บทที่ 76: นายมันไม่มีกระดูกสันหลังเอาซะเลย

วันจันทร์ หลังจากที่หลักสูตรของนักศึกษาปีหนึ่งเริ่มเป็นปกติ ทุกอย่างก็วุ่นวายขึ้นมา แต่โชคยังดีที่วิทยาลัยการเงินและการค้าเน้นไปที่การแสดงที่เป็นทางการมากกว่า เรื่องนี้ทำให้นักเรียนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ได้หลีกเลี่ยงหลักสูตรที่ยุ่งยากซับซ้อน

ผลการเรียนของนักเรียนเองก็เป็นอย่างนั้น ทุกคนต่างก็รู้ดีแก่ใจ ดังนั้นการได้อันดับในการประกวดรายการใหญ่ๆ ก็คือโอกาสที่อาจารย์ที่ปรึกษาหรือหัวหน้าภาควิชาจะได้หน้าได้ตา ตอนเช้าคาบเรียนเก้าสิบนาที ช่วงพักสิบนาทีแรก เฉินลี่ชวนก็มาที่แถวหน้าเพื่อคุยธุระกับเหลียงหรูหรู

“ตารางรายการทำเสร็จรึยังครับ? เดี๋ยวผมจะเป็นคนวิ่งเต้นเอง เอารายชื่อไปส่งให้อาจารย์หลี่” เฉินลี่ชวนยิ้มแย้มแจ่มใส คำพูดถึงแม้จะสุภาพ แต่จุดประสงค์ของเขากลับชัดเจนมาก คนที่อยู่ข้างๆ ต่างก็ฟังออก

“เหอะๆๆ.......” หลินซานซานหัวเราะอย่างดูแคลน ตอนนี้ขี้เกียจจะไปสนใจเฉินลี่ชวนแล้ว รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ยังไงซะเขากับสวีหว่านถังก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเดียวกัน แล้วก็เอนกายพิงเหลียงหรูหรู คนคนนี้จงใจเอาใจอาจารย์ที่ปรึกษา แน่นอนว่า ตอนที่ฝึกทหารก็แสดงออกมาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว เอาแต่ประจบสอพลอไม่หยุด

อาจารย์คนเดียวต้องให้นายทำขนาดนี้เลยเหรอ? ถ้าเจอคนระดับสูงกว่านี้ จะไม่คุกเข่าเลยรึไง? นี่คือจุดที่คนส่วนใหญ่ดูถูกเฉินลี่ชวนในใจ อย่าว่าแต่เหลียงหรูหรูเลย ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ก็ไม่สนใจที่จะไปเอาใจอาจารย์คนหนึ่งขนาดนี้ แต่คนที่ออกมาจากเมืองเล็กๆ ถ้าไม่แสดงใบหน้าที่คนอื่นรังเกียจแบบนี้ออกมา แล้วยังจะยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางหยิ่งทะนงในตัวเอง จะสามารถไต่เต้าขึ้นมาจากจุดต่ำสุดทีละก้าวได้อย่างไร? สังคมแห่งความเป็นจริงมันก็โหดร้ายแบบนี้แหละ

“เอามาให้ผมสิ?” เฉินลี่ชวนเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

เหลียงหรูหรูพยักหน้า เธอค่อยๆ หยิบรายชื่อการแสดงที่ร่างไว้แล้วฉบับนั้นออกมา ยื่นให้เฉินลี่ชวน ยังไงซะเธอก็ไม่ใส่ใจอยู่แล้ว จะเอาใจใครก็ไม่สนใจ ขอแค่ตัวเองได้รางวัลก็พอแล้ว

“ได้ งั้นฉันจะเอาไปส่งให้อาจารย์หลี่” เฉินลี่ชวนรับรายชื่อไป เขารีบเดินออกจากห้องเรียนไป ตอนที่ออกไปนั้น เพื่อนร่วมชั้นที่เมื่อกี้กลั้นหัวเราะอยู่ก็ระเบิดหัวเราะออกมาเป็นแถวทันที

“จุดประสงค์ของหัวหน้าเฉินนี่มันชัดเจนเกินไปแล้วนะ”

“คนเลียแข้งเลียขา”

“คนที่ออกมาจากเมืองเล็กๆ ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ ไม่เคยเห็นโลกกว้างอะไรมาก่อน ท่าทางตอนฝึกทหารพวกเธอก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น ควรจะชินได้แล้วนะ”

“แต่ตอนที่เลือกตั้งหัวหน้าห้องมีประโยคหนึ่งที่พูดถูกนะ บริการอาจารย์ที่ปรึกษา ทำได้จริงๆ ด้วย”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ.......”

“อะฮ่าๆๆๆๆ......” ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะ สวีหว่านถังก็หนีออกจากห้องเรียนไป แล้วก็รีบวิ่งลงไปข้างล่าง ในที่สุดที่ห้องโถงชั้นหนึ่งก็เรียกเฉินลี่ชวนไว้ได้

“ลี่ชวน ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย” สวีหว่านถังหอบหายใจอย่างหนัก แต่ท่าทางในตอนนี้ ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว ก็แค่ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนธรรมดาๆ เมื่อวานที่เฉินลี่ชวนเมินเฉย เธอก็เข้าใจแล้ว แต่ในใจก็ยังคงราวกับสูญเสียอะไรไปบางส่วน

“เป็นอะไรไปเหรอ?” เฉินลี่ชวนถามเรียบๆ

“ที่บ้านนายมีเรื่องอะไรเปลี่ยนแปลงรึเปล่า?” สวีหว่านถังเสียงเบามาก

“ทำไมจู่ๆ ถึงถามแบบนี้ล่ะ?”

“ก็...ก็......” สวีหว่านถังเม้มปาก จ้องเขม็งไปที่เฉินลี่ชวน “ทำไมนายต้องจงใจเอาใจอาจารย์ที่ปรึกษาด้วยล่ะ แกรู้ไหมว่าเพื่อนร่วมชั้นแอบวิจารณ์แกยังไงบ้าง?” ทันใดนั้นอารมณ์ของสวีหว่านถังก็ตื่นเต้นขึ้นมา “แล้วก็ฉันว่านายไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยไม่ใช่เหรอ? ก็แค่อาจารย์คนหนึ่ง อย่างมากก็แค่ช่วยนายยื่นขอทุนการศึกษาได้ นายมันไม่มีกระดูกสันหลังเอาซะเลย”

กระดูกสันหลัง... สวีหว่านถังพูดคำพูดที่ไม่ให้เกียรติคนอื่นออกมา แต่ในใจของเธอ ไม่อยากจะได้ยินคนอื่นพูดจาเยาะเย้ยถากถางลี่ชวนในทางที่ไม่ดี มันเจ็บปวดยิ่งกว่าว่าตัวเองเสียอีก แค่หวังว่าเขาจะมั่นใจในตัวเองขึ้นมาได้ อย่าให้เพื่อนร่วมชั้นดูถูกอีกเลย

“เหอะๆ......” เฉินลี่ชวนหัวเราะเบาๆ ล้อเล่นน่า พวกเธอรู้รึไงว่าเพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งที่วิทยาลัยการเงินและการค้า ก็ได้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วมันเป็นแนวคิดแบบไหน? พวกเธอรู้รึไงว่าการพัฒนาในอนาคตของหลี่ชุนฉิน เป็นระดับที่พวกเธอไม่สามารถเข้าถึงได้? เกรงว่าคนจำนวนมาก ที่สามารถเข้าถึงคนที่มีสถานะทางสังคมสูงสุดได้ ก็คืออาจารย์ที่ปรึกษานี่แหละนะ ดังนั้น ทำไมต้องมาถือตัวว่าสูงส่งด้วย

“หว่านถัง ฉันว่านี่ไม่มีอะไรนี่นา?” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“แต่ว่า......”

“ใกล้จะเข้าเรียนแล้ว รีบกลับไปเถอะ ฉันรู้ความหมายของเธอดี ฉันยังไม่ใส่ใจเลย เธอจะมาใส่ใจอะไร? แน่นอนว่า ขอบคุณสำหรับความหวังดีของเพื่อนเก่านะ ฉันไปก่อนล่ะ” เฉินลี่ชวนขัดจังหวะคำพูดของสวีหว่านถัง เขาพูดเกรงใจประโยคหนึ่งแล้วก็หันหลังรีบร้อนเดินออกจากอาคารเรียนไป

“เฮ้อ......” สวีหว่านถังถอนหายใจยาว เต็มไปด้วยความผิดหวัง

...

ในรั้วมหาวิทยาลัยเริ่มอบอวลไปด้วยข่าวสารต่างๆ ของสภานักเรียน เดิมทีกำหนดไว้ว่าหลังจากวันชาติ ก็จะเลือกคนมาทดแทนตำแหน่งว่างที่รุ่นพี่ปีสี่จบไป เฉินลี่ชวนเดินผ่านกระดานข้อมูล เขาฉีกกระดาษหน้าที่เกี่ยวกับข่าวสภานักเรียนลงมา ม้วนเป็นวงกลม แล้วถึงได้วิ่งไปยังอาคารธุรการฝั่งใต้

...

ตอนนี้ในห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษา กำลังคุยกันอยู่ “โอ๊ย ฉันปวดหัวจะตายอยู่แล้ว รับลูกมาจากโรงเรียนอนุบาล ยังต้องไปส่งที่โรงเรียนกวดวิชาอีก ตอนบ่ายก็มีคาบเรียนพอดี เวลาไม่ทันเลยจริงๆ พ่อเด็กก็มีธุระ พวกเธอใครพอจะสลับคาบกับฉันได้บ้าง” อาจารย์คนหนึ่งบ่นอย่างจนใจ เขากวาดตามองคนในห้องทำงาน แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรเลย ตอบรับคำขอสลับคาบของเธอ

“อาจารย์หลี่ครับ พวกเราพอจะสลับกันได้ไหมครับ?” จนปัญญาจริงๆ ทำได้เพียงพูดกับหลี่ชุนฉินอย่างเปิดเผย สายตาอ้อนวอน

“นี่...อาจารย์จางครับ ขอโทษด้วยนะครับ วันนี้ผมไม่ได้จริงๆ” หลี่ชุนฉินส่ายหน้าอย่างลำบากใจ อาจารย์จางช่วยงานตัวเองมาไม่น้อยเลย นานๆ ทีจะเอ่ยปากออกมา ตามเหตุตามผลแล้วควรจะช่วย แต่...ตัวเองก็ต้องไปรับลูกเหมือนกัน ภรรยาก็ปลีกตัวไม่ได้เช่นกัน เอาล่ะ คนที่พูดง่ายที่สุดในห้องทำงานยังไม่ได้เลย คาบเรียนตอนบ่ายนี้รับรองว่าสลับไม่ได้แล้ว

“ก๊อกๆๆ.....” ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะการสนทนาในห้อง แต่เฉินลี่ชวนยืนอยู่หน้าประตูมานานแล้ว จากนั้นก็ยิ้มสดใสเดินเข้าไป

“อาจารย์หลี่ครับ ลำดับการแสดงจัดเรียบร้อยแล้วครับ ท่านดูหน่อยนะครับว่ามีตรงไหนไม่เหมาะสมรึเปล่า เดี๋ยวผมจะไปคุยกับเหลียงหรูหรูอีกที” เฉินลี่ชวนโค้งตัวลงต่ำ เข้าไปอยู่ข้างๆ หลี่ชุนฉิน เขามอบรายชื่อฉบับนั้นให้อาจารย์ที่ปรึกษา

“พวกเธอตัดสินใจกันเองก็พอแล้ว ฉันก็แค่ประสานงาน” หลี่ชุนฉินมองดูรายชื่อ ครู่ต่อมา เขาก็อุทานเสียงดัง “อ๊ะ ทำไมถึงจัดฉันไว้เป็นรายการแรกเลยล่ะ?”

“นี่เป็นความเห็นพ้องต้องกันของเพื่อนร่วมชั้นเลยนะครับ อยากจะให้ท่านมาจุดประกายความร้อนแรงของงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่” เฉินลี่ชวนรีบเห็นด้วยทันที

“แต่ว่า...นี่......” หลี่ชุนฉินขมวดคิ้วลังเล เห็นได้ชัดว่าไม่มีความมั่นใจ

การเลียแข้งเลียขาก็ต้องมีการเตรียมตัวด้วย การพยักหน้าโค้งคำนับโดยตรงแบบนั้นมันดูชั้นต่ำเกินไปแล้ว เฉินลี่ชวนรีบหยิบเนื้อเพลงร้องคู่ที่ตัวเองเขียนไว้ในหอพักเมื่อคืนนี้ยื่นไปให้

“อาจารย์ครับ พวกเราก็ร้องเพลง 《ทูหรานเตอะจื้อหวั่ว》 (ตัวตนอย่างกะทันหัน) แล้วก็เนื้อเพลงของพวกเราสองคน ผมก็แยกไว้แล้วด้วยครับ ประโยคแรกต้องเป็นท่านร้อง เสียงของท่านมีเสน่ห์มากกว่า...” เฉินลี่ชวนพูดจาอย่างกระตือรือร้น ทำเอาหลี่ชุนฉินก็ตื่นเต้นอย่างมาก ในปากพึมพำเนื้อเพลงไปรอบหนึ่ง สุดท้ายก็เก็บเนื้อเพลงฉบับนั้นใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง กลับบ้านไปแล้วค่อยไปฝึกซ้อมดีๆ

“ลี่ชวน ลำบากเธอจริงๆ เลยนะ” หลี่ชุนฉินกล่าวอย่างจริงจัง

“อาจารย์หลี่ครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมควรจะทำอยู่แล้วครับ กลับกันท่านต่างหากที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ให้กำลังใจผมอย่างมาก” เฉินลี่ชวนสีหน้าตั้งใจ และในตอนนี้เอง ราวกับไม่ได้ตั้งใจ เขาก็วางใบปลิวของสภานักศึกษาไว้บนโต๊ะของอาจารย์ มือข้างนั้นของตัวเองก็แสร้งทำเป็นเกาแก้คัน

“หืม? ลี่ชวน เธออยากจะเข้าสภานักศึกษาเหรอ?” หลี่ชุนฉินสังเกตเห็นตัวอักษรข้างบน เขาเอ่ยปากถาม พลางหยิบใบปลิวขึ้นมาดู

“ครับ สภานักศึกษาเพิ่งจะประกาศข่าวออกมา แต่บทพูดผมเตรียมพร้อมแล้วครับ” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ไม่ได้รีบร้อนที่จะพูดทันทีว่า ใช่ ผมอยากจะไป แต่เป็นการแสดงให้เห็นว่า ตัวเองได้ทุ่มเทความพยายามให้กับเรื่องนี้แล้ว จะทำให้คนรู้สึกว่าคนคนนี้มีความจริงจังมากขึ้น

“ลี่ชวน เรื่องของสภานักศึกษา สาขาบริหารธุรกิจของพวกเรารับรองว่ามีโควต้าอยู่แล้ว เธออย่าประหม่าเกินไป” หลี่ชุนฉินก็ยื่นใบปลิวคืนให้เฉินลี่ชวน ประโยคสั้นๆ นี้ เท่ากับเป็นการบอกเขาอย่างชัดเจนว่า เธได้เข้าสภานักศึกษาแน่นอน

“อืม ได้เลยครับ” เฉินลี่ชวนก็พยักหน้าสั้นๆ เช่นกัน ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะขอบคุณมากเกินไป ถ้าจะขอบคุณจริงๆ จะเอาของอะไรไปให้ ที่ไหน ต้องมีความพิถีพิถัน คนอื่นอาจจะไม่ต้องการ แต่คุณต้องทำให้ได้ ตอนนี้ หลี่ชุนฉินหยิบปากกาขึ้นมา เขียนของต่อไป และเฉินลี่ชวนก็ควรจะไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ที่นั่น

“ลี่ชวน ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม?” หลี่ชุนฉินมองเขาแวบหนึ่ง วางปากกาลงแล้วเอ่ยถามพลางยิ้ม

“อาจารย์ครับ ตอนบ่ายผมไม่มีเรียนครับ” เฉินลี่ชวนก้มตัวลง พูดเสียงเบามาก

“หืม? หมายความว่ายังไง?” หลี่ชุนฉินหน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“ถ้าท่านมีเรื่องอะไร ก็สามารถสั่งให้ผมไปทำได้นะครับ ก่อนที่จะมาเรียนมหาวิทยาลัย ผมเคยทำงานพิเศษที่เซี่ยงไฮ้มาก่อน คุ้นเคยกับที่นี่ดีครับ” เฉินลี่ชวนพูดอย่างเปิดเผย ก็คืออยากจะให้หลี่ชุนฉินใช้ตัวเอง ทางที่ดีใช้จนเคยชินไปเลย และอาจารย์ที่ปรึกษาเป็นคนนิสัยอย่างไร เฉินลี่ชวนรู้ดีอย่างยิ่ง เมื่อกี้ลำบากใจขนาดนั้น คาดว่าต้องมีเรื่องที่ผลักไสไม่ได้แน่นอน

หลี่ชุนฉินหยุดไปครู่หนึ่ง คิดดูดีๆ นี่ก็เป็นวิธีหนึ่ง ให้ลี่ชวนไปส่งลูกชายที่โรงเรียนกวดวิชาก็พอแล้ว

“ลี่ชวน จะไม่ลำบากเธอเกินไปเหรอ?” หลี่ชุนฉินปากอ่อนแล้ว

“นี่จะลำบากอะไรครับ ท่านบอกผมมาโดยตรงเลยครับ” เฉินลี่ชวนทำหน้าประจบประแจง เงี่ยหูรอฟัง

“ลูกชายฉันอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลเฉิงหนาน หลังเลิกเรียน ต้องไปที่ฉวี่หลิงเพื่อฝึกเปียโน เธอหาที่เจอไหม?” หลี่ชุนฉินถาม

“เจอสบายมากครับ!” เฉินลี่ชวนพยักหน้าอย่างมั่นใจ “รถเมล์สาย 308 ลงที่สถานีเฉิงหนานเป่ยจ้าน เดินตามถนนเป่ยคังเต้าไป ห้าร้อยเมตรก็ถึงแล้วครับ ถ้าจะไปที่ฉวี่หลิงต่อ จักรยานสาธารณะ ก็แค่สิบนาทีเองครับ” เฉินลี่ชวนรีบกล่าว

ล้อเล่นน่า คลุกคลีอยู่ในเซี่ยงไฮ้มากี่ปีแล้ว จะไม่รู้จักทางได้อย่างไร? เมื่อก่อนเพื่อที่จะเพิ่มรายได้ ตอนกลางคืนยังไปวิ่งขับรถแท็กซี่กะดึกอยู่ช่วงหนึ่ง

“ใช่ๆๆ” หลี่ชุนฉินตบไหล่ของเฉินลี่ชวนอย่างตื่นเต้น ไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะทำงานได้น่าเชื่อถือขนาดนี้!

“อาจารย์หลี่ครับ ท่านบอกชื่อลูกชายของท่านให้ผมทราบหน่อยนะครับ แล้วก็ท่านอย่าลืมบอกกับอาจารย์ที่นั่น อีกอย่างเลิกเรียนกี่โมง ผมต้องไปล่วงหน้าหน่อย จะได้ไม่ทำให้เด็กรอนาน” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง

“ได้ ลี่ชวน เธอรอสักครู่นะ เดี๋ยวฉันจะแก้ไขข้อความให้” หลี่ชุนฉินมุมปากยกขึ้น ในใจของเขาไว้วางใจเฉินลี่ชวนอย่างมาก หลังจากกำชับอีกสองสามประโยคแล้ว เฉินลี่ชวนก็ออกจากห้องทำงานไป

“อาจารย์จางครับ งั้นพวกเราสองคนก็สลับคาบกันแล้วกันนะครับ” หลี่ชุนฉินรีบกล่าว

“ได้ค่ะ ดีเลยค่ะ” อาจารย์จางปรบมือร้องดีใจ “เด็กคนนั้นเมื่อกี้ ฉันมองแวบแรกก็รู้สึกว่าเขาขยันขันแข็งแล้วค่ะ จริงจังจริงๆ แต่เด็กที่ออกมาจากเมืองเล็กๆ ก็รู้จักรับผิดชอบดีนะคะ”

“ใช่ๆๆ เด็กอย่างลี่ชวนนี่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ...” หลี่ชุนฉินอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งขึ้นมาชมเชยเด็กอย่างลี่ชวน...