บทที่ 82: ช่างอ่อนหัดสิ้นดี

อี้หรงนำเฉินลี่ชวนและเหลียงหรูหรูมาที่ร้านเหล่าหวังบาร์บีคิว ถึงได้พบว่าร้านเล็กๆ ที่เดิมทีเงียบเหงา ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนจนแน่นขนัด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าป้ายโฆษณาที่แขวนอยู่บนเวทีนั้นได้ผลอย่างมาก

“เหล่าหวัง ย่างให้ดีๆ นะ!” เพื่อนร่วมชั้นที่นั่งลงแล้วก็ยังตะโกนเย้าแหย่เสียงดัง

“ได้เลย!” เหล่าหวังขานรับเสียงดัง เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้คนที่เต็มร้าน โอ๊ย แบบนี้จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร ตอนที่สภานักศึกษาของวิทยาลัยการเงินและการค้ามาหาสปอนเซอร์ ในใจยังไม่ค่อยจะเต็มใจเลย ดูสิตอนนี้สิ

พอดีกับที่ตอนนี้อี้หรงเดินเข้ามา เหล่าหวังก็รีบเข้าไปต้อนรับ “เธอมาแล้วเหรอ มาๆๆ เดี๋ยวฉันจะจัดที่นั่งให้” เหล่าหวังแสดงท่าทีกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เขาถือโต๊ะเล็กๆ มา ตะลึงไปสองสามวินาที แต่ก็รู้สึกว่าลำบากใจอยู่บ้าง ในร้านนี้ไม่มีที่นั่งแล้วจริงๆ

“หรือว่าจะกินข้างนอกดีครับ?” เฉินลี่ชวนเสนอ

“ได้สิ ก็กินข้างนอกนี่แหละ ยังเย็นสบายด้วย” อี้หรงยิ้ม เหล่าหวังพยักหน้า เขาก็วางโต๊ะเล็กๆ ไว้ข้างนอก ไม่ได้ถามเลยว่าพวกเขาจะเอาอะไร ก็มุดเข้าห้องไปย่างต่อทันที ยังดีที่อี้หรงรีบตะโกนเรียกเสียงดัง “คุณลุงคะ เด็ดขาดอย่าทำมาเยอะนะคะ พวกเรามากันแค่สามคน”

คิดดูแล้วอาหารมื้อนี้เหล่าหวังพูดอย่างไรก็คงจะไม่ยอมรับเงินแน่นอน แล้วก็หลังจากนั้นบาร์บีคิวเสียบไม้ก็ยังมาเสิร์ฟเร็วเป็นพิเศษ เหล่าหวังกระซิบกับภรรยาประโยคหนึ่ง “อาศัยช่วงวันชาติรีบจ้างคนเถอะ ธุรกิจนี้ยิ่งทำยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ” เรื่องนี้กลับเหมือนกับชาติที่แล้วทุกประการ

“ลี่ชวน นายเป็นคนที่ไหนเหรอ?” อี้หรงหาหัวข้อมาคุย

“อำเภอหนิงครับ เป็นเมืองเล็กๆ ของมณฑลซานเหอ รุ่นพี่เป็นคนท้องถิ่นใช่ไหมครับ?” เฉินลี่ชวนกล่าว

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ว่ารกรากเดิมไม่ได้อยู่ที่เซี่ยงไฮ้หรอก เป็นคนทางเจียงหลิว”

“มิน่าล่ะครับ” เฉินลี่ชวนราวกับตาสว่างขึ้นมา เขาเขย่าหัว

“มิน่าล่ะอะไรเหรอ?” อี้หรงถามอย่างสงสัย

“ก็ว่ากันว่าผู้หญิงเจียงหลิวอ่อนโยน ที่แท้รุ่นพี่ถึงได้มีอัธยาศัยดีขนาดนี้ก็มีสาเหตุอยู่นี่เอง ยังสามารถสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเถ้าแก่ได้ขนาดนี้อีก จะได้เป็นหัวหน้าฝ่ายจัดงานของสภานักเรียน ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีสาเหตุ” เฉินลี่ชวนชมเชย และในใจ: “ให้ตายสิ หวานเลี่ยนชิบหาย!”

“ฮ่าๆๆๆๆ......” อี้หรงตบไหล่ของเฉินลี่ชวน เธอหัวเราะจนหน้าบาน “นายอย่าพูดแบบนี้สิ พูดปกติหน่อย ยอมแพ้นายเลย แล้วก็ต่อไปนี้อย่าเรียกรุ่นพี่เลยนะ ดูแก่เกินไป พวกเราก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น เรียกชื่อโดยตรงเลย”

“ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ คืนนี้คงต้องดื่มกันหน่อยแล้ว” เฉินลี่ชวนพยักหน้า มองออกว่าเธอเป็นคนที่ฉลาดมาก อัธยาศัยดีโดยธรรมชาติแบบนี้ ต่อให้ทั้งสองคนเพิ่งจะคุ้นเคยกัน ความสัมพันธ์ก็กลมเกลียวกันอย่างรวดเร็ว ราวกับรู้จักกันมานานหลายปี

เฉินลี่ชวนกลับเข้าห้องไปย้ายเบียร์มาลังหนึ่ง ทั้งสามคนก็ดื่มด้วยกันคนละแก้ว หลังจากนั้นหัวข้อสนทนาของอี้หรงและเฉินลี่ชวนก็มีมากมาย ทั้งสองคนเข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาด เอาแต่ดื่มกันสองคน กลับเป็นเหลียงหรูหรูที่ดูอึดอัดอยู่บ้าง

“เออใช่ เหลียงหรูหรู เมื่อเช้านี้ที่หลังเวที เธอกับเฉินลี่ชวนทะเลาะกันเหรอ?” ทันใดนั้น อี้หรงก็ถามประโยคนี้ขึ้นมา

“หา? อืม” เหลียงหรูหรูพยักหน้า ในใจรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากจะแสดงด้านที่ไม่ดีต่อหน้าอี้หรง เธอมองไปที่เฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง เขากำลังกินกับข้าวอยู่ จากนั้นก็วางตะเกียบลง พูดอย่างไม่เค็มไม่จืด: “ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ เรื่องการแสดงผมไม่ใช่มืออาชีพ ความเห็นของแต่ละคนไม่ตรงกันเท่านั้นเอง ก็ไม่นับว่าทะเลาะกัน”

“ใช่...ใช่แล้วค่ะ” เหลียงหรูหรูตอบ เธอกำมือแน่น

“จริงๆ แล้วตอนนั้นฉันก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย” สีหน้าของอี้หรงเปลี่ยนเป็นจริงจัง เธอจงใจรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมา จุดประสงค์ชัดเจนมาก ในเมื่อยังไม่รู้ภูมิหลังของเฉินลี่ชวนแน่ชัด ก็ต้องทำให้เขาจดจำความดีของตัวเองไว้ ที่สำคัญคืออาจารย์ที่ปรึกษาท่านนั้นไม่ธรรมดาเลยนะ

“การที่อาจารย์ที่ปรึกษาสามารถเข้าร่วมการแสดงได้ เดิมทีก็คือการให้การสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกับคนที่จัดกิจกรรมแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเธอ ฉันว่าท่านผู้อำนวยการผังก็คงจะไม่ชมเชยสาขาบริหารธุรกิจของพวกเธอเป็นพิเศษหรอกใช่ไหม?” อี้หรงมองไปที่เหลียงหรูหรู

“อืม ใช่ค่ะ” เหลียงหรูหรูพยักหน้าอย่างว่าง่าย และความว่านอนสอนง่ายของเธอนี้ ทำให้เฉินลี่ชวนถึงกับประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่ายังมีด้านแบบนี้ด้วย

“แล้วอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเธอมีธุระมาไม่ได้ ก็โทรไปเร่งอยู่เรื่อยๆ นี่คือการรังแกคนที่อายุน้อย พูดง่าย หรือว่าตัวเองไม่รู้เรื่องกันแน่? อย่างน้อยก็ต้องจำไว้ว่าตัวเองมีสถานะอะไรใช่ไหม” อี้หรงส่ายหน้าอย่างผิดหวัง

“ตอนนั้นฉันก็กดดันมากไปหน่อยจริงๆ ค่ะ คิดแค่ว่าใกล้จะซ้อมใหญ่แล้ว เพราะฉะนั้น...ก็...ก็เลยร้อนใจไปหน่อย ไม่ควรจริงๆ ค่ะ” เหลียงหรูหรูพูดเสียงต่ำ

“ในเมื่อรายการเป็นหน้าที่ของพวกเรารับผิดชอบ งั้นหน้าที่ของพวกเราก็คือการแก้ปัญหา ไม่ใช่การสร้างปัญหา เธอยังจะโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษาต่อหน้าทุกคนอีก นั่นไม่ยิ่งทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาลำบากใจ สร้างความขัดแย้งเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินลี่ชวนคอยไกล่เกลี่ยอยู่ตรงกลาง เธอคิดดูสิว่าความขัดแย้งจะรุนแรงขนาดไหน” อี้หรงพูดต่อ เธอแยกแยะปัญหาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

จริงๆ แล้วตอนบ่ายที่หลี่ชุนฉินมาถึงที่เวทีนี้ เขาเข้าใจสถานการณ์ รู้ว่าเฉินลี่ชวนเพราะเหตุผลของเขา ถูกคนอื่นตำหนิ ดังนั้นจึงเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา ถึงได้มีฉากการแนะนำนั้นขึ้นมา การนำนักเรียนไปหาผังหลงเจิ้งโดยตรง ไม่ใช่แค่การเอ่ยถึงง่ายๆ นั้น หมายความว่าอะไร คือการแนะนำอย่างสุดกำลัง ต่อไปอย่างน้อยก็จะเดินไปสู่เส้นทางประเภทหัวหน้าสภานักเรียนนี้ ตอนนั้นความรู้สึกที่ให้กับหลี่ชุนฉินนั้นลึกซึ้งมาก เด็กคนอื่นๆ ไม่รู้เรื่อง เห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง เฉินลี่ชวนจริงจังมาก คิดถึงตัวเองมาก ตอนนั้นไม่ได้ทะเลาะกัน ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเด็กคนนี้เห็นแก่ภาพรวม ความสามารถในการจัดการปัญหาสูง สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ คือสิ่งที่ยากที่สุดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นในวัยที่วู่วามง่ายที่สุด

ผู้หญิงคนนี้...ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ อายุยี่สิบปีจริงๆ เหรอ? ในใจของเฉินลี่ชวนประหลาดใจอย่างยิ่ง เธอสามารถพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้ เหลียงหรูหรูนั่งพูดไม่ออกอยู่ที่นั่น ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี

แต่เรื่องราวมันก็เป็นอย่างที่อี้หรงพูดนั่นแหละ จะว่าเฉินลี่ชวนจงใจเอาใจอาจารย์ที่ปรึกษาก็ช่างเถอะ แต่ถ้าตอนนั้นเฉินลี่ชวนไม่ยอมอดทน ต้องมีความขัดแย้งที่ใหญ่กว่านี้แน่นอน อาจารย์ที่ปรึกษาลำบากใจ ความขัดแย้งยิ่งใหญ่ขึ้น

“อี้หรง ไหนเลยจะร้ายแรงขนาดที่เธอพูดกัน การพิจารณาถึงแรงกดดันของเหลียงหรูหรู รายการทั้งหมดก็เป็นเธอที่จัดท่าเต้น แล้วก็หลายคนก็ไม่เคยมีประสบการณ์บนเวทีมาก่อน ฉันกลับเข้าใจท่าทีที่รุนแรงเกินไปของเธอในตอนนั้นนะ ก็เป็นการแสดงออกถึงความรับผิดชอบอย่างหนึ่งล่ะมั้ง ส่วนตอนนั้นที่ไม่โต้กลับ เพื่อนอย่างฉันพอถึงช่วงเวลาที่ประหม่าก็จะปากแข็ง พอคิดจะด่าได้ คนก็เลิกรากันไปแล้ว” เฉินลี่ชวนช่วยแก้ต่างให้เหลียงหรูหรูประโยคหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องไปยึดติดอยู่ไม่ปล่อย ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร

“ฮ่าๆๆๆๆ นายปากแข็ง? ฉันดูไม่ออกเลยนะ” อี้หรงตบโต๊ะหัวเราะ บรรยากาศที่จริงจังเมื่อครู่ก็สลายไปในทันที

หลังจากนั้นก็คุยไปดื่มไปต่อ เรื่องทะเลาะกันเมื่อตอนเช้าก็ไม่ได้พูดถึงอีกแล้ว แต่ก็เป็นเฉินลี่ชวนกับอี้หรงที่ดื่มกันสองคน นานๆ ทีจะชนแก้วกับเหลียงหรูหรูสักแก้ว พอใกล้จะเลิกรากันแล้ว เหลียงหรูหรูก็ถือแก้วเหล้า พูดกับเฉินลี่ชวนอย่างจริงจัง “หัวหน้าเฉิน ฉันขอชนกับเธอแก้วหนึ่ง เรื่องเมื่อตอนเช้า ฉันขอโทษเธอ”

“เรื่องแค่นี้เอง ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่ง เขายกแก้วขึ้นชนทีหนึ่งแล้วก็ดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นทั้งสามคนก็แยกย้ายกันไป แต่การรวมตัวเล็กๆ ที่เรียบง่ายนี้ กลับทำให้เหลียงหรูหรูมีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า อยู่ต่อหน้าเฉินลี่ชวนกับอี้หรง ทำไมตัวเองถึงได้ดูช่างอ่อนหัดสิ้นดี?