บทที่ 75: ช่างห่างไกล

คิดดูแล้วมหานครใหญ่อย่างเซี่ยงไฮ้ก็มีความโรแมนติกที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง หมอกบางๆ ที่ลอยขึ้นมาเป็นชั้นๆ ปะปนไปกับสายฝนที่โปรยปรายเบาๆ พันผูกกันอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย คู่รักที่ควงแขนกันในวิทยาลัยการเงินและการค้า กลับชอบที่จะสัมผัสกับความโรแมนติกที่มาอย่างกะทันหันนี้ ทอดน่องไปในความมืดมิด ใต้แสงจันทร์ ให้ความรู้สึกของคืนฝนพรำอันหนาวเหน็บที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำเข้าสู่แคว้นอู๋ รุ่งสางส่งแขกกลับเขาฉู่โดดเดี่ยว

แต่ที่ตึกตะวันตก ห้องซ้อมเต้นชั้นหก กลับตัดขาดจากความงดงามในรั้วมหาวิทยาลัยนี้ เพลงเพลงหนึ่ง ถูกเปิดวนซ้ำตั้งแต่ตอนบ่ายจนถึงกลางคืน

“พวกเราซ้อมอีกรอบเดียวก็เลิกได้แล้ว เสร็จแล้วฉันจะเลี้ยงข้าวทุกคน” เหลียงหรูหรูโบกแขนไปมา เธอยิ้มพลางตะโกนบอกทุกคน ชุยจื้อปิงกลับกระดี้กระด้าเต็มใจอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่เต้น สามารถควงแขนของสวีหว่านถังได้ แต่เฉินลี่ชวนร้อนใจแล้ว ช่างอันโทรมาแล้วครั้งหนึ่ง ต้องรีบไปจัดการเรื่องบางอย่าง

แต่ก็ยังคงเห็นแก่ภาพรวม ซ้อมไปอีกครั้ง แต่ทว่ามิตรภาพของกลุ่มคนก็ร้อนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วในการซ้อมเต้น ต่างฝ่ายต่างก็พูดคุยหัวเราะกัน คบหากันอย่างกลมเกลียว

“เอาล่ะ วันนี้ก็แค่นี้แหละ” เหลียงหรูหรูหยิบผ้าขนหนูเช็ดหยาดเหงื่อบนศีรษะ ที่แท้เธอไม่ได้แต่งหน้า ผิวขาวจนเปล่งประกาย

“พรุ่งนี้ตอนเย็นคาบเรียนด้วยตนเองทุกคนไม่ต้องไปก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะไปขอให้” เหลียงหรูหรูกล่าวอีกครั้ง ทันใดนั้นก็ทำให้คนอื่นๆ โห่ร้องขึ้นมา แต่เรื่องนี้กลับทำให้ในใจของเฉินลี่ชวนลำบากใจ เสียใจอย่างที่สุด ถ้ารู้แต่แรกก็คงจะไม่ตอบตกลงมาเต้นรำนี้แล้ว ตอนนี้ทำได้เพียงให้ความร่วมมือ

“งั้นฉันไปก่อนนะ เพื่อนๆ พรุ่งนี้เจอกัน!” เฉินลี่ชวนยิ้มพลางโบกมือ เตรียมจะจากไป

“ยังต้องไปทำงานพิเศษอีกเหรอ? ไม่ไปได้ไหม? ฉันเลี้ยงข้าวพวกเธอ” เหลียงหรูหรูรีบถาม

“ไม่ได้หรอก ตกลงกับคนเขาไว้แล้ว ไม่อย่างนั้นค่าแรงจะโดนหักครึ่งหนึ่ง” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกประโยคหนึ่งแล้วก็รีบร้อนจากไป ในไม่ช้าในโถงทางเดินก็มีเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนดังขึ้น และเมื่อมองเขาจากไป ในใจของสวีหว่านถังก็เจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก

ตอนที่เต้นรำ สวีหว่านถังถือกระติกน้ำของตัวเอง อยากจะให้เฉินลี่ชวนดื่ม ในใจก็กำลังคิดคำนวณว่า รอให้เขาดื่มไปหนึ่งอึก ก็จะต่อหน้าเขา ดื่มในตำแหน่งที่ริมฝีปากของเขาสัมผัสไปหนึ่งอึก แบบนี้เขาก็คงจะเข้าใจแล้วใช่ไหม? แต่เฉินลี่ชวนกลับเมินเฉยต่อความหวังดีของเธอโดยสิ้นเชิง และสำหรับเฉินลี่ชวนแล้ว เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติของสวีหว่านถังเช่นกัน แต่ไม่ว่าเธอจะมีความคิดอย่างไร หรือว่าตัวเองจะหลงตัวเองไปเอง คนเขาไม่มีความหมายแบบนั้น แต่สุดท้ายก็คือไม่ชอบเธอนั่นแหละ

เรื่องราวก่อนหน้านี้ทีละเรื่องวางอยู่ตรงหน้า ดังนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะชอบ ดังนั้น การเมินเฉยต่อความหวังดี จงใจตีตัวออกห่าง ก็คือการปฏิเสธที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดแล้ว แต่ในฐานะเพื่อน ทุกคนก็คบหากันตามปกติ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาเลยโดยสิ้นเชิง

ดังนั้น หลังจากการเมินเฉยอย่างจงใจครั้งนั้นของเฉินลี่ชวน สวีหว่านถังก็ไม่ได้ตามเขาออกไปแล้ว จริงๆ แล้วในใจอยากจะไปมาก

“งั้นพวกเราไปกันเถอะ?” เหลียงหรูหรูหันกลับมายิ้มพลางพูดกับคนอื่นๆ เฉินลี่ชวนจะไปหรือไม่ไป เธอไม่ใส่ใจอยู่แล้ว เมื่อกี้ก็แค่คำพูดเกรงใจสองสามประโยค

“ไปเลย”

“ฮ่าๆๆๆ เมื่อกี้ท่าของฉันถูกรึเปล่า”

“ไปเถอะ ไปกินข้าวก่อน”

“ใช่ พวกเรากินไปคุยกันไป” ดังนั้นกลุ่มคนก็พูดคุยหัวเราะกันไปพลาง เดินลงไปข้างล่าง สนุกสนานกับการปะทะกันของวัยหนุ่มสาวของกันและกัน

...

หลังจากที่เฉินลี่ชวนวิ่งไปถึงที่ร้าน เขาก็เปียกโชกไปทั้งตัวแล้ว เขารีบไปหาช่างอันที่ยังคงทำงานอยู่ในครัว

“ช่างอันครับ แล้วตอนกลางคืนคุณจะนอนยังไงครับ?” เฉินลี่ชวนรีบถาม

“เสี่ยวเฉิน แกไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก เพื่อนร่วมงานเอาเครื่องนอนมาให้ฉันแล้ว ฉันนอนง่ายๆ ก็ได้แล้ว ดูสิว่าสายไฟของเตาแบบบิวท์อิน ฉันจะติดตั้งไว้ที่ไหนดี” ช่างอันยิ้ม เขามองไปที่เครื่องนอนที่มุมห้องแวบหนึ่ง ตอนกลางคืนทำได้เพียงนอนในครัว ข้างในอุ่นหน่อย อย่างมากก็แค่มีกลิ่นอับนิดหน่อย

“ได้ครับ ลำบากคุณแล้วนะครับ เดี๋ยวพวกเราสองคนออกไปหาอะไรกินกัน” เฉินลี่ชวนเดินไปที่เตาแบบบิวท์อิน จากนั้นก็พูดคุยความคิดของตัวเองกับช่างอันอย่างจริงจัง

...

ร้านเหล่าหวังบาร์บีคิว

“มา ทุกคนดื่มกันสักแก้ว” เหลียงหรูหรูยกแก้วขึ้นก่อนใครเพื่อน จากนั้นคนอื่นๆ ก็พากันยกแก้วโห่ร้อง ที่ใต้เท้าของทุกคน มีขวดเหล้าเปล่าๆ วางอยู่ไม่น้อยแล้ว

ก่อนที่จะเต้นรำ ภาพลักษณ์ของเหลียงหรูหรูในสายตาคนอื่น คือประเภทสาวงามน้ำแข็ง เข้าถึงยากอย่างยิ่ง แต่หลังจากคบหากันไปแล้ว ก็กลับตาลปัตรไปร้อยแปดสิบองศาเลยทีเดียว เธอเป็นประเภทค่อยๆร้อน แล้วก็มีความรับผิดชอบมาก แถมยังมีความอดทนมากอีกด้วย ดูจากการซ้อมเต้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็รู้แล้ว

“หรูหรู ฉันขอชนกับเธอแก้วหนึ่ง” ชุยจื้อปิงใช้สองมือประคองแก้ว ชนแก้วกับเหลียงหรูหรูอย่างสุภาพ ทั้งสองคนตอนนี้ก็ถือว่าคุ้นเคยกันแล้ว

“เธอกับหว่านถังก็มาจากที่เดียวกันใช่ไหม?” เหลียงหรูหรูเอ่ยถามพลางยิ้ม

“ใช่ มาจากที่เดียวกัน” ชุยจื้อปิงรีบพยักหน้า ท่าทีที่เขาพยักหน้าอย่างแรงก็ยังคงมีความเกร็งอยู่หลายส่วน

“เหอะๆๆ หว่านถัง ฉันว่าชุยจื้อปิงก็เป็นคนดีนะ” ทันใดนั้น เหลียงหรูหรูก็ลูบผมสีดำของสวีหว่านถัง พูดประโยคนี้ขึ้นมา

สำหรับความรู้สึกเหล่านี้ เหลียงหรูหรูดูออกว่า ชุยจื้อปิงมีความหมายกับสวีหว่านถัง แต่จากที่ได้ยินมาจากเซินอีหมิง เฉินลี่ชวนเมื่อคืนร้องเพลงให้หลินซานซาน เรื่องนี้ทำให้เธอขยะแขยง แล้วก็ บ่ายวันนี้เฉินลี่ชวนยังเมินเฉยต่อความหวังดีของสวีหว่านถังอีกด้วย เปลี่ยนใจเร็วจริงๆ ดังนั้น ไม่อยากจะให้สวีหว่านถังไปเสียความรู้สึกกับไอ้ผู้ชายเจ้าชู้คนนั้น ชุยจื้อปิงดีกว่าเฉินลี่ชวนเยอะ และเรื่องน่าขยะแขยงเหล่านั้น เหลียงหรูหรูขี้เกียจจะไปถามหลินซานซาน เรื่องเลวๆ แบบนี้เธอทำมาเยอะเกินไปแล้ว ที่สำคัญคือเหลียงหรูหรูชอบเด็กสาวอย่างสวีหว่านถังมาก ช่วงเวลาที่คบหากัน พบว่าเธอมีข้อดีเยอะมาก อย่างมากก็...ก็แค่ชอบแต่งตัวเท่านั้นเอง

“หา?” สวีหว่านถังมองเหลียงหรูหรูอย่างไม่เข้าใจแวบหนึ่ง แต่ฝ่ายหลังก็เอาแต่ดื่มเหล้าของตัวเองไปแล้ว

“เหอะๆๆ มา ฉันเป็นเพื่อนเธอ” ชุยจื้อปิงยิ้มสดใส เขาก็ดื่มเป็นเพื่อนเหลียงหรูหรูไปอีกแก้ว ในใจไม่ต้องพูดถึงเลยว่าตื่นเต้นขนาดไหน

หลินซานซานเหลือบมองเหลียงหรูหรูแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรมาก ส่วนเรื่องสวีหว่านถังจะเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ จริงๆ แล้วหลังจากที่คบหากันในวันนี้ ก็หมดความรู้สึกกับเฉินลี่ชวนแล้ว บนตัวมีแต่กลิ่นอับชื้น หลังจากนั้นอีกนาน กลุ่มคนก็กินๆ ดื่มๆ แต่ว่านะ นี่ถึงจะเรียกว่าวัยหนุ่มสาวสิ

...

ใกล้สิบเอ็ดโมง เฉินลี่ชวนกับช่างอันถึงได้จัดการสายไฟของเตาแบบบิวท์อินเสร็จ

“ช่างอันครับ ลำบากจริงๆ เลย ไป พวกเราสองคนไปหาอะไรกินกัน” เฉินลี่ชวนยิ้มพูด เขาดึงช่างอันเดินออกจากร้าน โชคดีที่ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว

“พวกเรากินอะไรง่ายๆ ก็พอแล้ว” ช่างอันพูดอย่างเขินอาย ราคาที่เขาเสนอนี้ รับรองว่าไม่รวมค่ากิน

“ใช่ครับ กินง่ายๆ” เฉินลี่ชวนพยักหน้า เขาเดินอย่างรวดเร็ว แต่กลับอ้อมไปรอบใหญ่ ร้านอื่นก็ปิดกันหมดแล้ว มีเพียงร้านเหล่าหวังบาร์บีคิวที่ยังเปิดไฟอยู่ ก็เลยทำได้เพียงไปที่นั่น

“เถ้าแก่ ผัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองจาน! ไม่ๆๆ...ผัดสี่จานเลย!” ทันทีที่เฉินลี่ชวนมาถึงร้านเล็กๆ เขาก็ตะโกนสั่ง เลี้ยงข้าวคนงาน จะกินครั้งเดียวให้อิ่มไม่ได้ ไม่อย่างนั้นครั้งหน้ากิน ไม่สั่งกับข้าวสองสามอย่าง คนเขาก็จะคิดว่าแกขี้เหนียวแล้ว จากนั้นก็กับช่างอันถือโอกาสนั่งลงที่โต๊ะหน้าประตูนั้น

“เฉินลี่ชวน?” กลุ่มของเหลียงหรูหรูพวกเขายังอยู่ พอเห็นเฉินลี่ชวนเข้ามา ต่างก็มองไปอย่างประหลาดใจ

“อ้อ พวกเธอก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ ฉันกับ......ลุงฉันมากินข้าวหน่อย” เฉินลี่ชวนโบกมือ ทักทายอย่างใจกว้าง

“มานั่งกินด้วยกันสิ” เหลียงหรูหรูทักทายอย่างสุภาพมาก

“ไม่เป็นไรแล้ว” เฉินลี่ชวนส่ายหน้า ส่งสายตาเป็นนัย มีคนนอกอยู่ ไม่เหมาะสม เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เหลียงหรูหรูก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่สถานการณ์เช่นนี้ ด้านหนึ่งดื่มเหล้ากินกับข้าว อีกด้านหนึ่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสี่จาน ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมา กลัวว่าทุกคนคงจะจัดเฉินลี่ชวนไว้ในตำแหน่งที่ต่ำมากแล้ว แม้แต่สวีหว่านถังกับชุยจื้อปิงก็กำลังคาดเดาว่า บ้านเขาเกิดเรื่องอะไรรึเปล่า?

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสี่จาน ทั้งสองคนไม่กี่คำใหญ่ก็กินหมด จากนั้นเฉินลี่ชวนก็พูดกับเพื่อนร่วมชั้นประโยคหนึ่งแล้วก็กับช่างอันจากไป ในวินาทีนี้ สวีหว่านถังรู้สึกว่า เฉินลี่ชวนช่างห่างไกลจากเธอเหลือเกิน จากนั้นเธอก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่มรวดเดียว รู้สึกไม่ดีเลย...