บทที่ 79: เป็นคนที่รู้จักบุญคุณ

งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ตอนหนึ่งทุ่ม ตั้งแต่เก้าโมงเช้าเป็นต้นมา ทีมงานการแสดงของแต่ละสาขาก็ซ้อมใหญ่อย่างตึงเครียดอยู่บนเวที

การซ้อมในห้องซ้อมเต้น กับการแสดงบนเวทีเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง เวทีที่สูงใหญ่ขนาดนี้ ถ้าหากไม่มีประสบการณ์การแสดงล่ะก็ แค่ตอนนี้ยืนขึ้นไปข้างบน ข้างล่างไม่มีผู้ชม ในใจก็ผุดความรู้สึกประหม่าขึ้นมาโดยธรรมชาติ

“ตอนนี้ทุกคนรันผ่านโดยรวมหนึ่งรอบนะครับ ที่สำคัญคือจับเวลา อย่าไปกังวลเรื่องท่าทางที่ถูกผิด แล้วจะเหลือเวลาให้พวกเธอแต่ละสาขาสักหนึ่งชั่วโมง ซ้อมบนเวที” คนที่พูดคือหัวหน้าฝ่ายจัดงานของสภานักเรียน อี้หรง

เพิ่งจะขึ้นปีสอง คณะศิลปะการแสดง ได้ยินว่ามีประสบการณ์ไปแสดงต่างประเทศมาหลายครั้ง แถมยังได้รับรางวัลมาไม่น้อยเลย สรุปคือในมหาวิทยาลัยโด่งดังมาก เป็นบุคคลต้นแบบที่มีชื่อเสียง และตอนนี้ป้ายผ้าที่แขวนอยู่เหนือเวที ล้วนเป็นสปอนเซอร์ที่เธอไปหามาทั้งนั้น ยกตัวอย่างเช่น:

“เหล่าหวังบาร์บีคิว เฉลิมฉลองการเข้าศึกษาของน้องใหม่รุ่น 04 อย่างยิ่งใหญ่ กินบาร์บีคิว มาที่เหล่าหวัง เหล่าหวังจะย่างให้คุณอย่างดี” คำขวัญโฆษณาประเภทนี้ ส่วนค่าสปอนเซอร์ทั้งหมดก็ตกเป็นรายได้ของสภานักเรียน แต่ร้านค้าก็ยินดีที่จะทำเช่นนี้ ร้านค้าที่อยู่ริมถนนของวิทยาลัยการเงินและการค้า กลุ่มผู้บริโภคหลักก็คือนักเรียนข้างในนั่นแหละ ดังนั้นโฆษณาบนป้ายผ้าก็คือการกำหนดเป้าหมายที่แม่นยำ!

เฉินลี่ชวนยืนอยู่ข้างหลังฝูงชน เขาเงยหน้าขึ้นมองป้ายผ้า ในตอนนี้ความคิดที่จะเข้าสภานักศึกษาก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทางที่ดีได้เป็นหัวหน้าฝ่ายจัดงานสักหน่อย

“เฉินลี่ชวน ไปแล้ว ไปหลังเวที” เซินอีหมิงตะโกนลั่นหนึ่งประโยค ตั้งแต่เช้าตรู่วันนี้เป็นต้นมา เขาก็กระตือรือร้นต่างๆ นานา กระตุ้นคนอื่น แน่นอนว่าอยากจะแสดงผลงาน เพราะเหลียงหรูหรูสีหน้าจริงจัง การแสดงทั้งหมดของสาขาบริหารธุรกิจล้วนเป็นเธอที่วางแผนจัดการ แรงกดดันก็พอจะจินตนาการได้

จากนั้นกลุ่มคนก็มาถึงหลังเวที ท่ามกลางการรอคอยอย่างประหม่า รายการต่อไปก็จะเป็นการแสดงของสาขาบริหารธุรกิจแล้ว แต่ก็ยังคงไม่เห็นเงาของหลี่ชุนฉิน

“หัวหน้าเฉิน นายโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษาหน่อยสิ รีบเร่งเขาที ใกล้จะขึ้นเวทีแล้ว” เหลียงหรูหรูพูดกับเฉินลี่ชวนอย่างร้อนรนอีกครั้ง

“ส่งข้อความไปแล้วครับ อาจารย์หลี่ต้องมีเรื่องที่จำเป็นจริงๆ แน่ๆ ยังไงก็อย่าไปเร่งเขาเลยครับ” ทว่าเฉินลี่ชวนกลับส่ายหน้าปฏิเสธ เขาไม่อยากจะไปเร่งอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่เรื่อยๆ ใบหน้าที่เข้าข้างหลี่ชุนฉินอย่างเห็นได้ชัด ก็ทำให้คนอื่นๆ ไม่พอใจเช่นกัน นี่มันใกล้จะขึ้นเวทีแล้วนะโว้ย

ตอนนี้ทุกคนต่างก็ประหม่า และคำพูดแบบนี้ของเฉินลี่ชวน อย่าว่าแต่เหลียงหรูหรูเลย ทำให้คนอื่นก็มีความเห็นเช่นกัน

“ให้นายโทรศัพท์ไปสายเดียวยังจะขี้ขลาดขนาดนี้ นายไม่มีกระดูกสันหลังรึไง?” หลินซานซานต่อหน้าทุกคน ตะคอกใส่เฉินลี่ชวนเสียงต่ำ เธอจะไม่ยอมให้เหลียงหรูหรูต้องมาเสียใจแบบนี้เด็ดขาด ก่อนหน้านี้ในห้องเรียนก็ลือกันมาตลอดว่าหัวหน้าเฉินเอาใจอาจารย์ที่ปรึกษา แต่ก็เป็นแค่การหัวเราะเยาะลับหลัง และก็จำกัดอยู่แค่การพูดลับหลังเท่านั้น ตอนนี้หลินซานซานกลับต่อหน้าเฉินลี่ชวน ตะคอกออกมาโดยไม่ไว้หน้าเลยว่า...นายไม่มีกระดูกสันหลัง

เพื่อนร่วมชั้นทั้งสาขาบริหารได้ยินกันหมดแล้ว ต่างก็พากันมองไปที่เฉินลี่ชวน

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันโทรเอง” เหลียงหรูหรูดึงหลินซานซานไปอยู่ข้างหลังเธอ ถึงช่วงเวลาสำคัญแบบนี้แล้ว เด็ดขาดจะมีการทะเลาะกันไม่ได้

เฉินลี่ชวนมองไปที่หลินซานซานแวบหนึ่ง คำพูดที่อยากจะพูด สุดท้ายก็กลืนลงไป ไม่มีอะไรสำคัญเลย ต่อให้ตัวเองจะถูก ก็ไม่สามารถเปลี่ยนสายตาที่คนอื่นมองตัวเองได้ แม้กระทั่งสวีหว่านถังก็เม้มปากก้มหน้า ไม่ได้มองเฉินลี่ชวน ก็ยืนอยู่บนจุดยืนของเหลียงหรูหรูคิดเรื่องต่างๆ เช่นกัน ทุกคนเตรียมตัวกันมานานขนาดนี้แล้ว หรือว่าการเร่งอาจารย์ที่ปรึกษาไม่ควรทำเหรอ?

“ซานซาน พูดน้อยๆ หน่อยเถอะน่า หัวหน้าเฉินเขาก็มีเรื่องลำบากใจ”

“ใช่แล้ว อย่าพูดเลย ยังไงก็ให้หรูหรูโทรเถอะน่า ยังไงซะเรื่องทั้งหมดก็ให้หรูหรูทำ ประโยชน์กลับเป็นของหัวหน้าเฉินที่วิ่งเร็วกว่าใครเพื่อน เอาแต่ไปรายงานอาจารย์หลี่อย่างประจบประแจง”

“เธอไม่เห็นตอนที่ส่งรายชื่อการแสดงเหรอ ตอนนั้นถึงจะเรียกว่าเอาใจจริงๆ นะ แย่งงานของเหลียงหรูหรูไปทำ ตอนนี้ให้โทรศัพท์ คนเขาก็ไม่โทรแล้ว นี่มันฉลาดจริงๆ”

“ยังจะดึงดันให้รายการของอาจารย์ที่ปรึกษาไว้เป็นรายการแรกอีก ไม่เคยเห็นคนที่ประจบสอพลอเก่งขนาดนี้มาก่อนเลย” ในชั่วพริบตา เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ก็พากันตำหนิเฉินลี่ชวน คำพูดก็ยิ่งไม่น่าฟังมากขึ้นเรื่อยๆ

“เอาล่ะน่า ทุกคนอย่าพูดเลย” เหลียงหรูหรูตะโกนหนึ่งเสียง คราวนี้ถึงจะทำให้คนในสาขาบริหารค่อยๆ เงียบลง จากนั้นก็กดเบอร์โทรศัพท์ของหลี่ชุนฉิน

“อาจารย์หลี่คะ ใกล้จะถึงคิวพวกเราขึ้นเวทีแล้วค่ะ ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหนแล้วคะ?” น้ำเสียงของเหลียงหรูหรูรีบร้อน มีความตำหนิอยู่หลายส่วน

“เร็วหน่อยสิคะ รายการต่อไปก็จะเป็นของพวกเราแล้ว”

“ใกล้จะขึ้นเวทีแล้วค่ะ” เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ก็ตะโกนขึ้นมาเช่นกัน ที่ไหนจะมีความเคารพเลย จริงๆ แล้วในใจของเพื่อนร่วมชั้นห้อง 1002 สาขาบริหาร สถานะของหลี่ชุนฉินไม่ได้สูงเลยแม้แต่น้อย อาจารย์ที่ปรึกษาที่อายุน้อยที่สุด อายุห่างกับตัวเองไม่เท่าไหร่ คนก็พูดง่าย ไม่มีอารมณ์ ดังนั้นจึงค่อยๆ บ่มเพาะนิสัยแบบนี้ขึ้นมา ยิ่งทำให้การแสดงออกของเฉินลี่ชวนดูแปลกแยก

“เหอะๆๆ ขอโทษด้วยนะ ทางนี้ยังมีเรื่องอยู่นิดหน่อย ฉันกลัวว่าจะต้องไปถึงตอนบ่ายได้น่ะ ลี่ชวนล่ะ ให้เขารับโทรศัพท์” หลี่ชุนฉินกล่าวอย่างเต็มไปด้วยความขอโทษ และก็ไม่ได้ใส่ใจน้ำเสียงของนักเรียนเหล่านี้ เพราะเป้าหมายของเขานั้นไกลเกินไป ไม่ยึดติดอยู่กับการพูดจามีบารมีกับเด็กๆ จะไปโมโหอะไร ไม่จำเป็นเลย ยิ่งไม่มีความหมาย

เมื่อฟังเสียง เฉินลี่ชวนก็เบียดฝูงชนเข้าไป รีบเข้าไปใกล้ๆ รับโทรศัพท์มาไว้ในมือ

“อาจารย์หลี่ครับ ท่านว่ามาเลยครับ” เฉินลี่ชวนก็ทำหน้าประจบประแจงเช่นเคย

“ที่บ้านฉันมีเรื่องบางอย่าง พ่อตาจะมาที่เซี่ยงไฮ้ ตอนเช้าปลีกตัวไม่ได้จริงๆ ทางนั้นเธอ...”

“อาจารย์หลี่ครับ ปัญหาไม่ใหญ่หรอกครับ พวกเราสองคนร้องคู่กัน ถึงตอนนั้นจะขึ้นเวทีอย่างไร จะเริ่มบรรเลงอย่างไร ผมจะเป็นคนนำเองครับ ท่านไปยุ่งเรื่องของท่านเถอะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้ รอตอนบ่ายซ้อมใหญ่ ผมจะไปคุยรายละเอียดกับท่านอีกทีครับ” เฉินลี่ชวนขัดจังหวะคำพูดของหลี่ชุนฉิน แน่นอนว่ารู้ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาจะพูดอะไรต่อไป แต่คำพูดที่ไม่น่าฟัง, ทำให้คนอื่นขุ่นเคือง ไม่ใช่ว่าควรจะให้ตัวเองมาพูดเหรอ? ไหวพริบแค่นี้จะไม่มีได้อย่างไร? จะมาให้ผู้นำขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน แล้วแกก็ทำเหมือนคนไม่รู้เรื่อง ยืนดูอยู่ข้างนอกได้ยังไง ต้องชี้ไหนตีไหน รวมถึงในบริษัท เรื่องบางอย่าง ก็ต้องให้แกมาเป็นคนร้ายคนนี้ สร้างความขุ่นเคืองให้คนบางคน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ชุนฉินก็สบายใจขึ้น เขาพูดอีกสองสามประโยคแล้วก็วางสายไป เรื่องที่แขวนอยู่ในใจในที่สุดก็ตกถึงท้องแล้ว ตอนนี้ที่สนามบิน เฉิงย่วนเหลือบมองหลี่ชุนฉินแวบหนึ่ง เธอยิ้มพลางกล่าวว่า: “ดูท่าว่างานระดับรากหญ้าสามปีนี้ของคุณคงจะทำไม่ง่ายเลยนะ แต่นักเรียนวัยนี้ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ จะดูคนลงจานเก่งนัก คาดว่าคงจะรู้สึกว่าคุณอายุน้อย แล้วก็พูดง่าย ถึงได้ไม่มีท่าที คิดดูสิว่าตอนที่พวกเราเรียนมหาวิทยาลัย ที่ไหนจะกล้า” ประสบการณ์การทำงานระดับรากหญ้าสามปี แบบนี้แล้ว ตอนที่หลี่ชุนฉินไปสมัครงานที่หน่วยงานอื่น ก็สามารถดำรงตำแหน่งที่สูงขึ้นได้ ทุกอย่างล้วนมีแผนการจัดการไว้แล้ว แต่ก็ขาดความสามารถที่โดดเด่นของตัวเองไม่ได้ นักศึกษาหัวกะทิจากมหา'ลัย 985 สมควรจะเป็นเช่นนี้

“ที่ไหนงานก็ไม่สบายทั้งนั้นแหละ ฉันไม่มีสิทธิ์จะบ่นหรอก” หลี่ชุนฉินกล่าวอย่างจริงจัง เขามีความตระหนักรู้สูงมาก

“เออใช่ เด็กหนุ่มคนนั้น...ชื่อเฉินลี่ชวนใช่ไหม? ไม่เลวเลยจริงๆ น่าเสียดายที่วุฒิการศึกษาต่ำไปหน่อย...” เฉิงย่วนพูดไปส่งๆ ประโยคหนึ่ง ที่คิดถึงก็คือเส้นทางนี้ของหลี่ชุนฉิน หลังจากคบหากันมาหลายครั้ง ก็ชอบเฉินลี่ชวนมาก ก็อยู่บนพื้นฐานของความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ เกิดความรู้สึกใกล้ชิดขึ้นมา นี่ไม่ใช่ว่าคือคนของตัวเองเหรอ แน่นอนว่า ตอนที่เฉินลี่ชวนเข้าหาเฉิงย่วน เขาก็จงใจเน้นย้ำข้อนี้

“เด็กอย่างลี่ชวนมีความสามารถมาก ความสามารถในการเข้าสังคมแข็งแกร่งมาก ที่สำคัญที่สุดก็คือเด็กคนนี้รู้จักบุญคุณ” คำพูดนี้ของหลี่ชุนฉิน ถือเป็นการให้การประเมินที่สูงสุดกับเฉินลี่ชวนแล้ว จริงๆ แล้วในบริษัทบางแห่ง ผู้นำเต็มใจที่จะสอนอะไรคุณบางอย่าง อาจจะไม่สนใจว่าคุณมีความสามารถในการปั้นแต่งได้แข็งแกร่งแค่ไหน ความสามารถโดดเด่นแค่ไหน แต่จะต้องให้ความสำคัญกับข้อหนึ่งอย่างแน่นอน คือคุณคนนี้มีใจกตัญญูรู้คุณหรือไม่ ฉันช่วยแก แกต้องจำไว้ รู้จักบุญคุณ วันหน้าตอบแทน นี่แหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

“เหอะๆๆ......” เฉิงย่วนหัวเราะเบาๆ ไม่ได้พูดอะไรอีกแล้ว ตอนนี้จากประตูทางออกก็มีคนกลุ่มใหญ่หลั่งไหลออกมา ไม่เคยเห็นคนรักชอบใครได้ขนาดนี้มาก่อนเลย คิดดูแล้วเด็กอย่างเฉินลี่ชวนนั่นต้องมีคุณสมบัติแบบนี้จริงๆ!

...

“ฉันกับอาจารย์เฉินร้องคู่กัน ถึงตอนนั้นจะขึ้นเวทีอย่างไร ฉันจะคุยกับเขาก่อน จะไม่กระทบโดยรวมแน่นอนครับ” หลังจากวางสายไปแล้ว เฉินลี่ชวนสีหน้าจริงจัง ส่วนคำพูดที่เพื่อนร่วมชั้นด่าเมื่อกี้ไม่ได้ไปอธิบาย ทางที่ดีให้ส่งไปให้ถึงหูของหลี่ชุนฉินถึงจะดี

“พวกเธอเป็นของสาขาบริหารใช่ไหม?” ตอนนั้นหัวหน้าฝ่ายจัดงาน อี้หรงก็เดินเข้ามา เธอยืนอยู่ข้างๆ เหลียงหรูหรู รูปร่างสูงโปร่ง ในด้านออร่า ทั้งสองคนกลับทัดเทียมกัน

“ใช่ค่ะ รุ่นพี่อี้” เหลียงหรูหรูพยักหน้า ดูเหมือนจะเคารพอี้หรงอย่างมาก

“รายการต่อไปก็จะเป็นของพวกเธอแล้ว เตรียมตัวให้พร้อม” หลังจากพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่งแล้ว อี้หรงก็หันหลังกลับไป

ความไม่พอใจเมื่อครู่ พอถึงช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ใครก็ไม่ได้พูดอะไรอีกแล้ว รันผ่านรายการไปรอบหนึ่ง แต่ในการเต้นรำปิดท้ายรายการสุดท้าย หลินซานซานเอาแต่ทำตัวน่าขยะแขยงกับเฉินลี่ชวน หลังจากรันผ่านขั้นตอนทั้งหมดแล้ว พวกสาขาบริหารก็แยกย้ายกันไป การซ้อมเต้นของพวกเขาถูกจัดไว้ที่บ่ายสามโมง สามารถไปทานข้าวที่โรงอาหารก่อนได้

ก่อนหน้านี้หลินซานซานไม่เคยที่จะไปคุยกับสวีหว่านถังเลย แล้วตอนนี้กลับผิดปกติอย่างมากที่ดึงแขน เดินไปพูดไป “สวีหว่านถัง ให้คำแนะนำเธอประโยคหนึ่งนะ เด็ดขาดอย่าไปมีความคิดอะไรกับเฉินลี่ชวน เขามีปัญหาด้านคุณธรรม” หลินซานซานสีหน้าจริงจัง

“นี่...อันนี้ฉันรู้ดีอยู่ในใจ” สวีหว่านถังกล่าวประโยคนี้แล้วก็เดินไปข้างหน้าคนเดียวอย่างรวดเร็ว

ชุยจื้อปิงวิ่งออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต ในมือถือน้ำอยู่ แล้วก็รีบวิ่งตามสวีหว่านถังไป

“หว่านถัง รีบดื่มน้ำหน่อยสิ คอแห้งรึเปล่า......” ภาพนี้ พวกเหลียงหรูหรูเห็นอย่างชัดเจน หลายคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก็มีความคิดขึ้นมา ขณะเดียวกัน เฉินลี่ชวนก็รีบเดินออกจากประตูมหาวิทยาลัยไป ที่ร้านยังมีภรรยาสุดที่รัก...โอ้ ไม่ใช่สิ...ไอ้อ้วนคนหนึ่งรอเขาอยู่ เมื่อกี้ยังได้รับข้อความจากไอ้อ้วน “พี่ชวนครับ พี่ออกเดินทางแล้วบอกผมนะครับ ผมจะผัดกับข้าว แบบนี้พี่กลับมากินก็จะพอดี”

ให้ตายสิ เมื่อก่อนไม่เคยพบว่าไอ้อ้วนหม่าจะดีงามขนาดนี้เลย มีความรู้สึกเหมือนภรรยาส่งข้อความมาให้... ทันทีที่เฉินลี่ชวนกลับถึงร้าน ก็เห็นหม่าเสี่ยวชาวยิ้มแย้มแจ่มใสยกกับข้าวออกมา และในแววตาของไอ้อ้วนหม่าก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็นั่งลงกินไปคุยไป

“ตอนกลางคืนไปดูงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของพวกแกได้ไหม?” หม่าเสี่ยวชาวถาม บางครั้งในใจก็จะใฝ่ฝันถึงชีวิตในมหาวิทยาลัย

“แน่นอนว่าได้สิ แต่ว่านั่นอะไรนะ......”

“นั่นอะไรอะไร?”

“ตอนไปอย่าลืมล้างชามด้วยนะ อย่าลากไปถึงพรุ่งนี้!”

“ฮ่าๆๆๆๆ ได้!”