บทที่ 74: อกหักกันเป็นแถว

วันรุ่งขึ้น ตอนที่ฟ้ายังไม่สว่าง เฉินลี่ชวนก็ออกจากหอพักไปแล้ว เขารีบไปยังตลาดวัสดุก่อสร้างชานเมือง เพื่อเร่งตกแต่งร้านอาหารให้เสร็จก่อน วันชาติจะได้เดินทางไปต่างถิ่นเพื่อคอนเฟิร์มสูตรน้ำซุป วางแผนไว้ว่าปลายเดือนตุลาคม จะเปิดร้านให้ได้

เลยเก้าโมงไปแล้ว ตลาดวัสดุก่อสร้างถึงได้ค่อยๆ มีคนขึ้นมา แต่พอเห็นเฉินลี่ชวนมาเดินเล่นที่ร้านของตัวเอง ผู้คนก็ขี้เกียจจะไปสนใจ ตอนที่สอบถามราคา เจ้าของร้านต่างก็ให้ราคาสูงเกินจริง เด็กอายุสิบเก้า, ยี่สิบปีจะไปดูออกได้อย่างไร?

“พี่ครับ พี่ทำระบบน้ำไฟยังไงครับ? ตารางเมตรละเท่าไหร่?” เฉินลี่ชวนเดินไปอยู่ตรงหน้าช่างรับจ้างรายวันที่ปักป้ายอยู่ เขาเอ่ยปากถาม พลางยื่นบุหรี่ไปให้

“บ้านแกจะทำเหรอ?” ช่างแซ่อัน ยิ้มพลางรับบุหรี่ไป

“ใช่ครับ ร้านประมาณสี่ร้อยตารางเมตร ไม่ต้องเดินสายอ้อม เดินทางลัดในร้านได้เลย ผนังแค่ให้เรียบตรงก็พอแล้วครับ ทำหม้อไฟน่ะครับ งานเล็กมาก”

“สถานการณ์แบบนี้เหรอ...” ช่างอันอัดบุหรี่เข้าปอดลึกๆ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คิดเป็นรายวันแล้วกันนะ พื้นที่ขนาดนี้ สามวันก็ทำเสร็จแล้ว ให้สัก 150 หยวนก็พอ”

“พี่ครับ คนเหอซีเหรอ?” เฉินลี่ชวนยิ้ม

“ใช่แล้ว แกก็ด้วยเหรอ?” ช่างอันเผยรอยยิ้มที่ซื่อสัตย์จริงใจออกมา

“พี่สาวผมแต่งงานไปที่เหอซีแล้วครับ ที่นั่นผมไปบ่อยอยู่” เฉินลี่ชวนโกหกไปส่งๆ เขาดึงช่างคนนั้นไปข้างๆ

“พี่ครับ ดูสิว่าพวกเราก็ถือว่าเป็นคนบ้านเดียวกันครึ่งหนึ่งแล้ว พูดตามตรงนะ งานนี่สองวันก็ทำเสร็จแล้ว...”

“เอ๊ะ ไม่ใช่ พ่อหนุ่ม ตอนนี้...” ช่างอันร้อนใจแล้ว อยากจะอธิบาย เฉินลี่ชวนรีบดึงแขนของเขาอย่างแรงทันที

“พี่ฟังผมพูดให้จบก่อน” รอยยิ้มของเฉินลี่ชวนอ่อนโยน “พอไปถึงที่แล้วพี่ก็จะรู้เองแหละครับ ผมไม่ได้พูดมั่วจริงๆ งานมันไม่เยอะจริงๆ บ้านผมก็ทำธุรกิจตกแต่งเหมือนกัน แต่ค่าแรง 150 นี่ผมให้พี่นะ ให้ใครก็ได้เงิน สู้ให้คนบ้านเดียวกันดีกว่า”

“เหอะๆๆ...” ช่างอันยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก รู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้พูดจาน่าฟังมาก

“แต่ของตกแต่งอย่างเบาะเก้าอี้ในร้านพวกนี้น่ะ ผมถามมาทั่วแล้ว รู้สึกว่าราคามันสูงไปหน่อย แบบนี้แล้วกัน ถ้าพี่สามารถหาที่ที่ถูกกว่านี้ให้ผมได้ งานฉาบปูน, งานไม้, งานสีผมก็จะให้พี่ทำด้วย” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง

“ได้เลย!” ดวงตาของช่างอันสว่างวาบขึ้นมาทันที

และสำหรับค่าแรงงานหนักพวกนี้ ราคาโดยรวมก็ไม่ต่างกันมาก ที่สำคัญก็คือราคาของตกแต่งอื่นๆ ซื้อถูกที่ ประหยัดส่วนต่างไปได้หลายร้อยหยวนไม่มีปัญหา แน่นอนว่า เฉินลี่ชวนรู้ว่าช่างคนนี้ต้องกินค่าหัวคิวอยู่แล้ว แต่มันก็เป็นสภาพตลาดแบบนี้ ใครจะมาบริการให้คุณฟรีๆ ขอแค่ไม่โหดเกินไปก็พอแล้ว

ดังนั้นหลังจากนั้นช่างอันก็นำทางไปถามร้านค้าสองสามร้าน เฉินลี่ชวนทำการเปรียบเทียบ หลังจากทิ้งช่องทางติดต่อไว้แล้ว ทั้งสองคนก็ขึ้นรถไฟใต้ดินมุ่งหน้าไปยังวิทยาลัยการเงินและการค้า พอมาถึงที่ร้าน สถานการณ์เป็นไปตามที่เฉินลี่ชวนพูดจริงๆ สองวันเสร็จงานทันแน่นอน แต่ที่เฉินลี่ชวนต้องให้เงินขนาดนี้ ก็เพื่อคุณภาพ คุณทำสามวันก็ทำให้เสร็จดีๆ เงินบางส่วนประหยัดไม่ได้

“แบบแปลนคุณเก็บไว้ให้ดี” เฉินลี่ชวนยื่นแบบแปลนระบบน้ำไฟให้ช่างอัน แล้วก็นำเขามาที่ห้องครัว

“ตรงกลางจะต้องทำเตาแบบบิวท์อิน เพราะฉะนั้นวงจรไฟฟ้าทางนี้จะเดินยังไง พี่ต้องใส่ใจจุดนี้เป็นพิเศษ...” เฉินลี่ชวนอธิบายแผนการของตัวเองให้ช่างอันฟังอย่างละเอียดมาก ผ่านไปหลายชั่วโมง ช่างอันก็เชื่อคำพูดก่อนหน้านี้ของเด็กหนุ่มคนนี้จริงๆ แล้วว่า บ้านของเขาทำธุรกิจตกแต่งจริงๆ

หลังจากคอนเฟิร์มเรียบร้อยแล้ว ช่างอันก็ลงมือทันที การที่เฉินลี่ชวนวุ่นวายอยู่สองสามทีนั้น ไม่ใช่ฝีมือของมือใหม่แน่นอน ทั้งสองคนก็เริ่มทำงานกันอย่างร้อนแรงดั่งไฟทันที ถ้าไม่ใช่เพราะโทรศัพท์ของเหลียงหรูหรู เฉินลี่ชวนคงจะลืมเรื่องงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ไปแล้ว

“หัวหน้าเฉินคะ เรื่องการเต้น...คุณพอจะมาด้วยได้ไหมคะ เมื่อพิจารณาถึงความสูงของชุยจื้อปิงแล้ว ฉันจะเรียกเด็กผู้หญิงมาอีกคน เหลียงจิ่งซานสามารถคู่กับฉันได้ แต่ความสูงของหลินซานซาน สาขาบริหารของเราเกรงว่าจะมีแค่คุณเท่านั้นที่คู่ได้” เหลียงหรูหรูพูดเสียงเบามาก

หลินซานซานสูงเมตรเจ็ดสิบห้า มีเพียงเฉินลี่ชวนเท่านั้นที่คู่ได้จริงๆ แต่ก็ไม่กล้าที่จะให้ชุยจื้อปิงไป ทำได้เพียงเปลี่ยนเป็นการเต้น 14 คน และรุ่นนี้สาขาบริหารธุรกิจก็มีแค่สองห้อง

“อย่างนั้นเหรอ งั้นก็ได้ครับ” เฉินลี่ชวนคิดๆ ดูแล้ว ก็ยังคงตอบตกลงไป เมื่อพิจารณาว่าอาจารย์ที่ปรึกษาให้ความสำคัญกับการแสดงครั้งนี้มาก แล้วก็ตัวเองเพิ่งจะได้เป็นหัวหน้าห้อง สร้างผลงานขึ้นมาบ้าง ถึงจะเข้าสภานักเรียนได้ง่ายขึ้น

“งั้นตอนนี้คุณพอจะมาได้ไหมคะ? ฉันจะกำหนดตำแหน่งยืน” เหลียงหรูหรูกล่าวอีกครั้ง

“ตอนนี้เหรอครับ?” เฉินลี่ชวนหันไปมองช่างอันที่กำลังก้มหน้าทำงานอยู่แวบหนึ่ง งานตอนนี้ก็สั่งเขาไว้ชัดเจนแล้ว “งั้นก็ได้ครับ ตอนนี้ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย” จากนั้นก็รีบร้อนจากไป ขี้เกียจจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอพักแล้ว เฉินลี่ชวนตรงไปยังห้องซ้อมเต้นชั้นหกทันที

นี่เพิ่งจะผลักประตูเข้าไป ชุยจื้อปิงก็รีบยิ้มแย้มแจ่มใสเข้าไปหาทันที แต่เรื่องที่จัดให้เขานี่ ตอนนั้นให้บุหรี่ไปสองซอง ถึงจะทำให้เฉินลี่ชวนยอมปากอ่อน

“ลี่ชวน บอกเหลียงหรูหรูห้องพวกแกหน่อยสิ ว่าให้จัดฉันคู่กับสวีหว่านถัง” ชุยจื้อปิงรีบกระซิบเสียงต่ำ

“ฟังการจัดการของเหลียงหรูหรูสิ ฉันพูดไปก็ไม่มีผลหรอกน่า อีกอย่างก็ได้เต้นด้วยกันแล้ว แกยังจะเอาไม่อยู่อีกเหรอ” เฉินลี่ชวนตอบไปส่งๆ เขาเดินก้าวฉับๆ เข้าไปข้างใน

แต่ตอนนี้... พวกเซินอีหมิง, เหลียงจิ่งซาน, อู๋หลาง สามหนุ่มจอมเก๊กต่างก็ใส่เจลใส่ผม ทำให้ผมตั้งขึ้นมา ส่วนการแต่งตัวของพวกสวีหว่านถัง, ฉินอีติง และเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึงเลย แต่ละคนแต่งตัวสวยงาม จู่ๆ ก็มีเพื่อนที่ทำงานก่อสร้างเข้ามาคนหนึ่ง ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่ง

“ต้องยืนยังไงครับ?” เฉินลี่ชวนมาถึงตรงหน้าเหลียงหรูหรูแล้วถาม แต่เธอหน้าตาประหลาดใจ ครู่หนึ่งก็ไม่ได้พูดอะไร เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าตกใจเช่นเดียวกัน

“อ้อ เหอะๆ...” เฉินลี่ชวนยิ้มอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ “ทำงานอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัยน่ะครับ ทำงานตกแต่ง ก็เลยกลายเป็นสภาพนี้”

“ไม่เป็นไร ลี่ชวน เรื่องของแกฉันบอกกับลุงฉันไปแล้วนะ อีกสักพักก็จะจัดการให้แก” เซินอีหมิงเดินมาโอบไหล่เฉินลี่ชวน ท่าทีที่ห่วงใยนั้น ราวกับว่าตัวเองเป็นห่วงเป็นใยมากจริงๆ

ไอ้แม่เย็*... เฉินลี่ชวนด่าในใจโดยไม่ออกเสียง แค่ปลายนิ้วเท้าก็คิดออกแล้วว่าไอ้หลานชายคนนี้ก็ยืมตัวเองมายกระดับคุณธรรมอันสูงส่งของเขาอีกแล้ว พี่ชวน บุหรี่ซองหนึ่ง... เซินอีหมิงก็พูดโดยไม่ออกเสียงเช่นกัน เขาตบหน้าอกของเฉินลี่ชวน คราวนี้ถึงจะทำให้ฝ่ายหลังไม่ได้พูดอะไรมาก

ทำไมเขาถึงต้องไปทำงานพิเศษด้วยนะ... สวีหว่านถังยื่นปากเล็กๆ ออกมา คิดยังไงก็คิดไม่ตก

“งั้นพวกเรารีบเริ่มกันเถอะครับ คนเขาตอนกลางคืนยังต้องให้ผมไปหาอีก” เฉินลี่ชวนมองไปที่เหลียงหรูหรูแล้วกล่าวอีกครั้ง

“งั้นได้ นายก็ไปยืนคู่กับหลินซานซานก่อน” เหลียงหรูหรูกล่าว

เดี๋ยวนะ? เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้เพิ่งจะหยุดเต้นไป บอกว่าจะเพิ่มคน จะให้เฉินลี่ชวนไปคู่กับหลินซานซานเหรอ? สวีหว่านถังหน้าตาเศร้าหมอง จ้องเขม็งไปที่เฉินลี่ชวน ยังคงจินตนาการว่าเขาจะคำรามลั่นในตอนนี้ว่า “ไม่! ฉันจะอยู่กับสวีหว่านถัง!” พร้อมกับมองตัวเองอย่างแน่วแน่

แต่เฉินลี่ชวนกลับเดินไปโดยตรง ยืนอยู่ข้างหน้าหลินซานซาน ไม่แม้แต่จะมองตัวเองเลยสักแวบ

“ชุยจื้อปิงส่วนของนาย...” เหลียงหรูหรูคิดๆ ดู “นายก็ไปยืนคู่กับสวีหว่านถังก่อนแล้วกัน”

“ได้เลยครับ” ชุยจื้อปิงอารมณ์ตื่นเต้น พลางคิดในใจว่าลี่ชวนสุดยอดจริงๆ นะ นี่ไปช่วยฉันพูดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

“หา?” สวีหว่านถังยื่นปากออกมา ก้มหน้าลง ดึงผมของตัวเองอย่างแรง

“แฮ่มๆ” ทันใดนั้น เซินอีหมิงก็ไออย่างแรง มองไปที่เหลียงหรูหรู เผยรอยยิ้มที่หวานชื่น ราวกับกำลังพูดว่า เลือกฉันสิ เลือกฉัน

“เหลียงจิ่งซาน นายมาอยู่กับฉัน” เหลียงหรูหรูสีหน้าจริงจัง เธอกำลังจัดตำแหน่งอย่างจริงจัง ไม่ได้มีความคิดอื่นใดโดยสิ้นเชิง

ในวินาทีนี้ คนที่อกหักมีมากเกินไปแล้ว...