บทที่ 78: จนจริงๆ โว้ย

ความวุ่นวายและความกดดันก็มาเยือนโดยไม่บอกกล่าวเช่นนี้ สำหรับหม่าเสี่ยวชาวแล้ว ทุกวันคือความท้าทาย สิ่งที่ต้องเรียนรู้มีมากเกินไป แม้กระทั่งตอนที่ช่างอันคุยกับเขา เมื่อเทียบกับเฉินลี่ชวนแล้ว ก็เป็นคนละหน้าเลย

เฉินลี่ชวนก็ไม่สบายเช่นกัน ความลำบากพวกนี้ยังพอพูดได้ ความยากลำบากที่ใหญ่ที่สุดก็คือแรงกดดันด้านเงินทุน การตกแต่งภายในแบบสั่งทำก็ใช้เงินไปสองหมื่นกว่าแล้ว ร้านเกือบสี่ร้อยตารางเมตร ประหยัดแล้วประหยัดอีก ถือว่าหลอกเงินเหล่าเฉินมาสี่พันนั้น ในบัตรเหลือไม่ถึงสองหมื่น ยังไม่ได้เช่าหอพักให้พนักงาน และสั่งซื้อวัตถุดิบหม้อไฟ และอื่นๆ อีก

ขณะเดียวกัน เหล่าเฉินกำลังคุยเรื่องเงินกับหลิงหลิงอยู่ “หลิงหลิง ลูกชายเราน่ะเอาเงินไปใช้กับลูกสะใภ้หมดเลยนะ การลงทุนครั้งนี้ไม่ขาดทุน!”

หลิงหลิงยิ้มจนหน้าบาน “ชอบเด็กอย่างเหยาเหยาจริงๆ เลยนะ”

สถานการณ์จริง ฉีซือเหยาไม่ได้เห็นเงินเลยแม้แต่เหมาเดียว แต่โชคยังดีที่มองดูร้านค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาทีละนิด และการจดทะเบียนบริษัทจัดเลี้ยง “บริษัทจำกัดการจัดการร้านอาหารต้าเจียงเลา” สำหรับมหานครเซี่ยงไฮ้แล้ว ร้านหม้อไฟต้าเจียงเลา ดูเหมือนจะใกล้ชิดกับชีวิตประจำวันมากกว่า

และในปีนี้ ไหตี่เลาได้เปิดสาขาไปแล้ว 6 แห่งในเจี้ยนหยาง, ซีเฉิง, เจิ้งปิน และที่อื่นๆ ผู้ก่อตั้งท่านนั้นเพิ่งจะมีความคิดที่จะบุกตลาดเกียวโต เขาก็เรียกประชุมผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ อย่างเข้มข้น

เฉินลี่ชวนถึงแม้จะไม่มีความมั่นใจที่จะไปแข่งขันกับไหตี่เลาที่เงินทุนมั่นคงแล้วในตลาดทั่วประเทศ แต่อย่างน้อยในเซี่ยงไฮ้ ก็ได้เปรียบไปก่อนแล้ว ในคืนวันที่ยี่สิบแปดเดือนกันยายน เฉินลี่ชวนและหม่าเสี่ยวชายนั่งอยู่ในร้าน พี่น้องสองคนซื้อถั่วลิสงมาบ้าง กับแกล้มจานหนึ่ง เบียร์สองลัง ตอนนี้แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในร้าน ดูสะอาดเรียบร้อย และในครัวก็ไม่มีกลิ่นอับอีกต่อไปแล้ว

“พี่ชวนครับ พรุ่งนี้กลางคืนงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของมหาวิทยาลัยพวกพี่ เพื่อนอย่างผมไปดูได้ไหมครับ?” หม่าเสี่ยวชาวดื่มเบียร์ลงไปหนึ่งอึก เขาเอ่ยถามไปส่งๆ

“แน่นอนว่าได้สิ ยังจะได้เห็นชุยจื้อปิงจูงมือสวีหว่านถังเต้นรำด้วย” เฉินลี่ชวนหัวเราะออกมา ไอ้หลานชายคนนี้ดึงตัวเองไปเป็นเพื่อนกล้า เรื่องที่ไปขายหน้าต่อตาสวีหว่านถังน่ะความทรงจำยังคงสดใหม่อยู่

“เฮ้อ......” ไอ้อ้วนหม่าถอนหายใจยาว ก็เป็นใบหน้าที่รักเดียวใจเดียวและน่าหมั่นไส้นั่นอีกแล้ว เขาาสะบัดผมหน้าม้าที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา

“จริงๆ แล้วก็หมดความรู้สึกไปนานแล้ว แต่ว่า...ในใจไม่ยอมแพ้ อยากจะสร้างเนื้อสร้างตัวให้ยิ่งใหญ่ แล้วก็ไปยืนอยู่ต่อหน้าทุกคน ให้สวีหว่านถังเสียใจที่ไม่ได้เลือกฉัน!” ตอนที่พูดประโยคนี้ หม่าเสี่ยวชาวใช้แรงอย่างยิ่ง แม้กระทั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มองดูคนอื่นเรียนหนังสืออย่างสดใส โดยเฉพาะมหานครใหญ่อย่างเซี่ยงไฮ้ ระยะห่างที่ห่างไกลทรมานเด็กหนุ่มที่ยากจน

“ใช่ พวกเราต้องสร้างเนื้อสร้างตัวให้ยิ่งใหญ่ แล้วก็เดินไปต่อหน้าพวกเขาทุกคนอย่างสดใส ให้พวกเขาเสียใจ!” เฉินลี่ชวนตะโกนลั่นอย่างหนักแน่น จงใจให้กำลังใจเจ้าอ้วนคนนี้ ตอนนั้นเองทั้งสองคนก็สบตากัน ชนแก้วกันอย่างรู้ใจ ทุกคนต่างก็หัวเราะออกมา

“เออใช่ เรื่องเงินจะแก้ยังไง? ช่องโหว่มันไม่เล็กเลยจริงๆนะ” หม่าเสี่ยวชาวถามอย่างเป็นห่วงอีกครั้ง

เฉินลี่ชวนดื่มคนเดียวไปแก้วหนึ่ง เขานิ่งเงียบลง ก็พอจะสามารถใช้เงื่อนไขการเข้าเป็นนิติบุคคลเพื่อขอกู้เงินได้ แต่ก็ติดอยู่ที่อายุ จะอนุมัติเงินกู้ได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่จำนวนเงินก็คงจะไม่มากแน่นอน คนเขาทำได้แค่ช่วยต่อยอดคนที่สำเร็จอยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะหยิบยื่นความช่วยเหลือในยามคับขัน

ความสัมพันธ์ทางสังคมเหล่านี้ ทำได้แค่ไปหาหลี่ชุนฉินเท่านั้น ช่วงเวลาที่คบหากันมานี้ ก็ได้รู้จักกับเสี่ยวโต้ว และภรรยาของเขาเป็นอย่างดีแล้ว และยังเคยไปทานข้าวที่บ้านอาจารย์ที่ปรึกษามาแล้วหลายครั้ง แต่สถานะนักเรียนของตัวเองคนนี้ ไม่คู่ควรเลย เฉินลี่ชวนไม่อยากจะเอ่ยปากเรื่องนี้จริงๆ

ถ้าหากเฉินลี่ชวนเรียนจบแล้ว ด้วยมิตรภาพขนาดนี้ หลี่ชุนฉินรับรองว่าจะต้องช่วยแน่นอน แต่ตอนนี้ย่อมต้องมีความไม่ไว้วางใจอยู่แล้ว เด็กอย่างแกจะทำเรื่องนี้ได้เหรอ? ร้ายแรงกว่านั้น อาจจะสูญเสียความรู้สึกที่ดีไปเลยก็ได้ ดูท่าว่าคงต้องเสี่ยงอันตราย เดินไปทางเงินกู้นอกระบบขนาดเล็กแล้วล่ะ ดอกเบี้ยสูงมาก สองปีนี้ฮิตมาก

“ไปยืมเงินทั่วเลยสิ” หม่าเสี่ยวชาวตะโกนลั่นหนึ่งประโยค

เฉินลี่ชวนไม่พูดอะไร ในที่สุดก็ยังคงตัดสินใจไม่เอ่ยปากกับอาจารย์ที่ปรึกษา ถามไถ่สถานการณ์เงินกู้นอกระบบก่อนค่อยว่ากัน เขาค่อยๆ มองไปที่เจ้าอ้วนหน้ากลมคนนั้น

“เออใช่ หยางหงไม่ใช่ว่ายืมเงินแกไปเหรอ แล้วก็มีใครอีกที่ติดหนี้เงินแกอยู่ รีบไปทวงคืนมาเลย เฟินต่อเฟินรวมกันก็เป็นหมื่นแล้วนะ” ตอนนี้หม่าเสี่ยวชาวรีบคิดหาวิธี

“เออใช่ หยางหง” เฉินลี่ชวนนึกถึงเธอขึ้นมาแล้ว ถึงแม้ว่าเงินช่วยชีวิตนั่นจะไม่ได้หวังว่าจะได้คืน แต่ตอนนี้กำลังลำบากอยู่ เชื่อว่าหลังจากเรื่องนั้นแล้ว ขอแค่ตัวเองเอ่ยปาก หยางหงยังไงก็ต้องควักเงินออกมาแสดงน้ำใจบ้าง นี่คือความไว้วางใจ!

“รออยู่เดี๋ยวนี้แหละ เดี๋ยวก็มีเงินเข้าแล้ว” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนค่อนข้างจะมั่นใจ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์โทรศัพท์ของหยางหง

“สวัสดีค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกยังไม่เปิดให้บริการค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกยังไม่เปิดให้บริการ......” เชี่ย ค้างค่าบริการจนโดนตัดเหรอ ตกอับขนาดนี้เลยเหรอ? เฉินลี่ชวน: （￣□￣；） ให้ตายสิ รู้จักแต่คนประเภทไหนกันวะ ดูสิว่าเส้นสายทางสังคมนี่

“หืม? โทรหาหยางหงเหรอ” หม่าเสี่ยวชาวเหมือนกับเหล่าเฉินมาก ตาแหลม เขามองเห็นชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอโทรศัพท์ของเขา

“เป็นอะไรไป หยางหงโทรศัพท์ค้างค่าบริการเหรอ?” หม่าเสี่ยวชาวหน้าตาเต็มไปด้วยความดูแคลน รู้สึกว่าลี่ชวนให้เงินหยางหงยืมนี่โง่เง่าเป็นพิเศษ ทำเอาในใจเขาก็มีอารมณ์ไปด้วย

“อืม” เฉินลี่ชวนพยักหน้าอย่างน่าอาย

“หรือว่าฉันจะซื้อซิมการ์ดไปเติมให้เขา แล้วแกก็ไปทวงเงินกับเขา จำไว้ว่าท่าทีต้องแข็งกร้าวหน่อยนะ ให้เขารู้สึกตื่นตระหนก รู้สึกหวาดกลัว!” หม่าเสี่ยวชาวยืดตัวตรง สีหน้าโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง

“แกโง่รึเปล่า หยางหงจนขนาดนี้แล้ว ยังจะคิดไปทวงเงินกับเขาอีกเหรอ กระดูกแห้งๆ บีบน้ำมันไม่ออกหรอก” เฉินลี่ชวนเอนกายพิงกำแพง เขาตบแผ่นหลังหนาๆ ของหม่าเสี่ยวชาว “เรื่องเงินแกไม่ต้องเป็นห่วง ฉันมีวิธีเอง”

“พี่ชวนครับ ผมเชื่อใจพี่ครับ” หม่าเสี่ยวชาวพยักหน้า ทันใดนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “เอ๊ะ ก่อนหน้านี้มีคนถามเรื่องทำบัตรเครดิต เดี๋ยวแกใช้ตราประทับบริษัทออกใบรับรองการทำงานให้ฉันหน่อย น่าจะทำได้”

“ได้ ตอนที่จะทำก็เรียกฉันด้วย ฉันเป็นนิติบุคคล วงเงินไม่แน่ว่าอาจจะสูงหน่อย” เฉินลี่ชวนกล่าว

วินาทีต่อมา ทั้งสองคนก็บังเอิญสบตากัน แล้วก็ยิ้มอย่างจนใจอีกครั้ง...ให้ตายสิ จนจริงๆ โว้ย...

...

“เอาล่ะน่า เลิกร้องได้แล้ว กี่โมงกี่ยามแล้ว รบกวนจนลูกนอนไม่ได้แล้ว” หลี่ชุนฉินยังคงร้องเพลงอย่างลืมตัวอยู่ในห้องหนังสือ ภรรยาของเขา เฉิงย่วน ผลักประตูเข้ามา ขมวดคิ้วบ่น

“เฮ้ พรุ่งนี้กลางคืนก็ต้องขึ้นเวทีร้องเพลงแล้ว ในใจฉันไม่มีความมั่นใจเลยจริงๆ นี่ก็ต้องมาซ้อมอีกหน่อย” หลี่ชุนฉินยิ้มพลางลุกขึ้นยืน

“พรุ่งนี้ไปที่โรงเรียนซ้อมใหญ่ค่อยซ้อมก็ได้นะ เออใช่ พ่อฉันจะย้ายกลับมาที่เซี่ยงไฮ้แล้ว ถึงตอนนั้นคุณต้องคว้าโอกาสไว้นะ” เฉิงย่วนกล่าวอย่างมีความสุข

“เรื่องเมื่อไหร่กัน? หนังสืออนุมัติลงมาแล้วเหรอ?” ทันใดนั้นหลี่ชุนฉินก็ลุกขึ้นยืน สีหน้าตื่นเต้น

“เรื่องน่ะก็พอจะมีเค้าลางมานานแล้ว แต่คนอย่างพ่อฉันเธอก็รู้ดีอยู่แล้ว เรื่องที่ไม่แน่นอนไม่เคยพูดออกมาเลย พอหนังสืออนุมัติออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว ถึงได้โทรมาบอกฉัน แล้วก็ต้องเลื่อนตำแหน่งขึ้นอีกระดับหนึ่งด้วย” น้ำเสียงที่เชื่องช้าของเฉิงย่วนในตอนนี้ สำหรับหลี่ชุนฉินแล้ว มีความหมายอย่างยิ่งใหญ่

“ดี! ดี! ดี!” หลี่ชุนฉินพูดคำว่าดีสามคำติดกัน เขากำหมัดแน่น ทันใดนั้น ไฟในห้องก็สว่างวาบขึ้นมา เนื่องจากแรงดันไฟฟ้าไม่เสถียร ก็มักจะมีสถานการณ์แบบนี้อยู่บ่อยๆ บางที อาจจะหมายความว่าอนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด!