บทที่ 83: สั่งทำหม้อสี่ช่อง

วันรุ่งขึ้น พรุ่งนี้ก็เป็นวันชาติแล้ว ดังนั้นคาบเรียนของวันนี้สำหรับนักศึกษาของวิทยาลัยการเงินและการค้าแล้วก็คือการถ่วงเวลาไปวันๆ เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ใกล้เซี่ยงไฮ้ ก็ลาหยุดกลับไปนานแล้ว แต่เซินอีหมิงกลับปรากฏตัวขึ้นในหอพักอย่างน่าประหลาดใจ แล้วก็รีบวิ่งไปที่ห้องเรียนแต่เช้า ช่างเหลือเชื่อจริงๆ

เฉินลี่ชวนลาหยุดกับอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว บอกว่าจะกลับบ้านเกิดสักรอบ เขาออกจากมหาวิทยาลัยไปแต่เนิ่นแล้ว ตอนนี้ที่ร้าน หม่าเสี่ยวชาวกำลังต้อนรับตัวแทนจำหน่ายคนหนึ่งอยู่ ตอนที่แจกบุหรี่มือยังสั่นอยู่เลย เฝ้ารอให้คนในใจคนนั้นรีบกลับมา

ตอนนี้ในห้องเรียนคนน้อยมาก เหลียงหรูหรูเอาแต่ชะเง้อมองไปทั่ว พอเห็นเซินอีหมิงนั่งอยู่ข้างหลังเธออย่างสง่าผ่าเผย เธอก็รีบหันกลับไปถามทันที “หัวหน้าเฉินล่ะ? เขาไม่มาเข้าเรียนเหรอ?”

“ลาหยุดกับอาจารย์ที่ปรึกษากลับไปแล้ว” เซินอีหมิงสุภาพอ่อนโยน เขาค่อยๆ ตอบ พลางคิดคำนวณในใจว่า เดี๋ยวถ้าหลินซานซานไม่มา ก็จะไปนั่งข้างๆ เหลียงหรูหรู

“อ้อ” เหลียงหรูหรูพยักหน้า แล้วก็ถือกระเป๋าเดินออกจากห้องเรียนไป เดิมทีตั้งใจว่าวันนี้จะไปขอโทษเฉินลี่ชวนดีๆ ในเมื่อไม่อยู่ งั้นก็รอให้หมดวันชาติก่อนแล้วกัน

“หืม?” ทันใดนั้นเซินอีหมิงก็ตั้งตัวไม่ทัน นึกว่าเหลียงหรูหรูไปเข้าห้องน้ำ แต่รอจนกระทั่งอาจารย์มาแล้ว ก็ยังไม่เห็นเงาของเธอ เนื่องจากนั่งอยู่แถวหน้า ไม่สะดวกที่จะแอบหนีไปใต้จมูกของอาจารย์ ระหว่างนั้นเซินอีหมิงยังถูกเรียกถามคำถามอีก ความประทับใจยิ่งลึกซึ้งเข้าไปใหญ่ การนั่งครั้งนี้ก็นั่งไปทั้งเช้าเลย!

...

“มาแล้ว กลับมาแล้ว” พอเห็นเฉินลี่ชวนผลักประตูเข้ามา หม่าเสี่ยวชาวก็รู้สึกโล่งใจ เขารีบทักทาย คนที่นั่งอยู่เดิมก็ลุกขึ้นยืนทันที

“เถ้าแก่เฉิน? นี่...หนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ?” ชายที่ชื่อหยางจวินยื่นมือออกมา กล่าวอย่างประหลาดใจ

“อ๋อ ที่บ้านทำธุรกิจนี้มาตลอดครับ หาที่นี่ฝึกมือน่ะครับ” เฉินลี่ชวนยิ้มกล่าว เขาทักทายให้หยางจวินนั่งลง หลังจากพูดคุยเกรงใจกันสองสามประโยคแล้วก็เข้าเรื่อง: “พี่ใหญ่ครับ ราคาเตาแม่เหล็กไฟฟ้าที่คุยกันในโทรศัพท์เหมาะสมมากครับ รวมไปถึงเครื่องสไลด์, ตู้เย็น, ตู้ฆ่าเชื้อ ของพวกนี้ก็สามารถสั่งผ่านช่องทางของพี่ได้เลย ฟังว่าพี่ยังสามารถสั่งทำหม้อก้นพิเศษได้ด้วยใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ ตอนนี้หม้อหยวนหยาง (หม้อสองฝั่ง) ฮิตมาก ต้องการขนาดใหญ่ก็สามารถสั่งทำได้หมด อย่างช้าที่สุดหนึ่งสัปดาห์ก็ส่งของได้แล้ว” หยางจวินหยิบเอกสารของบริษัทออกมา เปิดไปที่หน้าตัวอย่างผลงานที่เสร็จแล้ว วางไว้ตรงหน้าเฉินลี่ชวน

แต่เฉินลี่ชวนไม่แม้แต่จะมอง เขาปิดเอกสารลงโดยตรง เอ่ยปากว่า “ไม่เอาหม้อหยวนหยางครับ ต้องการสั่งทำหม้อสี่ช่องเป็นจำนวนมาก แล้วก็สั่งทำหม้อเก้าช่องอีกสองสามชุด”

“หา? หม้อเก้าช่องนี่ผมก็เคยทำมาไม่น้อยเลยนะ แต่...เหอะๆๆ ไม่เคยได้ยินว่ายังมีก้นหม้อแบบสี่ช่องด้วย อย่างน้อยผมก็ไม่เคยทำ” หยางจวินยิ้มเขินๆ รู้สึกว่าเด็กคนนี้กำลังล้อเล่น

“หม้อสี่ช่องไม่เหมือนกับหม้อเก้าช่องนะครับ ที่ว่าก้นเดียวกันแต่ไฟต่างกัน ซุปถึงกันแต่น้ำมันไม่ถึงกัน แต่เป็นแบบโดยรวม คล้ายๆ กับหม้อหยวนหยาง อย่างมากก็แค่สามารถกินได้สี่รสชาติพร้อมกัน เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสน่ะครับ” เฉินลี่ชวนพูดอย่างเป็นมืออาชีพมาก เป็นคำพูดในวงการ ขณะเดียวกันก็หยิบแบบแปลนที่ตัวเองทำไว้แล้วยื่นให้หยางจวิน แล้วก็พูดเสริมว่า: “ขนาดตัวอักษรใหญ่ก็ระบุไว้ชัดเจนแล้วนะครับ ถ้าหากหม้อนี้ทำได้ ผมก็จะสั่งของทั้งหมดจากพี่ที่นี่เลย”

หยางจวินดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน หม้อแบบไหนก็สามารถสั่งทำได้หมด อย่างมากก็แค่เรื่องราคา เพียงแต่คิดไม่ตกว่า หม้อหยวนหยางที่ฮิตขนาดนี้ไม่ทำ ทำไมถึงต้องมาเสี่ยงแบบนี้ ด้วยจรรยาบรรณในวิชาชีพ หยางจวินก็ยังคงเตือนไปประโยคหนึ่ง “ถ้าราคาแกยอมรับได้ ทางนี้ฉันรับรองว่าทำได้แน่นอน แต่พี่จะบอกแกตามตรงนะ ยังไงก็ทำหม้อหยวนหยางดีกว่า ตอนนี้กำลังฮิตอยู่”

“พี่ใหญ่ครับ ผมเข้าใจในความหวังดีของพี่ครับ พวกเรามาขีดๆ เขียนๆ ราคากันดีกว่าครับ” เจตนาของเฉินลี่ชวนชัดเจน คนเซี่ยงไฮ้เดิมทีก็ชอบความมีสไตล์อยู่แล้ว กลับกันของที่ฮิตๆ กลับรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ แล้วก็ไหตี่เลาพัฒนาไปถึงอนาคต หม้อที่ขายดีที่สุดก็เป็นประเภทหม้อสี่ช่องแบบนี้แหละ สี่เหลี่ยมจัตุรัสเป็นที่นิยมมาก

หลังจากเจรจากันมาทั้งเช้า ก็คอนเฟิร์มราคาสองหมื่นห้าก็ออกไปอีกแล้ว ตอนนี้ในบัตรเหลือไม่ถึงสองหมื่น ยังขาดอีกห้าพัน!

“พี่หยางครับ งั้นพรุ่งนี้ผมจะโอนเงินให้นะครับ พวกเรามาลงนามในสัญญากันก่อน” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนราบเรียบ มองไม่ออกเลยว่าในกระเป๋าไม่มีเงิน

“ได้ ลงนามในสัญญาก่อน” หยางจวินตอบรับอย่างสุภาพ หลังจากลงนามในสัญญาเรียบร้อยแล้ว เขาก็จากไป รอให้อีกฝ่ายโอนเงินในวันพรุ่งนี้

“หาหอพักได้รึยัง?” ในร้านเหลือเพียงสองพี่น้องแล้ว เฉินลี่ชวนมองไปที่ไอ้อ้วนแวบหนึ่ง เขาหยิบต้าเฉียนเหมินซองหนึ่งออกมา แถวนี้ที่ซื้อได้ถูกที่สุดแล้ว สองหยวนต่อซอง

“ก็อยู่ที่เถิงต๋าเสี่ยวชู ห่างจากร้านสองกิโลเมตร ไม่มีที่ที่ถูกกว่านี้แล้ว สองห้องชุดบนล่าง รวมกันปีละแปดพัน” หม่าเสี่ยวชาวหน้าตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เขจ้องมองเฉินลี่ชวน

“อย่ามาจ้องบุหรี่ฉันเลย แถวนี้ซื้อถูกกว่านี้ไม่ได้แล้ว ไม่ใช่ว่าอยู่ที่อำเภอเล็กๆ ของพวกเรานะ” เฉินลี่ชวนอัดบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ค่อยๆ กล่าว: “ไปคุยกับเจ้าของบ้านดู เตรียมจะเช่าบ้าน ไม่สนใจว่าจะเป็นเดือนไหน แกนอนอยู่ที่ร้านตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง อากาศก็ยิ่งหนาวลงเรื่อยๆ”

“ไม่ต้องคิดถึงฉันหรอกน่า ไม่มีอะไรจริงๆ แกไม่ใช่ว่ายังต้องไปที่ชวนอวี่อีกเหรอ หอพักเดือนหน้าค่อยคอนเฟิร์ม” หม่าเสี่ยวชาวส่ายหน้ากล่าว

“รอบที่ไปชวนอวี่นั่นก็แค่ไปคอนเฟิร์มรสชาติของน้ำซุปเท่านั้นแหละ เงินที่จะใช้มันอยู่ข้างหลังนู่น สรุปคือเรื่องเงินแกอย่าไปกังวลมาก ฉันมาคิดหาวิธีเอง” เฉินลี่ชวนตบไหล่หม่าเสี่ยวชาว จากนั้นก็โทรหาบริษัทเงินกู้นอกระบบแห่งหนึ่ง ช่องทางติดต่อแบบนี้ติดอยู่ตามข้างทางเต็มไปหมด หลังจากอธิบายสถานการณ์กับอีกฝ่ายง่ายๆ แล้ว ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง รถบีเอ็มดับเบิลยูคันหนึ่งก็มาจอดที่หน้าร้าน ชายสี่คนลงมา เดินก้าวฉับๆ เข้ามาในร้าน

พอเห็นเฉินลี่ชวน หัวหน้าหัวล้านก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ “แกเป็นนิติบุคคลเหรอ?”

“ใช่ครับ นี่คือเอกสารจดทะเบียนของกรมพาณิชย์ แล้วก็เอกสารที่เกี่ยวข้อง คุณดูสิครับ บัตรประชาชนอยู่ที่นี่” เฉินลี่ชวนรู้ความมาก เขาเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้องไว้เรียบร้อยแล้ว ยื่นให้หัวล้านไปพร้อมกัน

หลังจากตรวจสอบไปรอบหนึ่ง ก็คอนเฟิร์มได้ว่าร้านนี้เป็นของเฉินลี่ชวนเปิดจริงๆ จากนั้นหัวล้านก็เดินไปรอบหนึ่ง ในร้านเพิ่งจะตกแต่งเสร็จ ของอะไรก็ยังไม่มี ที่สำคัญคือที่นี่ก็ยังเช่าอยู่

“ในชื่อแกมีบ้านอะไรพวกนี้ไหม ไปจำนองอสังหาริมทรัพย์ยังจะกู้ได้เยอะหน่อย ดอกเบี้ยก็ถูกลงได้” ชายคนนั้นถาม

“ไม่มีครับ สถานการณ์แบบผมสามารถกู้ได้เท่าไหร่ครับ?” เฉินลี่ชวนถาม ตอนที่ควักต้าเฉียนเหมินออกมา ชายคนนั้นก็เหลือบมองอย่างรังเกียจแวบหนึ่ง ไม่ได้รับ

“ห้าพัน”

“ห้าพัน?” เฉินลี่ชวนสีหน้าหลากหลาย “เมื่อไหร่พวกคุณเงินกู้นอกระบบถึงได้ระมัดระวังขนาดนี้แล้ว?”

“แกไม่มีอะไรเลย ไม่ใช่คนทะเบียนบ้านที่นี่ด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแกเป็นนิติบุคคลนะ ห้าพันก็ยังให้แกไม่ได้เลย ตอนเช้าให้เงินแก ตอนบ่ายแกเผ่นหนีไปแล้ว ฉันจะไปหาแกที่ไหน” หัวล้านกล่าวอย่างฉุนเฉียว คำพูดนี้ก็มีเหตุผล

“ดอกเบี้ยเท่าไหร่?” เฉินลี่ชวนถามอีกครั้ง

“หนึ่งจุดห้า!” หัวล้านตอบรับทันที

จุดนี้ยอมรับได้โดยสิ้นเชิง เฉินลี่ชวนยิ้มๆ กล่าว “มาครับ พี่หัวล้านครับ นั่งลงคุยกันก่อน จะได้เงินเมื่อไหร่ครับ?”

“เงินเล็กน้อยแค่ห้าพันนี่ บนตัวฉันก็พกมาอยู่แล้ว เซ็นสัญญาเงินกู้แล้วก็ให้แกทันที” หัวล้านนั่งลง เขาถลึงตาใส่เฉินลี่ชวน “ไอ้แม่เย็* พี่หัวล้านหมายความว่ายังไง? เยาะเย้ยว่าข้าหัวล้านเหรอ?”

“ไม่ครับ ไม่จริงครับ พูดผิดไปครับ พี่ใหญ่ครับ สูบบุหรี่” เฉินลี่ชวนทำหน้าขอร้องคน ท่าทางแบบเขา กู้เงินยากจริงๆ ยังไงซะที่ร้านยังไม่มีแม้แต่กระแสเงินสดเลย

หลังจากดำเนินการไปรอบหนึ่ง เงินห้าพันหยวนก็ถึงมือแล้ว แต่ก็ยังคงเป็นน้ำแก้วเดียวดับไฟกองฟาง แค่พอสำหรับค่าอุปกรณ์ในวันพรุ่งนี้เท่านั้น ค่าเช่าบ้านยังไม่มีวี่แวว

“บัตรเครดิตลงมาแล้วรึยัง?” เฉินลี่ชวนถามอีกครั้ง

“อันนั้นยังเร็วไป อย่างน้อยก็หลังวันชาติ จะผ่านรึเปล่าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” หม่าเสี่ยวชาวขมวดคิ้วส่ายหน้า

“อ้อ......” เฉินลี่ชวนมองไปที่หม่าเสี่ยวชาวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง จากสายตาที่เฉยเมย ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นร้อนแรง

“หมายความว่ายังไง?” หม่าเสี่ยวชาวถามอย่างไม่เข้าใจ

เฉินลี่ชวนไม่พูดอะไร เขาโทรหาเหล่าเฉินโดยตรง แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อน “พ่อครับ รีบโอนเงินมาให้ผมหน่อย เสี่ยวชาวเขาเกิดเรื่องแล้ว”

“หา? หม่าเสี่ยวชาวไปเซี่ยงไฮ้แล้วเหรอ?” เฉินสี่ซุ่นถามอย่างร้อนรน หลิงหลิงก็เข้าไปใกล้ๆ

“เสี่ยวชาว แกดีขึ้นรึยัง?” เฉินลี่ชวนถามเสียงดัง

“ดี.......ดีขึ้นเยอะแล้ว” หม่าเสี่ยวชาวเสียงอ่อนแรง เดิมทีสองพี่น้องก็เคยร่วมมือกันขอเงินแบบนี้มาก่อน

เมื่อได้ยินเสียงของหม่าเสี่ยวชาว เหล่าเฉินกับหลิงหลิงก็สามารถยืนยันได้ว่าเด็กคนนั้นอยู่ที่เซี่ยงไฮ้จริงๆ

“พ่อครับ เสี่ยวชาวไส้ติ่งอักเสบ ต้องผ่าตัด หมอให้ตัดออก พ่อรีบโอนเงินมาเลยครับ” เฉินลี่ชวนตะโกนลั่น เสียงนั้นช่างไร้ที่พึ่งและน่าสงสาร “เสี่ยวชาวเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมเลยนะครับ!”

“เด็กน่าสงสาร ไส้ติ่งอักเสบเจ็บจะตายไป” หลิงหลิงกล่าวอย่างประหม่าอยู่ข้างๆ เธอก็เคยเป็นโรคนี้เหมือนกัน

“ต้องใช้เงินเท่าไหร่?” เหล่าเฉินถามทันที เขาก็รู้ว่าบ้านของเสี่ยวชาวค่อนข้างจะลำบาก

“พ่อครับ เสี่ยวชาวบอกว่าเงินนี้ต่อไปจะคืนแน่นอน บ้านเขาก็รู้อยู่แล้ว” เฉินลี่ชวนเสียงเจือด้วยเสียงสะอื้น

“บอกเสี่ยวชาวไม่เป็นไรนะ ต้องใช้เงินเท่าไหร่?” เหล่าเฉินถามอย่างร้อนรน

“ทางนี้เซี่ยงไฮ้ทุกอย่างก็แพง เงินของเสี่ยวชาวก็โดนหลอกไปแล้ว พ่อครับ โอนมาสักห้าพันก่อนนะครับ ให้เสี่ยวชาวรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินก่อน” เฉินลี่ชวนรีบกล่าว

“ได้ งั้นฉันจะโอนเข้าบัตรแกก่อนแล้วกัน” เฉินสี่ซุ่นก็ไม่ชักช้า วางสายแล้วก็วิ่งไปธนาคาร ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เงินหกพันหยวนนี้ก็เข้าบัตรของเฉินลี่ชวนแล้ว เหล่าเฉินเป็นแบบนี้มาโดยตลอด กังวลว่าเสี่ยวชาวจะฝืดเคือง ก็เลยโอนมาให้เพิ่มอีกหนึ่งพัน

“ฮือๆๆ......ให้ลุงเฉินรู้ความจริง เขาจะมองฉันยังไง?” หม่าเสี่ยวชาวร้องไห้พลางเข้าไปใกล้ๆ

“จะมาห่วงเรื่องนี้ทำไม รู้ไม่ได้หรอกน่า เหล่าเฉินพรุ่งนี้เช้าก็ลืมเรื่องนี้แล้ว” เฉินลี่ชวนผลักใบหน้าอ้วนๆ นั่นออกไป ค่าเช่าแปดพันนี้ยังขาดอีกสองพัน

“เสี่ยวชาว เช่าครึ่งปีได้ไหม?” เฉินลี่ชวนถามอีกครั้ง

“ได้ก็พอได้อยู่ แต่ว่าเช่าครึ่งปีราคาก็แพงขึ้นนะ คำนวณดูแล้วแพงกว่าเช่าปีหนึ่งตั้งพันหยวน” เสียงของหม่าเสี่ยวชาวยังคงเจือด้วยเสียงสะอื้น

“งั้นก็เช่าครึ่งปีแล้วกัน แบบนี้ยังจะเหลืออีกสามพันกว่า รอให้ร้านหม้อไฟเปิดขึ้นมา เงินตึงเครียดขึ้นมา ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง” เฉินลี่ชวนพยักหน้า แรงกดดันด้านเงินทุนไม่ใช่ใหญ่ธรรมดา ที่เห็นก็ดี ที่ไม่เห็นก็ต้องใช้เงิน โชคดีที่อุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ก็คอนเฟิร์มหมดแล้ว

“พรุ่งนี้แกอย่าลืมโอนเงินนะ ฉันต้องไปที่สถานีรถไฟแล้ว รถรอบห้าโมงเย็น” เฉินลี่ชวนเก็บกระเป๋าเป้ที่เต็มไปด้วยบะหมี่ถ้วย, หมั่นโถว และผักดอง สองสามวันนี้ก็กินของพวกนี้แหละ

“ระวังตัวด้วยนะ” หม่าเสี่ยวชาวไปส่งที่หน้าร้าน เขาเกาะอยู่ที่ขอบประตูมองตามแผ่นหลังของเฉินลี่ชวนไปอย่างเฝ้ารอ

เฉินลี่ชวนหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วก็รีบหันกลับไปทันที ไอ้อ้วนคนนี้ช่วงนี้ทำไมถึงได้ทำตัวน่ารักขนาดนี้?

“ลี่ชวน นายจะกลับบ้านเกิดเหรอ?” ที่ป้ายรถเมล์นั่นแหละ สวีหว่านถังก็เห็นเฉินลี่ชวน

“ใช่ มีอะไรที่ต้องให้เอาไปให้ไหม?” เฉินลี่ชวนถามไปส่งๆ

“อืม ก็เอาของว่างของอำเภอหนิงมาหน่อยแล้วกัน” สวีหว่านถังพยักหน้า

“ได้ รถไฟของฉันรอบสถานีรถไฟ ไปก่อนนะ” รถของเฉินลี่ชวนมาก่อน เขากระโดดขึ้นรถเมล์ไป ก่อนหน้านี้เคยให้เหล่าเฉินส่งของพื้นเมืองมาให้เป็นพิเศษ ให้กับหลี่ชุนฉิน ดังนั้นถึงได้ใช้การกลับบ้านเป็นข้ออ้างลาหยุด ถึงตอนนั้นก็สามารถอาศัยเหตุผลนี้ เอาของพื้นเมืองไปส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาได้

ส่วนของที่ฝากซื้อให้สวีหว่านถังนั้น ปริมาณก็เพียงพออยู่แล้ว