บทที่ 84: จัดหาวัตถุดิบ

การเดินทางด้วยที่นั่งแบบแข็งมายังภูมิภาคชวนอวี่ ก็ถึงวันที่สองแล้ว เฉินลี่ชวนรู้เพียงตำแหน่งโดยประมาณของโรงงานผลิตน้ำซุปหม้อไฟเท่านั้น ในยุคที่ไม่มีระบบนำทาง ทุกอย่างต้องอาศัยปากถามทาง ที่สำคัญคือภาษาจีนกลางยังไม่แพร่หลาย การสื่อสารยากมาก หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ พอถึงตอนเที่ยงของวันที่ 2 เฉินลี่ชวนถึงได้มาถึงที่หมาย

ขอแค่เลือกแบรนด์ที่ถูกต้อง น้ำซุปของหม้อเก้าช่องจะสั่งแบบไหนก็ได้ รสชาติรับรองว่าไม่แย่แน่นอน ที่สำคัญคือรสชาติของคนเซี่ยงไฮ้ ไม่ควรจะเผ็ดร้อนจนเกินไป หลังจากทิ้งเบอร์โทรศัพท์สำหรับสั่งซื้อของแบรนด์คลาสสิกแบรนด์หนึ่งไว้ และทำบันทึกแบรนด์ที่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว เฉินลี่ชวนก็รีบร้อนจากไป มุ่งหน้าไปหาโรงงานที่ทำรสชาติมะเขือเทศได้ดี เมื่อพิจารณาว่าร้านหม้อไฟจะเน้นโปรโมตหม้อสี่ช่อง อย่างน้อยก็ต้องมีรสชาติสำรองไว้สี่รสชาติ

เครื่องปรุงซุปเห็ด ก็เป็นประเภทที่คนเซี่ยงไฮ้ค่อนข้างจะชอบเช่นกัน ประเภทนี้เฉินลี่ชวนพอจะปรุงเองได้ ซุปเต้าหู้ยี้ที่คนทางเหนือชอบ ก่อนจะเริ่มลวก ต้องดื่มซุปนั้นก่อน หอมเป็นพิเศษเลย ก็สามารถนำมาโปรโมตได้เช่นกัน มันวัวอุดมไปด้วยคอเลสเตอรอล กลิ่นหอมเข้มข้น สามารถแขวนป้ายประเภทบำรุงสุขภาพได้ หม้อซุปใสก็ต้องเตรียมไว้เช่นกัน มีคุณผู้หญิงที่รักการลดความอ้วนกลัวการกินน้ำมันอยู่เสมอ ดังนั้นจึงจะสั่งซุปใส นอกจากนี้น้ำเปล่าก็สามารถเทลงในหม้อสี่ช่อง ปรุงกับน้ำซุปต่างๆ ได้ ข้อได้เปรียบก็ปรากฏออกมาทันที วิธีการกินหลากหลาย แถมยังมีสไตล์อย่างยิ่ง

ส่วนเรื่องน้ำจิ้ม สำหรับเฉินลี่ชวนแล้ว ยิ่งถนัดเข้าไปใหญ่ คนเซี่ยงไฮ้กินหม้อไฟ ซีอิ๊ว, น้ำส้มสายชู, งา ส่วนใหญ่ก็เป็นการจับคู่แบบนี้ ทางเหนือชอบซอสงา ส่วนทางชวนอวี่นั้น ยังหาว่าไม่เผ็ดพอ ต้องคู่กับพริกขี้หนูเล็กๆ รอจนกระทั่งเปิดร้านแล้ว เฉินลี่ชวนจะยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ปรุงน้ำจิ้ม ช่วยลูกค้าปรุงน้ำจิ้มให้ หัวใจสำคัญของหม้อไฟนี้ จะกินได้หอมหรือไม่ น้ำจิ้มมีอิทธิพลมากเกินไปแล้ว

พูดตามตรง คนสมัยนี้ยังไม่รู้ว่าจะปรุงน้ำจิ้มอย่างไรถึงจะหอม แนวคิดการบริการของต้าเจียงเลา ก็คือการให้ลูกค้าได้กินหม้อไฟที่หอมที่สุด สัมผัสกับการบริการที่ละเอียดอ่อนที่สุด การเดินทางเพื่อจัดหาวัตถุดิบครั้งนี้ เฉินลี่ชวนใช้เวลาไปถึงสามวันเต็มๆ พอกลับมาถึงเซี่ยงไฮ้ ก็ปาเข้าไปวันที่ห้าแล้ว

ตอนบ่ายพอกลับมาถึงที่ร้าน ก็พอดีกับที่ตัวแทนจำหน่ายหยางจวินก็อยู่ด้วย เขากำลังวัดขนาดของครัวหลังร้าน สั่งทำโต๊ะเตรียมกับข้าว และอุปกรณ์ครบชุดในร้าน กว่าจะเสร็จก็คงจะถึงสิ้นเดือนแล้ว นี่ยังต้องขอบคุณที่ก่อนหน้านี้ที่นี่เป็นร้านอาหารอยู่แล้ว ไม่มีการตกแต่งใหญ่โต แค่แก้ไขระบบน้ำไฟเล็กน้อย ทำการตกแต่งแบบง่ายๆ

“ก้นหม้อสี่ช่องทำเป็นยังไงบ้างแล้วครับ?” เฉินลี่ชวนถาม

“พวกช่างเริ่มทำกันแล้วครับ อย่างมากก็ครึ่งเดือนก็ทำเป็นล็อตได้แล้ว วางใจได้เลยครับ ถึงตอนนั้นรับรองว่าจะไม่ทำให้คุณเปิดร้านล่าช้าแน่นอน” หยางจวินตบหน้าอกรับประกัน เด็กหนุ่มคนนี้เพิ่มเงินให้ตั้งเยอะ หม้อนี้ย่อมต้องทำเสร็จส่งมาให้ตรงเวลาอยู่แล้ว

“ได้ครับ พี่หยางครับ มีคำพูดนี้ของพี่ผมก็วางใจแล้วครับ” เฉินลี่ชวนพยักหน้า พอเห็นว่าเขาเตรียมจะไป เขาก็รีบดึงแขนไว้ “อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิครับ พวกเราสามคนตอนกลางคืนมาดื่มกันสักสองสามแก้ว”

“ไม่เป็นไรแล้วครับ ไม่เป็นไรแล้ว ยังต้องไปร้านอื่นอีก เดี๋ยวค่อยติดต่อกันใหม่” หยางจวินโบกมือ แล้วก็รีบเดินจากไป คนที่วิ่งเต้นทำธุรกิจก็รีบร้อนแบบนี้แหละ

“พี่ชวนครับ แล้วน้ำซุปล่ะครับเป็นยังไงบ้าง?” คราวนี้หม่าเสี่ยวชาวถึงได้รีบถาม

“ก็เกือบจะเรียบร้อยแล้ว รอให้อุปกรณ์ในร้านครบถ้วนก่อน แล้วค่อยโทรไปสั่งของ” เฉินลี่ชวนพูดพลาง เขานั่งลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า หม่าเสี่ยวชาวรีบเอาน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วไปให้เขาอย่างเอาใจใส่

“เรื่องอื่นก็พูดง่าย ที่สำคัญก็คือปัญหาการบริหารจัดการคน โดยเฉพาะครัวหลังร้าน” เฉินลี่ชวนมองไปที่หม่าเสี่ยวชาว สีหน้าเคร่งขรึม “ไอ้อ้วน ถึงตอนนั้นฉันจะจ้างผู้จัดการร้านมืออาชีพมาบริหาร หน้าที่ของแกคือการช่วยเหลืองานของเขา ไม่ใช่ว่าแกไปจัดการเขา เข้าใจความหมายของฉันไหม?”

ด้วยสติปัญญาของหม่าเสี่ยวชาวในตอนนี้ ไม่สามารถจัดการร้านใหญ่ขนาดนี้ได้แน่นอน ดังนั้นคำพูดบางอย่างเฉินลี่ชวนต้องพูดกับเขาให้ชัดเจนล่วงหน้า หลังจากที่ตัวเองไม่อยู่ที่ร้านแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาจะเป็นคนตัดสินใจ และถ้าร้านหนึ่งมีคนจัดการสองหัว ไม่ช้าก็เร็วก็จะวุ่นวาย

“ลี่ชวน ฉันเข้าใจความหมายของแก” หม่าเสี่ยวชาวพยักหน้าหนักๆ ช่วงเวลาที่มาอยู่ที่เซี่ยงไฮ้นี้ ได้เจอคนมาไม่น้อย การพูดจาการทำงานขาดไปเยอะมาก เขาเองก็ตระหนักถึงข้อนี้แล้วเช่นกัน สำหรับเรื่องราวไม่มีตรรกะความคิด

“ไอ้อ้วน ความสัมพันธ์กับผู้จัดการร้าน แกต้องค่อยๆ ไตร่ตรองนะ งานจัดซื้อแกต้องตามเขาไปให้ได้ ในนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะ สรุปคือสิ่งที่ต้องเรียนรู้มันเยอะเกินไปแล้ว แกต้องค่อยๆตระหนักรู้ แล้วก็ทุกวันก็จะยุ่งมาก!” เฉินลี่ชวนพูดต่อ ความลำบากของการทำร้านอาหาร ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปจะทนได้

“อืม ตอนนี้ฉันก็มุ่งหน้าไปทางความลำบากนั่นแหละ” หม่าเสี่ยวชาวพยักหน้าหนักๆ

“ความลำบากก็เป็นส่วนหนึ่ง แกต้องคอยไตร่ตรองอยู่เสมอ ว่าจะทำเรื่องหนึ่งให้ดีขึ้นได้อย่างไร อย่าให้นิสัยของตัวเองมีส่วนที่แหลมคม เหมือนกับก้อนหิน กลายเป็นกลมกล่อม” คำพูดของเฉินลี่ชวนมีมากขึ้นเรื่อยๆ หม่าเสี่ยวชาวก็ตั้งใจฟังอย่างอดทนมาโดยตลอด ถึงตอนนั้นย่อมต้องมีคนจากทุกสารทิศ...

...

ตอนหกโมงเย็น เฉินลี่ชวนถือถุงไนลอนที่เต็มไปด้วยของพื้นเมืองไปที่บ้านของอาจารย์ที่ปรึกษา ความสัมพันธ์ยิ่งเดินไปมาหากันบ่อย ก็ยิ่งสนิทกันโดยธรรมชาติ

“อ๊ะ ลี่ชวน ทำไมเธอถึงเอาของมาเยอะขนาดนี้ ที่บ้านฉันกินไม่หมดหรอกนะ เด็กคนนี้นี่จริงๆ เลย รีบเข้ามาสิ ดูสิว่าเหงื่อออกขนาดไหน” เฉิงย่วนรีบต้อนรับเฉินลี่ชวนเข้ามา เธอตะโกนเข้าไปในห้อง “ชุนฉิน ลี่ชวนมาแล้ว ดูสิว่าเอาของมาเยอะขนาดไหน”

“ซือหมู่ครับ ก็เป็นของพื้นเมืองของอำเภอหนิงน่ะครับ เอามาให้ทุกอย่างเลย ท่านลองชิมดูว่าชอบกินอันไหน เดี๋ยวผมจะให้พ่อผมส่งไปรษณีย์มาให้อีก” เฉินลี่ชวนก้มหน้าลง ท่าทางซื่อสัตย์อย่างยิ่ง

“ลี่ชวน นี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่ เธอต้องรับไว้เด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้นไม่เอา” น้ำเสียงของเฉิงย่วนจริงจัง

“พี่ลี่ชวน!” ตอนนั้นเสี่ยวโต้วก็วิ่งออกมา เฉินลี่ชวนรีบควักช็อกโกแลตออกมาจากกระเป๋าให้เด็ก

“ลี่ชวน” จากนั้นหลี่ชุนฉินก็เดินออกมา พอเห็นของกองใหญ่ขนาดนี้ เขาก็ยืนกรานจะให้เฉินลี่ชวนเอากลับไป

“อาจารย์ครับ อุตส่าห์เอามาจากอำเภอหนิงตั้งไกล ระยะทางกว่าพันกิโลเมตร จะให้เอา...กลับไปอีก คงจะเหนื่อยตายแน่ครับ” เฉินลี่ชวนยิ้มเขินๆ

คำพูดที่ลำบากใจประโยคหนึ่ง ทำให้หลี่ชุนฉินทำได้เพียงรับของพื้นเมืองเหล่านี้ไว้เท่านั้น แล้วก็ลำบากขนาดนี้ เดินทางไกลกว่าพันกิโลเมตร ยิ่งแสดงให้เห็นถึงน้ำใจของเด็กคนนี้

“เด็กคนนี้นี่ ช่างซื่อสัตย์จริงๆ เลยนะ อยู่ทานข้าวด้วยกันนะ ซือหมู่จะทำอาหารมื้อใหญ่ให้” เฉิงย่วนแนะนำให้เฉินลี่ชวนให้นั่งลง แล้วก็ไปเอาน้ำอัดลมมาให้เขา ก่อนหน้านี้เด็กคนนี้เอาแต่เรียก "ซือหมู่" ตอนแรกเฉิงย่วนยังรู้สึกเขินๆ อยู่เลย ตอนนี้ตัวเองก็เรียกตัวเองแบบนี้แล้ว

จากนั้นเฉิงย่วนก็เดินเข้าครัวไป เตรียมจะโชว์ฝีมือ เฉินลี่ชวนก็มุดตามเข้าไปข้างหลัง “ซือหมู่ครับ ไม่ใช่ว่าผมจะว่านะครับ ฝีมือท่านสู้ผมไม่ได้จริงๆ วันนี้ผมจะโชว์ฝีมือให้พวกท่านดูเอง” คำพูดของเฉินลี่ชวนเป็นกันเอง การเข้าสังคมไม่มีความเกรงใจเหมือนตอนแรกๆ แล้ว แถมยังมั่นใจอย่างยิ่งอีกด้วย เคยกินข้าวฝีมือเฉิงย่วนมาแล้ว เอ่อ...ก็อาศัยจีต้านก้วนปิ่งสร้างเนื้อสร้างตัวมา เคยทำร้านอาหารมาช่วงหนึ่ง

“ลี่ชวน เธอทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?” เฉิงย่วนค่อนข้างจะเหลือเชื่อ

“ซือหมู่ครับ เหอะๆๆ คอยดูเถอะครับ เฮ้อ น่าสงสารเสี่ยวโต้วติงจริงๆ” เฉินลี่ชวนล้างมือ เขาพับแขนเสื้อเริ่มทำอาหาร ฝีมือการใช้มีดที่คล่องแคล่ว ทำเอาเฉิงย่วนกับหลี่ชุนฉินดูจนตะลึงไปเลย ความรู้สึกเหมือนเป็นเชฟโดยสมบูรณ์!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา สามจานหนึ่งซุปก็วางอยู่บนโต๊ะ ปลาตุ๋นซีอิ๊วจานนั้นแค่ดูก็น่ากินมากแล้ว

“โต้วติง ซี่โครงที่แกชอบ ลองชิมฝีมือพี่ชายดูสิว่าเป็นยังไง” เฉินลี่ชวนคีบซี่โครงตุ๋นให้เสี่ยวโต้วติง เจ้าตัวเล็กกัดเข้าไปคำใหญ่ทันที แล้วก็ชี้ไปที่เฉิงย่วนตำหนิ: “อร่อยมากเลย แม่ครับ ต่อไปนี้ผมจะไม่กินข้าวที่แม่ทำอีกแล้ว!”

เฉิงย่วนหัวเราะอยู่นาน ทำอาหารก็ทุ่มเทจริงๆ แต่ทำยังไงก็ทำไม่อร่อย กลับทำให้สองพ่อลูกนี้ลำบาก

“ลี่ชวน ซี่โครงนี้ของเธอปรุงยังไงเหรอ?” เฉิงย่วนกินไปคำหนึ่ง ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมา รีบสอบถาม

“ซือหมู่ครับ เดี๋ยวผมจะเขียนเครื่องปรุงให้ท่าน วิธีการควบคุมไฟ ผมจะเขียนให้ชัดเจนเลย ท่านต่อไปก็ทำตามนี้ก็พอแล้วครับ ง่ายมาก” เฉินลี่ชวนกล่าว

“ได้ เหอะๆๆ...” เฉิงย่วนยิ้ม

อาหารมื้อนี้ เสี่ยวโต้วติงกินจนท้องป่อง...