บทที่ 77: นิสัยประหลาด

การได้อยู่กับเสี่ยวโต้วในช่วงสั้นๆ เฉินลี่ชวนก็เอาใจเด็กคนนั้นจนมีความสุขมาก ซื้อช็อกโกแลตให้ไม่กี่ชิ้นก็เชื่อฟังอย่างดีแล้ว หลังจากส่งถึงโรงเรียนกวดวิชาอย่างปลอดภัย เขาก็โทรไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา สามารถฟังออกได้อย่างชัดเจนถึงความขอบคุณของหลี่ชุนฉิน เกรงว่าหลังจากเรื่องนี้แล้ว ความสัมพันธ์กับเฉินลี่ชวนจะยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนห้าหกโมงเย็น ชุยจื้อปิงก็วิ่งมาที่หอพัก 607 เขายิ้มพลางแจกบุหรี่ เตรียมจะไปที่ห้องซ้อมเต้นด้วยกัน ตอนนี้ความสัมพันธ์กับเซินอีหมิง, เหลียงจิ่งซาน, และอู๋หลาง ดูเหมือนจะสนิทกว่าเฉินลี่ชวนเสียอีก

“พวกเราไปกันเถอะ ไปซ้อมเต้นที่ชั้นหก ได้เวลาแล้ว” ชุยจื้อปิงคาบบุหรี่พลางพูด เขารู้สึกว่าที่นี่คุ้นเคยมากแล้ว เขาเปิดหน้าต่างระเบียงโดยตรง

“พวกแกก็บอกว่าเย็น กลิ่นแรงขนาดนี้!”

“ใครใช้ให้แกเปิดหน้าต่างวะ!” ทันใดนั้น โจวข่ายข่ายที่อยู่เตียงบนก็ตะโกนใส่ชุยจื้อปิงหนึ่งประโยค เสียงดัง "ปัง" เขาก็ปิดหน้าต่างอย่างแรงอีกครั้ง!

“ไอ้แม่เย็* แกพูดจาให้มันสะอาดๆ หน่อย!” ชุยจื้อปิงก็ไม่ยอมโดนดูถูกเช่นกัน เขาชี้หน้าโจวข่ายข่ายด่าอย่างโกรธจัด!

“ข้าจะฆ่าแก!” โจวข่ายข่ายลุกขึ้นจากเตียงอย่างแรง!

และชุยจื้อปิงก็ไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขาชี้ไปที่เขา “มาสิ มีปัญญาก็ลงมาให้ข้าเลย”

เหลียงจิ่งซานและอู๋หลางรีบดึงชุยจื้อปิงถอยหลังไป เซินอีหมิงถอยไปอยู่ข้างๆ แต่ในปากก็ยังคงปลอบอยู่ตลอดเวลา “พวกแกใจเย็นๆ กันหน่อย ระวังจะโดนลงโทษทางวินัยนะ!”

โจวข่ายข่ายหน้าตาบูดเบี้ยว วินาทีต่อมา เขากลับกระโดดลงมาจากเตียงโดยตรง พอเห็นดังนั้น เฉินลี่ชวนก็เข้าไปกอดเขาโดยตรง

“พวกแกไปที่ชั้นหกก่อนเลย เดี๋ยวฉันจะตามไป” เฉินลี่ชวนตะโกนลั่น

เหลียงจิ่งซานและอู๋หลางรีบดึงชุยจื้อปิงถอยออกไป แต่ชุยจื้อปิงก็อารมณ์ขึ้นมาแล้วเช่นกัน เขายังคงแยกเขี้ยวพุ่งไปข้างหน้า “มาสิ มีปัญญาก็มาให้ข้าเลย ดูสิว่าใครจะจัดการใคร!”

“อย่ามาทำบ้าๆ รีบไปเร็ว!” เฉินลี่ชวนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขากอดโจวข่ายข่ายแน่นขึ้นอีก สีหน้าของเจ้าคนนี้ไม่ค่อยจะปกติแล้ว แล้วก็ถ้าหากมีเรื่องกันจริงๆ ล่ะก็ บ้านของชุยจื้อปิงจะไปนับเป็นอะไรได้ คนที่ขาดทุนต้องเป็นเขาแน่นอน

เสียงดังขนาดนี้ หอพักอื่นก็พากันวิ่งมาดูแล้ว จากนั้นทุกคนก็ดึงชุยจื้อปิงไป โชคดีที่ไม่ได้ตีกัน แต่เจ้าโจวข่ายข่ายคนนี้ก็มีปัญหาเยอะจริงๆ ก้นบุหรี่ก็โยนไปทั่ว ไม่เคยทำความสะอาดหอพักเลย อารมณ์ก็ยังประหลาดมากอีกด้วย จริงๆ แล้วหลายคนในหอพักก็ทนเขาอยู่ มีความไม่พอใจต่อเขานับไม่ถ้วน

“พอแล้วน่า ไม่ให้หน้าฉันเลยเหรอ?” เจ้าโจวข่ายข่ายคนนี้ยกเก้าอี้ขึ้นมายังจะพุ่งออกไปอีก เฉินลี่ชวนคว้าตัวเขากดลงบนเตียงของเซินอีหมิง เจ้าคนนี้ถึงได้หอบหายใจอย่างหนัก กำหมัดแน่นสงบลง

“แกสูบบุหรี่สักมวนก่อน เสร็จแล้วข้าจะคุยกับแกอีกสองสามคำ” เฉินลี่ชวนโยนบุหรี่ให้โจวข่ายข่ายมวนหนึ่ง แล้วก็ช่วยเขาจุดให้ หลังจากสูบจบถึงได้ค่อยๆ สงบลงบ้าง

กู้อวี่มองดูพวกเขาตลอดเวลา เฉินลี่ชวนยิ้ม “เสี่ยวอวี่ ไม่เป็นไร แกเล่นของแกไปเถอะ”

“ได้เลย พี่ชวน” กู้อวี่พยักหน้า แล้วก็สวมหูฟังอีกครั้ง

“แกจะพูดอะไรกับฉัน?” โจวข่ายข่ายขมวดคิ้วถาม

“ข่ายข่าย เรื่องเมื่อกี้ ไม่มีความจำเป็นต้องพูดถึง ต่อให้พวกแกจะตีกันจริงๆ ฉันก็จะช่วยแกกดเรื่องไว้ รับรองว่าจะไม่ให้แกโดนลงโทษทางวินัย” เฉินลี่ชวนเริ่มจากการสื่อสารแบบนี้ก่อน เพื่อให้โจวข่ายข่ายเข้าใจถึงความสำคัญของตัวเอง

โจวข่ายข่ายหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มพลางพยักหน้าให้เฉินลี่ชวนทีหนึ่ง

“อาศัยจังหวะที่ยังคุยกับแกได้ แกไอ้หลานชายก็ไม่เล่นเกมแล้ว ฉันจะคุยกับแกเรื่องความสะอาดของหอพักดีๆ” เฉินลี่ชวนรับบุหรี่ที่โจวข่ายข่ายยื่นมาให้ จุดขึ้นมาแล้วก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: “พวกเราผลัดกันเวร แต่แกไอ้เวรครั้งไหนเคยทำความสะอาดดีๆ บ้าง หลังจากนั้นทำไมฉันต้องอาสาไปสลับเวรกับเซินอีหมิง ตามหลังแก ก็ไม่ใช่ว่าเพื่อไปเช็ดก้นให้แกไอ้หลานชายเหรอ! หน้าต่างไม่ให้เปิด ในหอพักมีแต่กลิ่นเหม็น ใครจะไปทนได้? ถ้าหากว่ากลัวหนาวล่ะก็ แกไปนอนบนเตียงฉันสักพักก็ได้ แต่ทุกวันต้องระบายอากาศเหม็นๆ บ้าง อีกอย่างอากาศที่เซี่ยงไฮ้ก็ยังไม่หนาวไม่ใช่เหรอ? แกทำแบบนี้ ใครจะไม่มีความไม่พอใจกับแกบ้าง? สุดท้ายก็ต้องมาทำให้ฉันลำบากใจไม่ใช่เหรอ แกอย่ามาทำให้เพื่อนทำตัวลำบากสิ!”

พอสิ้นคำพูดลง โจวข่ายข่ายสีหน้าเคร่งขรึม เขาสบตากับเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า คนนิสัยประหลาด อย่าไปพูดเหตุผลกับเขา ต้องพูดถึงมิตรภาพ นี่ถึงจะเป็นการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ

“แกไปเล่นบนเตียงฉันก็ได้นะ ไม่รังเกียจว่าข้าเหม็นน่ะ คนอื่นต่างก็บอกว่าบนตัวฉันมีแต่กลิ่นอับ” เฉินลี่ชวนลุกขึ้นยืนพูดเล่นประโยคหนึ่ง เขาเดินไปเปิดหน้าต่าง ทันใดนั้นลมเย็นก็พัดเข้ามา เมื่อวานจนถึงตอนนี้ฟ้าก็ครึ้มมาตลอด อากาศหนาวเย็นเป็นพิเศษ

โจวข่ายข่ายหลุดหัวเราะออกมา เขาก็ถือคอมพิวเตอร์ไปที่เตียงของเฉินลี่ชวน ในใจก็ปล่อยวางเรื่องเมื่อกี้ไปแล้ว แต่ถ้าหากเปลี่ยนเป็นนิสัยเมื่อก่อนของเขา ต้องมีเรื่องกับชุยจื้อปิงแน่ บ้านเขาไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องได้ง่ายๆ

“ได้ พวกแกสองคนเล่นกันไปเถอะนะ อย่าลืมไปเรียนคาบเรียนด้วยตนเองตอนเย็นล่ะ” เฉินลี่ชวนพูดอีกประโยคหนึ่งแล้วก็เดินออกจากหอพักไป แต่หน้าต่างในหอพักนี้ก็ยังคงเปิดอยู่ หลังจากเรียนคาบเรียนด้วยตนเองตอนเย็นเสร็จแล้ว โจวข่ายข่ายถึงได้ปิด

...

ตอนนั้นที่พวกเหลียงจิ่งซาน, อู๋หลางดึงชุยจื้อปิงจากไป กลุ่มคนก็เป็นปฏิปักษ์กับโจวข่ายข่าย

“อย่าไปพูดจาไร้สาระกับเจ้าคนนั้นเลย ไอ้ของสกปรก วันๆ ก็มีแต่เรื่องของมันเยอะแยะ อะไรก็ไม่ทำ ทั้งวันก็เอาแต่ขดตัวอยู่บนเตียง ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่หอเดียวกันกับมันนะ ฉันตบหน้ามันไปนานแล้ว!” เหลียงจิ่งซานขมวดคิ้วด่าอย่างโกรธจัด นี่เป็นคำพูดจริงใจของเขาจริงๆ

“เหอะๆ คนในหอพักใครจะไปชอบขี้หน้าเขากัน ก็มีแต่เฉินลี่ชวนที่ทุกวันไปคุยกับเขา ก็แค่คนขยะคนหนึ่ง จื้อปิง แกไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก” เซินอีหมิงกล่าวอย่างเย็นชา เขาเบื่อเต็มทนแล้วที่โจวข่ายข่ายโยนก้นบุหรี่ลงมาข้างล่าง ยิ่งไปกว่านั้นตัวเองก็เป็นคนที่รักความสะอาดเป็นพิเศษ บนเตียงนอนมักจะมีขี้บุหรี่อยู่เสมอ

“สรุปว่าเป็นคนนิสัยประหลาดคนหนึ่ง คบไม่ได้ก็หลีกเลี่ยงก็พอแล้ว ยังไงซะตอนนี้ฉันสามารถหลีกเลี่ยงการอยู่กับเขาได้ ก็จะพยายามหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด” อู๋หลางก็กล่าวเช่นกัน

“พี่น้องครับ ไปกันเถอะ ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ฉันจะซื้อของให้ทุกคน ถือโอกาสเอาไปให้พวกเหลียงหรูหรูด้วย” ชุยจื้อปิงรู้สึกว่าเพื่อนพวกนี้คบได้จริงๆ ดีกว่าคนในห้องของพวกเขาเยอะเลย ดังนั้นตอนนี้จึงใจกว้างอย่างยิ่ง เขานำกลุ่มคนไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของกินของดื่มมาเป็นจำนวนมาก ทั้งหมดเขาเลี้ยง

...

พอเฉินลี่ชวนมาถึงห้องซ้อมเต้น ทุกคนก็กำลังกินไปคุยกันไป เปี่ยมไปด้วยเสียงหัวเราะ

“ลี่ชวน ถ้าไม่ใช่เพราะแกห้ามไว้นะ ฉันต้องฆ่าไอ้สารเลวโจวข่ายข่ายนั่นแน่” ชุยจื้อปิงเดินอาดๆ เข้าไป โยนขนมปังกับโค้กขวดหนึ่งให้เฉินลี่ชวน

“อย่ามาพูดจาไม่มีสมอง!” เฉินลี่ชวนด่าประโยคหนึ่ง แล้วก็กล่าวต่อ: “อย่าไปทำเรื่องโง่ๆ ไม่อย่างนั้นโดนลงโทษทางวินัย ระวังแม้แต่วุฒิการศึกษาก็จะรักษาไว้ไม่ได้ แล้วก็ต่อไปนี้มาที่หอพัก ก็เลี่ยงๆ โจวข่ายข่ายหน่อย คนคนนั้นนิสัยประหลาด อีกอย่างพวกเรามาจากเมืองเล็กๆ ก็ทำตัวเรียบๆ หน่อย ใครก็ไปหาเรื่องไม่ได้หรอก” นี่คือความจริง จะไปหาเรื่องใครได้? แต่คำพูดนี้กลับทำให้ชุยจื้อปิงรู้สึกว่าเสียหน้า เขตะโกนลั่นหนึ่งประโยค “ฉันยังจะกลัวเขาอีกเหรอ! เหมือนกับว่าบ้านใครจะสู้ไม่ได้อย่างนั้นแหละ!”

“เฮ้อ” เฉินลี่ชวนถอนหายใจยาว แล้วก็พูดเสียงเบาอีกประโยคหนึ่ง “ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเองไม่ใช่เหรอ?” จากนั้นก็ไม่สนใจเขาอีกต่อไป หลังจากนั้นทุกคนก็พักผ่อนเล็กน้อย ก็เริ่มซ้อมเต้นอย่างเข้มข้น

...

ตอนกลางคืนพวกเฉินลี่ชวนกลับถึงหอพัก กลับไม่ได้กลิ่นเหม็นอับนั้นแล้ว โจวข่ายข่ายยังคงเล่นเกมอยู่บนเตียงบน การปะทะเมื่อตอนบ่ายไม่มีใครพูดถึงอีกแล้ว กลับมาทำอะไรก็ทำต่อไป

“กู้อวี่ ตอนบ่ายไม่ได้กินข้าวอีกแล้วใช่ไหม?” เฉินลี่ชวนยืนอยู่ข้างเตียง เคาะคอมพิวเตอร์ของกู้อวี่เบาๆ

“ลงดันเจี้ยน ไม่ทันได้กิน” กู้อวี่ถอดหูฟังออกแล้วยิ้ม

“ให้!” เฉินลี่ชวนยื่นถุงในมือให้กู้อวี่ ข้างในมีซาลาเปาร้อนๆ กับโจ๊กแปดเซียน

“พี่ชวน!” กู้อวี่ฉีกยิ้มกว้าง

“กินของแกไปเถอะ” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ไปอาบน้ำล้างตัว รอจนกระทั่งตรวจหอเสร็จแล้ว ก็แอบหนีออกจากมหาวิทยาลัยไป หม่าเสี่ยวชาวถึงสถานีตอนสี่ทุ่มสี่สิบห้า เฉินลี่ชวนรีบไปถึงสถานีรถไฟประมาณสี่ทุ่มครึ่ง พอเห็นไอ้อ้วนหม่าแบกถุงไนลอนปรากฏตัวขึ้นมา ความซาบซึ้งในใจก็ยากที่จะบรรยายเป็นคำพูด ประโยคเดียว ระยะทางกว่าพันกิโลเมตร ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะมา แถมยังไม่หยุดพักเลย

“พี่ชวน!” หม่าเสี่ยวชาวตะโกนลั่น พุ่งเข้าไปกอดเฉินลี่ชวนแน่น เสียงแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูเขา มีความสุขขนาดนั้น “ตะหลิวที่ใช้ทำจีต้านก้วนปิ่งนั่นฉันเอาขึ้นมาด้วยนะ อันนั้นใช้ถนัดที่สุดแล้ว”

“โยนทิ้งให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

...

ตอนที่ทั้งสองคนกลับมาถึงที่ร้าน ก็ดึกสงัดแล้ว ช่างอันหลับไปนานแล้ว งานน้ำไฟนี่ก็เกือบจะเสร็จแล้ว ห้องครัวถูกช่างอันยึดไปแล้ว หม่าเสี่ยวชาวก็ปูที่นอนนอนลงในห้องโถงโดยตรง ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย ฉีกยิ้มกว้าง พูดอย่างสบายๆ “ร้านนี้ใหญ่จริงๆนะ!”

“ไอ้อ้วน หรือว่าฉันจะพาแกไปโรงแรมดีกว่า พรุ่งนี้ฉันจะรีบไปถามเรื่องหอพักให้” เฉินลี่ชวนตบไหล่ของหม่าเสี่ยวชาว ในใจรู้สึกไม่ดี

“ไม่เป็นไรน่า แค่นี้เอง” หม่าเสี่ยวชาวส่ายหน้าอย่างแรง “พี่ชวน ต้องการให้ฉันทำอะไร? แกสั่งมาได้เลย”

“งานตกแต่งภายในร้าน พรุ่งนี้นะ แกก็ตามช่างอันไปที่ตลาดวัสดุก่อสร้างซื้อของ หัดเจรจากับคนพวกนี้ยังไง เรื่องนี้จะช่วยพัฒนาให้แกได้มากเลยนะ ซื้อตามรายการบนนี้ ต้องเปรียบเทียบราคาไปมาด้วยนะ” เฉินลี่ชวนกล่าว เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้หม่าเสี่ยวชาว

“ฉันเข้าใจแล้ว” หม่าเสี่ยวชาวพยักหน้าหนักๆ จากนั้นก็พูดอย่างจริงจังอีกครั้ง: “พี่ชวนครับ จริงๆ แล้วช่วงเวลาที่ทำจีต้านก้วนปิ่งมานี้ ผมเรียนรู้อะไรมาไม่น้อยเลยครับ จะเจรจากับพวกพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยเร่ร่อนพวกนั้นยังไง สรุปคือผมไม่กลัวเหนื่อย ผมจะวิ่งไปเปรียบเทียบราคาหลายๆ ร้าน อย่างน้อยก็ต้องรับประกันคุณภาพ”

ในที่สุดเฉินลี่ชวนก็ได้เห็นความเป็นผู้ใหญ่และสุขุมอยู่บนตัวของหม่าเสี่ยวชาวอยู่หลายส่วน สภาพแวดล้อมมีอิทธิพลมากที่สุดจริงๆ สังคมกับมหาวิทยาลัยมีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อเทียบกับชุยจื้อปิง คนคนนั้นช่างเด็กเกินไปแล้ว

“ได้ มีแกช่วยฉัน เพื่อนในใจก็สบายใจจริงๆ!” เฉินลี่ชวนขอบคุณ

“เฮ้ เด็ดขาดอย่ามาเกรงใจกับฉันนะ แกอุตส่าห์ทำแผงใหญ่ขนาดนี้ ฉันต้องช่วยแกจัดการให้ดี” แววตาของหม่าเสี่ยวชาวแน่วแน่ นี่คือคำพูดจากใจของเขา ต้องใส่ใจยิ่งกว่าเรื่องของตัวเองเสียอีก

คำพูดหวานเลี่ยน เฉินลี่ชวนก็ยังคงพูดไม่ออกอยู่ดี เขานั่งอยู่ข้างๆ หม่าเสี่ยวชาว หลังจากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันอยู่นาน มีทั้งเรื่องสนุกสมัยมัธยมปลาย ยิ่งไปกว่านั้นก็คือความฝันที่มีต่ออนาคต สุดท้ายก็ง่วงมากแล้ว

“แกขยับไปหน่อยสิ ฉันต้องนอนตรงนี้ ตอนนี้เข้าหอพักไม่ได้แล้ว” เฉินลี่ชวนจงใจชะลอไม่กลับ จะมาปล่อยให้เสี่ยวชาวลำบากคนเดียวได้อย่างไร

“ไม่ต้องกลัวหนาวนะ พี่ชวน ตอนกลางคืนฉันจะกอดแกเอง”

“อย่ามาแตะต้องตัวข้า!”

“แกไม่ใช่ว่ารังเกียจฉันเหรอ? เมื่อก่อนแกไม่ใช่แบบนี้นะ”

“แกพูดจา จะไม่มาอ้อนข้าได้ไหม?”

...