บทที่ 81: การแนะนำ

งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของรุ่น 04 การแสดงของสาขาบริหารธุรกิจโดดเด่นเป็นพิเศษ นี่คือคำชมเชยที่ผู้บริหารของมหาวิทยาลัยมอบให้หลังจากที่ชมการแสดงจบทั้งงาน

พร้อมกับแสงไฟที่ค่อยๆ หรี่ลง นักศึกษาในหอประชุมก็ทยอยออกจากงานอย่างเป็นระเบียบ เพื่อนร่วมชั้นที่เข้าร่วมการแสดงอยู่หลังเวทีต่างก็โห่ร้องด้วยความยินดี การได้เพิ่มหน่วยกิตเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ที่สำคัญคือผู้บริหารของคณะก็มาด้วย

“เพื่อนๆ นักเรียนแสดงได้ดีมากทุกคน โดยเฉพาะของสาขาบริหารธุรกิจ การเต้นรำรวมปิดท้ายรายการไม่แพ้ของคณะศิลปะการแสดงเลยนะ หวังว่าการแสดงในงานเลี้ยงวันปีใหม่ของพวกเธอจะเป็นที่น่าจับตามอง” ผู้อำนวยการผังหลงเจิ้ง กลับชื่นชมสาขาบริหารธุรกิจเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง

เพื่อนร่วมชั้นที่นำโดยเหลียงหรูหรูต่างก็ชูแขนโห่ร้อง แน่นอนว่าคนที่ดีใจที่สุดย่อมต้องเป็นเหลียงหรูหรูแล้ว เธอตื่นเต้นจนกระโดดโลดเต้น กลับดูเหมือนเด็กที่ได้ลูกอม สายตามองไปยังรุ่นพี่อี้หรงอย่างลึกซึ้ง ฝ่ายหลังก็พยักหน้ายิ้มให้เธอเช่นกัน

“แน่นอนว่า ที่สำคัญก็ยังคงเป็นเพื่อนนักเรียนอี้หรงของเรา ความสามารถในการจัดงานแข็งแกร่งมาก หวังว่าจะสามารถพยายามต่อไป สร้างผลงานที่ยอดเยี่ยมต่อไป” ผังหลงเจิ้งก็ชมเชยเป็นรายบุคคลอีกครั้ง

อี้หรงรู้สึกยินดีจนประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด เธอวิ่งเหยาะๆ ไปอยู่ข้างๆ ผังหลงเจิ้ง พยักหน้าแสดงความอ่อนน้อมอย่างถ่อมตน

“งั้นเพื่อนๆ นักเรียนก็ทยอยออกจากงานกันได้แล้วนะ” ผังหลงเจิ้งยิ้มพลางโบกมือ

จากนั้นเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่หลังเวทีก็แยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มๆ สามห้าคน เฉินลี่ชวนปะปนอยู่กับพวกเซินอีหมิง, เหลียงจิ่งซาน แต่จู่ๆ อาจารย์ที่ปรึกษาก็เรียกเขาไว้

“ลี่ชวน หรือว่าเธอจะอยู่ก่อน ช่วยฉันเก็บกวาดเวทีหน่อย” หลี่ชุนฉินกล่าว

พอได้ยินว่าเป็นงานหนักแบบนี้ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ของสาขาบริหารก็เผ่นเร็วขึ้นไปอีก กลัวว่าอาจารย์ที่ปรึกษาจะเรียกตัวเอง ยังมีเสียงดีใจจางๆ ลอยออกมาเป็นระลอก

“ได้เลยครับ ไม่มีปัญหา” เฉินลี่ชวนพยักหน้า ไม่ได้มีอารมณ์ผลักไสเลยแม้แต่น้อย เขาพับแขนเสื้อเตรียมจะไปบนเวทีขนของ แต่หลี่ชุนฉินกลับดึงแขนของเขาไว้ เดินไปทางผังหลงเจิ้ง

ทุกคนต่างก็มีเรื่องส่วนตัวของตัวเอง รวมไปถึงคนที่คุณรู้สึกว่าดีที่สุด, ยุติธรรมที่สุด หลี่ชุนฉินก็คือชอบเด็กอย่างลี่ชวนคนนี้

“ชุนฉิน นี่คือนักเรียนที่ร้องคู่กับคุณใช่ไหม” ผังหลงเจิ้งเอ่ยถามพลางยิ้ม เขาตบไหล่ของเฉินลี่ชวนอย่างเป็นมิตร ตอนนี้ท่วงทำนองการพูดเป็นมิตรอย่างยิ่ง หายไปแล้วซึ่งความเป็นทางการเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง และอี้หรงก็ยังคงยืนอยู่ข้างๆ ผู้อำนวยการ สองมือกำหมัดวางไว้ข้างหน้า ดูเกร็งเป็นพิเศษ

“ใช่ครับ” หลี่ชุนฉินยิ้มอ่อนโยน เขาตบแผ่นหลังของเฉินลี่ชวน จากนั้นก็กล่าวว่า: “หัวหน้าห้องของห้องผม เฉินลี่ชวน ความสามารถของเด็กคนนี้โดดเด่นอย่างยิ่ง ความสามารถในการจัดงานก็แข็งแกร่งมาก ผมดูใบสมัครเข้าสภานักเรียนของเขาแล้ว อยากจะเข้าร่วมฝ่ายจัดงาน นี่กลับเหมาะสมกับเขาอย่างยิ่ง”

ตอนนี้ หลี่ชุนฉินกลับแนะนำเฉินลี่ชวนให้กับผังหลงเจิ้งโดยตรง!

ไม่ทันที่ผังหลงเจิ้งจะพูด อี้หรงก็ชิงเปิดปากก่อน “พอดีเลยค่ะ ฝ่ายธุรกิจของเรายังขาดคนอยู่พอดีเลย คนเก่งอย่างรุ่นน้องลี่ชวนสามารถเข้าร่วมกับพวกเราได้ ฉันต้องขอบคุณอาจารย์ท่านแล้วค่ะ” อี้หรงยิ้มจางๆ เธอมองไปที่หลี่ชุนฉิน ถึงแม้จะไม่รู้จักเขา แต่ก็สามารถสัมผัสได้ว่าท่านนี้ไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ใช่ท่วงทำนองการพูดแบบนี้กับผู้อำนวยการแล้ว

“สามารถได้รับการยอมรับจากอาจารย์ ทำให้ผมรู้สึกยินดีจนประหลาดใจครับ แต่ข้อบกพร่องของตัวเองก็ยังมีอยู่มากมาย แต่ต่อไปสามารถเรียนรู้ตามรุ่นพี่อี้หรงได้ เชื่อว่าจะสามารถชดเชยข้อบกพร่องเหล่านี้ได้อย่างรวดเร็วครับ” จากนั้นเฉินลี่ชวนก็แสดงจุดยืนเช่นกัน คำพูดเกรงใจเหล่านี้ คำพูดที่ค่อนข้างจะเสแสร้งบางอย่างสำหรับเขาแล้วง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก

“เด็กสองคนนี้ไม่เลวเลยนะ สามารถสื่อสารกันได้เยอะๆ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน ชุนฉิน ที่สำคัญก็คือความสามารถของคุณที่โดดเด่นนะ” ผังหลงเจิ้งพูดคุยกับหลี่ชุนฉินอย่างกระตือรือร้นโดยสมัครใจ ตอนนี้เฉินลี่ชวนและอี้หรงยังคงอยู่ต่อก็ไม่เหมาะสมแล้ว ทั้งสองคนพูดคำอำลาสองสามประโยคแล้วก็รีบร้อนจากไป

ทั้งสองคนเดินออกจากเวทีไปด้วยกัน อี้หรงแสดงท่าทีกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

“ลี่ชวน การสมัครเข้าสภานักเรียนจะอยู่หลังวันชาตินะ เธอมีโทรศัพท์มือถือใช่ไหม? เอาเบอร์โทรศัพท์ของเธอมาให้ฉัน ถึงตอนนั้นฉันจะแจ้งเธอเป็นการส่วนตัว” อี้หรงพูดขึ้นมาเอง

“ได้เลยครับ งั้นพวกเราก็แลกเบอร์กัน” เฉินลี่ชวนพยักหน้า เพิ่งจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ทั้งสองคนก็แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกัน

ตอนนี้แสงจันทร์สาดส่องใสกระจ่าง อี้หรงก็แต่งหน้าจัดจ้านมาก ความงามที่ปรากฏออกมา ราวกับเป็นดอกกุหลาบสีแดงสด ในความมืดมิดส่องประกายเจิดจ้า นักเรียนที่เดินผ่านไปมาต่างก็พากันมองมาที่คนทั้งสอง แต่ว่าอี้หรงเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัย การได้รับความสนใจขนาดนี้ก็ไม่น่าแปลกใจอะไร แต่เพื่อนชายข้างๆ กลับดูแปลกแยก แน่นอนว่าก็จะไม่ไปคิดถึงเรื่องแฟนกันหรอก ก็...มีคนจีบอี้หรงตั้งมากมาย รวมไปถึงเพื่อนชายที่รวยเป็นพิเศษที่เพิ่งจะจบไปเมื่อก่อนหน้านี้ ก็ถูกปฏิเสธจนยับเยิน

เกี่ยวกับความทรงจำของอี้หรง เฉินลี่ชวนในชาติที่แล้วก็แค่รู้ว่ามีคนคนนี้อยู่ อย่างอื่นก็ไม่มีความเข้าใจ “เอ๊ะ? เธอก็จะไปข้างนอกมหาวิทยาลัยเหมือนกันเหรอ?” อี้หรงถาม

“ใช่ครับ ไปหาเพื่อนกินข้าว”

“งั้นจะไปด้วยกันไหม ฉันก็ไปกินข้าวกับเพื่อนเหมือนกัน” อี้หรงกลับชวนโดยสมัครใจ

“เป็นของสภานักเรียนเหรอครับ?” เฉินลี่ชวนพยักหน้าเริ่มสนใจขึ้นมา

“อืม...ไม่ใช่ แต่ว่าเธอรู้จักแน่นอน” อี้หรงทันใดนั้นก็โบกมือไปข้างหน้า เฉินลี่ชวนมองตามไป กลับเป็นเหลียงหรูหรูที่ยืนอยู่ไม่ไกล

เหลียงหรูหรูก็สังเกตเห็นเฉินลี่ชวนเช่นกัน ถึงแม้จะประหลาดใจว่าทำไมเขาถึงจะเดินมากับอี้หรงด้วยกัน แต่ก็ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสวิ่งมา

“รุ่นพี่คะ ในที่สุดก็รอจนได้” เหลียงหรูหรูควงแขนของอี้หรงไว้ เธอมองไปที่เฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถาม: “ทำไมนายถึงมาอยู่กับรุ่นพี่ได้ล่ะ”

“เพิ่งจะขนของที่เวทีน่ะ ออกมาแล้วก็เลยเดินมาด้วยกันพอดี” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ

“ใช่ ลี่ชวนเป็นหัวหน้าห้องของห้องพวกเธอนะ เพิ่งจะเห็นเขาทำงานอยู่บนเวทีคนเดียว จริงจังมากเลย” อี้หรงพูดตามความหมายของเฉินลี่ชวน

จะไปพูดถึงการลำเอียงของอาจารย์ที่ปรึกษาได้อย่างไร อี้หรงเธอฉลาดมาก แล้วก็...เหลียงหรูหรูเธอก็อยากจะเข้าร่วมฝ่ายจัดงานของสภานักเรียนเหมือนกัน เรื่องนี้เธอพูดกับตัวเองมานานแล้ว แน่นอนว่า เรื่องของสภานักเรียนเหลียงหรูหรูไม่ได้พูดกับใครเลยแม้แต่คนเดียว รวมไปถึงหลี่ชุนฉินด้วย การคัดเลือกของสภานักเรียน ก็ไม่ได้อยู่ที่อาจารย์ที่ปรึกษา

“อย่างนั้นเหรอ......” เหลียงหรูหรูลากเสียงยาว เรื่องที่อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกเฉินลี่ชวนไปทำงานเธอก็ได้ยินมาเหมือนกัน เธอมองไปที่เฉินลี่ชวนอย่างอับอาย แล้วก็อ้ำๆ อึ้งๆ “ก็...ก็จริงจังดีนะ” ตอนนี้มาชมแบบนี้ ในใจของเหลียงหรูหรูก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

ระหว่างการแสดง ก่อนอื่นก็เป็นเหลียงหรูหรูที่เพราะประหม่า ก็เลยไปโมโหใส่เฉินลี่ชวน แล้วก็ทำให้คนอื่นพากันเยาะเย้ยถากถางเฉินลี่ชวนอีก จริงๆ แล้วชนวนของเรื่อง ก็อยู่ที่เธอนี่แหละ แต่สุดท้าย การซ้อมใหญ่เมื่อตอนบ่ายก็ไม่ได้กระทบต่อผลของรายการ และเมื่อคิดดูอีกที การไปเร่งอาจารย์ที่ปรึกษาขนาดนั้นก็ไม่เหมาะสมจริงๆ กลับกันตอนนั้นเฉินลี่ชวนปิดปากไม่พูด มีความใจกว้างอยู่หลายส่วน มิฉะนั้นก็จะยิ่งทำให้ความขัดแย้งขยายใหญ่โตไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“ลี่ชวน กินด้วยกันเถอะ พอดีเลยพวกเราจะได้ทำความรู้จักกัน” อี้หรงก็ชวนแบบนี้อีกครั้ง

เฉินลี่ชวนหยุดไปครู่หนึ่ง ตอนนี้ปฏิเสธไม่ดีจริงๆ แล้ว ดังนั้นทำได้เพียงสละมิตรภาพ กล่าวว่า “งั้นก็ตกลงตามนี้นะครับ แต่มีเงื่อนไขว่าต้องให้ผมเลี้ยง”

“ฮ่าๆๆๆๆ ได้กินฟรีอีกมื้อแล้ว ไป!” อี้หรงโบกมือ ราวกับเด็กที่ซุกซน

“เออใช่ แล้วเพื่อนคนนั้นของเธอล่ะ?” อี้หรงนึกขึ้นมาได้ เธอถามอีกครั้ง

“เขาส่งข้อความมาบอกว่าไม่มาแล้วครับ” เฉินลี่ชวนกล่าว พาไอ้อ้วนหม่ามาด้วยไม่เหมาะสมจริงๆ ยังไงซะก็ไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน ขณะเดียวกันก็ส่งข้อความไปหนึ่งฉบับ

ตอนนี้หม่าเสี่ยวชาวทำอาหารเสร็จแล้ว กำลังรอคอยลี่ชวนกลับมา อยากจะถามเขาว่าไปไหนมา พอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กลับได้รับข้อความของเขา “ยุ่งอยู่ แกกินเองเลย!”

เฮ้อ ยุ่งอีกแล้ว... หม่าเสี่ยวชาวถอนหายใจหนึ่งเสียง...