บทที่ 80: แล้วจะพุ่งทะยานไปเพื่ออะไร

ตอนบ่ายการซ้อมใหญ่บนเวทีของสาขาบริหารธุรกิจ ชายสองคนบนเวทีร้องเพลงอย่างสุดเสียง พอถึงท่อนฮุค อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน เคมีคู่จิ้นวายฟุ้งกระจาย

“เก็บความเบิกบานไว้ในใจฉัน แม้เจ็บช้ำก็ยังมีรอยยิ้มปนน้ำตา พบพานนับไม่ถ้วน เฝ้ารอไม่สิ้นสุด หากมีเพียงชาตินี้ แล้วจะรอไปเพื่ออะไร...” การซ้อมใหญ่ของรายการอื่นๆ ในสาขาบริหารธุรกิจล้วนราบรื่นดี ในจำนวนนั้นการเต้นกลุ่มปิดท้ายรายการยิ่งโดดเด่น แสดงให้เห็นถึงกลิ่นอายของวัยหนุ่มสาวที่ควรจะมีในวัยนี้ได้อย่างดีเยี่ยม แทบจะทัดเทียมกับรายการของคณะศิลปะการแสดงเลยทีเดียว นั่นคือการเต้นที่อี้หรงช่วยจัดท่าให้นะ

หลังจากรันผ่านทั้งหมดหนึ่งรอบแล้ว พวกเหลียงหรูหรูก็นั่งแต่งหน้าอยู่ที่เก้าอี้ใต้เวที เนื่องจากไม่มีช่างแต่งหน้ามืออาชีพ แป้งบนหน้าของเด็กผู้ชายล้วนเป็นเด็กผู้หญิงที่ช่วยทาให้

เซินอีหมิงเข้าไปอยู่ใกล้ๆ เหลียงหรูหรู ตอนที่ฝ่ามือของเธอสัมผัสลงบนใบหน้าของเขา ลมหายใจก็ถี่ขึ้นทันที ที่แท้อากาศก็หวานได้ขนาดนี้ โอ้ ที่แท้ก็เป็นกลิ่นกายของหรูหรูบ้านเรานี่เอง ฉินอีติงกำลังแต่งหน้าให้เหลียงจิ่งซานอยู่ ไอ้ทึ่มคนนั้นเอาแต่ยิ้มโง่ๆ ทั้งสองคนคอนเฟิร์มความสัมพันธ์ฉันคนรักกันแล้ว เป็นคนที่สละโสดเร็วที่สุดในหอพัก 607 การปะทะกันของวัยหนุ่มสาว เรื่องง่ายๆ ก็จะกลายเป็นเรื่องคลุมเครือได้

สวีหว่านถังกำตลับเครื่องสำอางไว้แน่น ในใจขัดแย้งอย่างมาก นึกถึงก่อนหน้านี้ที่เฉินลี่ชวนจงใจตีตัวออกห่าง แต่พอเธอเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปทางเฉินลี่ชวน เธอก็รีบวิ่งเข้าไปทันที ทิ้งให้ชุยจื้อปิงที่หน้าตาเปี่ยมสุข สีหน้าค่อยๆ แข็งค้าง

“ฉันแต่งให้แกเอง” สวีหว่านถังพูดเรียบๆ เธอดึงแขนของเฉินลี่ชวนให้เขานั่งลง น้ำเสียงในตอนนี้ หายไปแล้วซึ่งความยินดีเมื่อก่อน

“ได้ ขอบใจนะ” เฉินลี่ชวนยิ้มพลางพยักหน้า การพูดคุยของทั้งสองคน ก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดาๆ เท่านั้นเอง

แต่ตอนที่เฉินลี่ชวนหลับตาลง มือที่สวีหว่านถังถือแปรงคอนทัวร์อยู่ ก็ยังคงสั่นอย่างประหม่า แล้วฝ่ามือก็แนบลงบนใบหน้าของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ใกล้เขาขนาดนี้ ลมหายใจที่ออกมา ก็พัดโดนหน้าฉันหมดแล้ว... สวีหว่านถังสายตาซาบซึ้ง ในใจน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก เรื่องเมื่อก่อนจะไม่เก็บมาคิดไม่ได้เลยเหรอ ปฏิเสธฉันทำไม? แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เคยเก็บมาคิดเลยนะ ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่สู้สุดชีวิตไปช่วยฉัน แค่ไม่ชอบเท่านั้นเอง ถ้างั้นนาย...ชอบเหยาเหยา ชอบแล้วเหนื่อยไหม น่าจะเหนื่อยมากเลยใช่ไหม? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า ความรักที่ไม่มีการตอบสนองมันจะเหนื่อยขนาดนี้นะ นายไม่รู้หรอกว่า ฉันอยากจะนั่งตู้นอนนุ่มของรถไฟตู้เขียวอีกครั้งแค่ไหน ลมหายใจที่นายหายใจออกมาอบอุ่นจัง

...

“แต่งเสร็จแล้ว” สวีหว่านถังเสียงใส เธอตบไหล่ของเฉินลี่ชวนเบาๆ อย่างซุกซน

“ได้” เฉินลี่ชวนพยักหน้า เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้

“หว่านถัง เธอก็แต่งให้ฉันด้วยสิ” ชุยจื้อปิงรีบนั่งลงมา

“อืม” สวีหว่านถังตอบรับ เธอแต่งหน้าให้ชุยจื้อปิงต่อ ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ประมาณเกือบห้าโมง หม่าเสี่ยวชาวก็ถามทางไปมาจนมาถึงเวทีนี้ ก่อนจะมายังตั้งใจเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่ตัวเองคิดว่าพอจะเอาออกงานได้ชุดหนึ่ง ตอนนั้นราคาตั้งร้อยกว่าแน่ะ แต่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เหลืองอ๋อยกลับดูโทรมอย่างยิ่ง

“พี่...พี่ชวน” หม่าเสี่ยวชาวเดินไปที่แถวหน้า เขาหาเฉินลี่ชวนเจอ แต่คนข้างๆ ที่แต่งตัวสวยหรูกันนั้น ทำให้เขาในตอนนี้รู้สึกต่ำต้อยอย่างที่สุด ดังนั้นเสียงที่พูดออกมาจึงสั่นเทา

“มาแล้วเหรอ แกก็นั่งตรงนี้ดูแล้วกัน” เฉินลี่ชวนลุกขึ้นยืนดึงหม่าเสี่ยวชาวให้นั่งลงที่ที่เขาเพิ่งจะนั่งเมื่อครู่

“ลี่ชวน นี่ใครเหรอ?” อู๋หลางเดินมาถาม เขายิ้มทักทายหม่าเสี่ยวชาว จากนั้นเซินอีหมิงและเหลียงจิ่งซานก็เข้ามาใกล้ๆ ถึงแม้ว่าเสียงวิจารณ์ของหัวหน้าเฉินจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้กระทบต่อความสัมพันธ์ของหลายคนในหอพักของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ตอนที่คนอื่นแอบวิจารณ์ ตัวเองก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินก็พอแล้ว

“เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของฉัน เพื่อนซี้ที่โตมาด้วยกัน” เฉินลี่ชวนยิ้มแนะนำ

“งั้นตอนกลางคืนก็มาดื่มด้วยกันหน่อย” เหลียงจิ่งซานตบไหล่ของหม่าเสี่ยวชาวอย่างเป็นมิตร

“เพื่อนของลี่ชวนก็คือคนกันเอง” อู๋หลางยิ้มอีกครั้ง เขามองออกถึงความไม่เป็นตัวของตัวเองของหม่าเสี่ยวชาว

เซินอีหมิงถึงแม้จะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่อย่างน้อยคนก็มาแล้ว ทั้งสามคนต่างก็ให้หน้าเฉินลี่ชวนมาก หลังจากทักทายกันสองสามประโยคแล้ว ทั้งสามคนก็นั่งกลับไปที่เดิม แต่ตอนที่หม่าเสี่ยวชาวเห็นชุยจื้อปิง เขาก็ตะโกนเรียกเขาอย่างดีใจ แต่เขากลับแค่พยักหน้าเรียบๆ ไม่ได้เข้ามาหา แล้วก็คุยกับคนที่อยู่ข้างหน้าต่อไป รู้สึกว่าคนบ้านเดียวกันมันน่าอับอาย แต่งตัวก็เชย น่าอายมาก ดังนั้นชุยจื้อปิงจึงไม่อยากจะไปสนใจหม่าเสี่ยวชาว เมื่อกี้ที่เรียกเขาต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ ทำให้ในใจเขารู้สึกขยะแขยงอย่างยิ่ง

สวีหว่านถังกลับลุกขึ้นยืน แต่เมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์ที่น่าอึดอัดกับหม่าเสี่ยวชาว ในใจก็ปล่อยวางไม่ได้ จึงไม่ได้ไปทักทาย ก่อนหน้านี้ยังกังวลอยู่เลยว่าจะเป็นเพราะหม่าเสี่ยวชาวจีบตัวเอง เฉินลี่ชวนถึงได้ไม่ยอมตอบตกลงตัวเอง?

“ให้ตายสิ” หม่าเสี่ยวชาวแอบด่า โกรธจนกล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นระริก

“นั่นมันไอ้โง่ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก” เฉินลี่ชวนพูดเสียงเย็นชาประโยคหนึ่ง ท่าทีที่มีต่อชุยจื้อปิงเปลี่ยนไปทันที เมื่อก่อนยังนับเขาเป็นคนบ้านเดียวกัน พยายามดูแลให้มากที่สุด ให้ตายสิ มันตัวอะไรวะ!

“พี่ชวนครับ ในใจผม...ไม่ค่อยดีเลย” หม่าเสี่ยวชาวสีหน้าเจ็บปวด เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าว: “ตอนนี้ผมอยากจะทำงาน อยากจะเก็บกวาดร้านให้เรียบทั้งข้างในข้างนอก ต่อให้จะให้ผมเหนื่อยตาย ผมก็ไม่อยากจะน่าสมเพชแบบนี้อีกแล้ว!”

ชุยจื้อปิงไม่เข้ามาทักทาย สายตาที่รังเกียจนั้น ทำร้ายศักดิ์ศรีของหม่าเสี่ยวชาวอย่างลึกซึ้ง เมื่อก่อนตอนอยู่ในห้องเรียน รู้สึกว่าทุกคนก็เหมือนกัน ไม่ได้มีความแตกต่างอะไรเลย แต่ความแตกต่างในตอนนี้ กำลังเยาะเย้ยความเข้าใจของเด็กหนุ่ม ราวกับเป็นโซ่เหล็กที่เย็นเยียบถึงกระดูก ฟาดลงบนร่างของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจไม่ยอมแพ้!

เฉินลี่ชวนสายตาเคร่งขรึม ครั้งนี้เขาไม่ได้ไปปลอบใจหม่าเสี่ยวชาว จริงๆ แล้วคำพูดวาดฝันใดๆ ก็ไม่ลึกซึ้งเท่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ทำไมถึงต้องพยายาม ทำไมถึงต้องสร้างเนื้อสร้างตัวให้ยิ่งใหญ่ ก็คือไอ้เวรจะมาดูถูกคนอื่นไม่ได้! ความรู้สึกเช่นนี้ สำหรับเฉินลี่ชวนแล้ว ยิ่งเจ็บปวดถึงกระดูก

โถงทางเดินโรงพยาบาล บนเก้าอี้ไม้ที่เก่าแก่ เฉินลี่ชวนนั่งอยู่ทั้งคืน หลังจากที่แม่ออกจากคุกแล้วร่างกายก็ไม่ค่อยดีมาโดยตลอด แต่แม้แต่ค่าผ่าตัดเจ็ดหมื่นหยวนก็ยังหามาไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้จินเฉี่ยวหลิงนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด แต่ตัวเองกลับทำอะไรไม่ได้เลย! โทรไปทั่วทุกเบอร์ในสมุดโทรศัพท์ ก็ยังยืมเงินก้อนนี้มาไม่ได้!

ดังนั้นข้าถึงต้องพุ่งทะยาน! ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน โดนดูถูกเหยียดหยามแค่ไหน หรือในสายตาของคนอื่น ฉันจะเป็นคนประจบสอพลอ ไม่มีกระดูกสันหลังคนหนึ่ง ก็ไม่เป็นไร! พุ่ง! ข้าต้องพุ่ง! พุ่งไปให้สุดชีวิต!

...

พร้อมกับการประกาศบนเวที เฉินลี่ชวนก็ตามกองทัพใหญ่ลุกขึ้นไปยังหลังเวที เตรียมจะขึ้นเวทีแสดง ตอนนี้ในหอประชุมที่กว้างใหญ่ก็นั่งเต็มไปด้วยนักเรียนแล้ว แม้กระทั่งทางเดินก็ยังอัดแน่นไปด้วยผู้คน ค่อยๆ...แสงไฟก็หรี่ลง งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ! แต่ในตอนนี้ หม่าเสี่ยวชาวกลับลุกขึ้นยืนจากไป ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าที่ร้านยังมีเรื่องอีกเยอะแยะที่ยังไม่ได้ทำ

การแสดงเปิดของสาขาบริหารธุรกิจ เป็นเพลงใหม่ของอู่ไป่ คนทั้งสองบนเวทีร้องเพลงอย่างลืมตัว ท่าทีที่เข้ากันได้ดีขนาดนี้ น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีกันมานานหลายปีแล้วใช่ไหม? ยังไงซะความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก็ดีมากแน่นอน...