งชั่วโมงถึงได้วางสายไป และหลี่ชุนฉินก็ไม่เคยคุยโทรศัพท์กับผู้ชายคนไหนนานขนาดนี้มาก่อน คิดดูแล้วเขาก็แปลกใจเหมือนกัน ระหว่างนั้นเหลียงจิ่งซานก็ผลักประตูมองไปที่โถงทางเดินแวบหนึ่ง ร้อนใจจะส่งข้อความให้ฉินอีติง พอเห็นเฉินลี่ชวนยิ้มมีความสุขขนาดนั้น แถมยังร้องเพลงไปสองสามประโยคอีก ไม่ใช่ว่าร้องให้หลินซานซานเหรอ?

“เฉินลี่ชวนไอ้หมาเวรนี่ ต่อหน้าพวกเราในหอพักก็ไม่กล้า อยู่ในโถงทางเดินร้องเพลงให้หลินซานซาน” ทันทีที่เหลียงจิ่งซานเข้ามา เขาก็พูดเสียงดังขึ้นมาหนึ่งประโยค

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซินอีหมิงก็รีบส่งข้อความไปให้เหลียงหรูหรูอีกครั้ง สรุปก็คือหาเรื่องคุยต่างๆ นานา “เฉินลี่ชวนดูเหมือนจะจีบหลินซานซานหอพวกเธอนะ เพิ่งจะโทรศัพท์ร้องเพลงให้เขาด้วย?” เหลียงหรูหรูเหลือบเห็นข้อความนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ ทันใดนั้นก็รังเกียจเฉินลี่ชวนอย่างมาก ดูท่าจะเหมือนกับที่ซานซานเดาไว้ คนคนนี้เก๊กเกินไปแล้ว แต่ก็ไม่อยากจะโทรหาหลินซานซานแล้ว สไตล์การทำเรื่องแบบนี้ของเพื่อนรัก เธอไม่อยากจะมีส่วนร่วม รู้สึกขยะแขยง ยิ่งไปกว่านั้นก็รำคาญใจ

“เหอะๆๆ จริงๆ แล้วลี่ชวนก็หล่อดีนะ จับคู่กับเสื้อผ้าสวยๆ สองสามชุดก็สมบูรณ์แบบแล้ว” อู๋หลางจึงถือโอกาสชมออกมา แต่เขาก็คิดแบบนั้นจริงๆ

แต่เซินอีหมิงสีหน้าลังเล เขาคิดไม่ตกว่า ทำไมหลินซานซานถึงจะชอบเฉินลี่ชวนตั้งแต่แรกเห็นได้ มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นตัวเองไม่เท่ากับ......หล่อกว่า?

“เอ๊ะ พวกแกสองสามคนมีใครอยากจะไปโชว์หน้าในงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่บ้างไหม?” เฉินลี่ชวนผลักประตูเข้ามาถามหนึ่งประโยค พลางโทรหาเหลียงหรูหรู “อีหมิง, จิ่งซาน, อู๋หลาง พวกแกมีความคิดไหม?” ก็ไม่ได้ถามกู้อวี่กับโจวข่ายข่าย นิสัยของสองคนนี้ไม่เข้าสังคม

ทั้งสามคนต่างก็ส่ายหน้า เซินอีหมิงเบ้ปากพึมพำ “โอ๊ย จะไปมีเวลาที่ไหนกัน ยุ่งจะตายอยู่แล้ว”

เฉินลี่ชวนพยักหน้า ตอนนั้นเองทางนั้นก็มีเสียงของเหลียงหรูหรูดังมา “เหลียงหรูหรู ฉันเอง เฉินลี่ชวน เรื่องงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ฉันจะมาคุยกับเธอหน่อย” เฉินลี่ชวนก็ปิดประตูเดินออกไปอีกครั้ง

“แค่กๆ ฉันออกไปสูบบุหรี่สักมวน คนเขาไม่สูบบุหรี่ พวกแกก็ไม่พูดถึงเรื่องเกรงใจความรู้สึกของเขาบ้างเลย” เซินอีหมิงก็เดินตามออกไป

“นั่นอะไรนะ ฉันเริ่มเรียนแล้ว ไม่เป็นไร นายก็สูบในหอพักนี่แหละ” กู้อวี่รีบกล่าว แต่เซินอีหมิงก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง จากนั้นเซินอีหมิงก็สูบบุหรี่ไปพลาง เข้าไปอยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน ก็ยื่นให้เขามวนหนึ่ง

“อาจารย์หลี่กับฉันมีร้องคู่กันเพลงหนึ่ง ทางนั้นเธอนับรวมหน่อยนะ ที่สำคัญก็คือประสานงานกับเธอ” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างสุภาพ

“ได้ ฉันเตรียมจะซ้อมเต้นหนึ่งชุด แล้วก็คนผู้หญิงก็เกือบจะคอนเฟิร์มหมดแล้ว คนในหอฉันก็จะไปหมดเลย เธอกระตุ้นผู้ชายหน่อยนะ หกคนก็พอแล้ว” เหลียงหรูหรูกล่าว สภาพแวดล้อมทางนั้นของเธอเงียบมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ที่หอพัก คิดดูแล้วคงจะกลับบ้านไปแล้ว วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ได้ตรวจหอ

“ได้ หกคนใช่ไหม ฉันทราบแล้ว” เฉินลี่ชวนพยักหน้ารับ

“ทางนั้นเธอถ้าคอนเฟิร์มแล้ว ก็บอกฉันสักรอบ พรุ่งนี้บ่ายฉันจะไปที่ห้องซ้อมเต้นชั้นหกของมหาวิทยาลัย ถ้าเป็นไปได้ก็มาด้วยกันดีที่สุด” เสียงของเหลียงหรูหรูดังออกมาอย่างแผ่วเบา

ตอนนี้ตาของเซินอีหมิงถึงกับลุกเป็นไฟแล้ว ซ้อมด้วยกัน นี่มันเป็นโอกาสที่ดีในการส่งเสริมความสัมพันธ์ของกันและกันขนาดไหน!

“แฮ่มๆ!” ดังนั้นเซินอีหมิงจึงไออย่างแรง แต่เฉินลี่ชวนก็ขี้เกียจจะไปสนใจเขา

“ได้ งั้นฉันคอนเฟิร์มจำนวนคนแล้วจะบอกเธอ” เฉินลี่ชวนก็ตอบรับอีกประโยคหนึ่งแล้วก็วางสายไป เหลือบมองเซินอีหมิงแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรกับเขา เดินตรงไปยังหอพักอื่น

“เอ๊ะ ลี่ชวน ขาดคนมือเหรอ?” เซินอีหมิงรีบเข้าไปข้างหน้า คว้าแขนของเฉินลี่ชวนไว้

“ไม่ขาดนี่นา ฟังใครพูดมา” เฉินลี่ชวนหน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“แกเพิ่งจะพูดในโทรศัพท์ไม่ใช่เหรอว่า ตอนนี้เพิ่งจะคอนเฟิร์มผู้ชายที่จะเต้น ต้องการหกคน” เซินอีหมิงร้อนใจแล้ว

“ก็แค่ผู้ชายหกคน อีกอย่างไปกับเหลียงหรูหรูใครจะไม่อยากไป หอพักของพวกเธอก็มีแต่สาวสวยทั้งนั้น แถมยังได้เพิ่มหน่วยกิตอีก ฉันตะโกนที หอพักอื่นแย่งกันจนหัวแทบแตกก็อยากจะมา” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนดูแคลน เขาสะบัดมือของเซินอีหมิงออก ก้าวฉับๆ ไปยังหอพักอื่น

“พี่เฉิน นับฉันไปด้วยคนสิ แกดูฉันสิ นับฉันไปด้วยคน!” เซินอีหมิงขวางอยู่ข้างหน้าเฉินลี่ชวน นิ้วชี้ไปที่ตัวเอง

“แกเพิ่งจะไม่ไปไม่ใช่เหรอ?” เฉินลี่ชวนหน้าตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“ไปๆๆ แน่นอนว่าต้องไปสิ” เซินอีหมิงทำหน้าประจบประแจง พยายามดึงเฉินลี่ชวนกลับหอพัก

“ลี่ชวน ฉันในฐานะสมาชิกของหอพักที่ยอดเยี่ยม ต้องเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ของห้องเรียนอย่างกระตือรือร้น จำเป็นต้องนับฉันไปด้วยคนนะ ฉันอยากจะช่วยแกแบ่งเบาความกดดัน!”

“วันนี้ใครควรจะเวรแล้ว?” เฉินลี่ชวนเตะๆ ก้นบุหรี่บนพื้น “ไม่มีความรับผิดชอบเกินไปแล้วใช่ไหม?”

“ฉัน! ควรจะเวรฉันแล้ว ฉันจะไปกวาดเดี๋ยวนี้เลย” เซินอีหมิงหยิบไม้กวาดขึ้นมา กวาดทันที ก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก ท่าทางนั้นช่างจริงจังเสียนี่กระไร

“เชอะ” เหลียงจิ่งซานหน้าตาเต็มไปด้วยความดูถูก “ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ไปได้?”

“หาใครมาเป็นคู่เต้นให้ฉินอีติงดี?” เฉินลี่ชวนทำท่าครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง หันหลังเปิดประตู เตรียมจะออกไป “หากัวหงแล้วกัน ไอ้เด็กนั่นดูเหมือนจะมีความหมายกับเสี่ยวฉินอยู่บ้าง”

“เดี๋ยว?” เหลียงจิ่งซานรีบวิ่งตามออกไป ไม่กี่ประโยคต่อมา...

“พี่ชวนครับ ขอร้องล่ะครับให้ผมช่วยพี่แบ่งเบาความกดดันด้วยเถอะครับ!” เหลียงจิ่งซานตื่นเต้นจนหน้าสั่นไปหมด

“แกดูสิ เรื่องนี้มันวุ่นวายขนาดนี้ ฉันต้องเข้าร่วมให้ได้สิ ฉันก็ต้องเข้าร่วมกิจกรรมของห้องเรียนอย่างกระตือรือร้นด้วย ไม่อย่างนั้นจะไปสมกับชื่อเสียงของหอพักเกียรติยศได้อย่างไร เออใช่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปซื้ออาหารเช้าให้แกนะ ไม่ให้ฉันไป ฉันจะโมโหแกจริงๆนะ!” เฉินลี่ชวนพยักหน้าอย่างดูแคลน ถือว่าตอบตกลง ฝ่ายหลังก็รีบร้อนกลับหอพักไป จากนั้นก็มีเสียงเพลงที่ร่าเริงดังออกมา

หลังจากนั้นมีหอพักอื่นคอนเฟิร์มมาอีกสองสามคน ผู้ชายที่จะเต้นก็ครบแล้ว ระหว่างทางได้รับข้อความจากหม่าเสี่ยวชาว “พี่ชวน ออกเดินทางแล้ว เพิ่งจะนั่งรถทัวร์ไป ให้เทาจื่อจองตั๋วรถไฟให้ฉันแล้ว ตั๋วรอบห้าทุ่ม รอฉันนะ พี่ชายฉันมาแล้ว!” เมื่อมองดูข้อความ เฉินลี่ชวนมุมปากก็ยกขึ้น...