บทที่ 85: การกู้ยืมเพิ่มเติม

วันที่หก แสงแดดที่เจิดจ้าสาดส่องไปทั่วทั้งถนน รถออดี้คันหนึ่งขับมาอย่างรวดเร็ว จอดขวางอยู่หน้าประตูร้านหม้อไฟโดยตรง จากนั้นชายสามคนก็ลงมา แต่งตัวกร้านโลกอย่างมาก

“พี่ชวนครับ แน่ใจนะครับว่าคนกลุ่มนี้ไม่รู้จักกับพี่กังคนนั้น?” หม่าเสี่ยวชาวเข้าไปกระซิบข้างหูเฉินลี่ชวน ถามอย่างประหม่า เขาถูกท่าทีของฝ่ายตรงข้ามข่มขวัญจนกลัวไปชั่วขณะ

“วางใจได้ ไม่รู้จักหรอก นี่เป็นเงินกู้นอกระบบขนาดเล็กที่หามาจากเขตอื่น” เฉินลี่ชวนพูดเสียงต่ำ

เงินกู้นอกระบบเจ้าเดียวไม่สามารถแก้ปัญหาเงินทุนได้เลย เฉินลี่ชวนจึงไปหาบริษัทเงินกู้เจ้าอื่นในเขตอื่น วิธีการแบบนี้ไม่ได้ขึ้นทะเบียนเครดิตบูโร ดังนั้นจึงไม่มีการรั่วไหลของข้อมูลการกู้ยืม แน่นอนว่า วิธีการแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการรื้อกำแพงตะวันออกไปปะกำแพงตะวันตก ในยุคสมัยนี้ เถ้าแก่เล็กๆ ไม่น้อยเลยที่ตายไปเพราะวิธีการกู้ยืมแบบนี้ ไม่สามารถชำระดอกเบี้ยที่สูงลิ่วได้ ภายนอกดูสดใสสวยงาม แต่แท้จริงแล้วเละเทะไปหมด

“แกคือคนที่จะกู้เงินเหรอ? อายุเท่าไหร่แล้ว?” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงแทบจะเหมือนกับพี่กังคนนั้นเลย สายตาดูแคลน สำรวจเฉินลี่ชวนตั้งแต่บนลงล่าง แล้วก็ดูจากโหงวเฮ้งแล้ว ไม่ได้ดูพูดง่ายเหมือนพี่กังคนนั้นเท่าไหร่

“ใช่ครับ ผมจะกู้เงิน มีคุณสมบัติเป็นนิติบุคคล เข้าไปนั่งคุยในร้านก่อนเถอะครับ” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนราบเรียบ เขานำหลายคนเดินเข้าไปในร้าน

ชายคนนั้นชื่อเล่นว่ากังจื่อ หลังจากสอบถามตรวจสอบไปรอบหนึ่ง เขาก็ยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้วโดยตรง สามารถให้เฉินลี่ชวนกู้ได้หนึ่งหมื่น แต่ดอกเบี้ยต้องสามเท่า สูงกว่าทางพี่กังคนนั้นเป็นเท่าตัว ยกตัวอย่างเช่นเงินกู้หนึ่งแสน เดือนหนึ่งแค่ดอกเบี้ยก็ต้องสามพันแล้ว!

“เถ้าแก่เฉินครับ บริษัทเงินกู้เจ้าอื่นให้คุณได้ไม่เยอะขนาดนี้หรอกนะ เพราะฉะนั้นดอกเบี้ยสามเท่าไม่สูงหรอก การกู้ยืมต่อเนื่องหกเท่ามีอยู่ถมไป” กังจื่อเคาะโต๊ะทีละนิด สีหน้าไม่เป็นมิตร ดูเฉินลี่ชวนอายุน้อย อยากจะข่มขวัญเขา

“ไอ้อ้วน ไปซื้อบุหรี่ให้พวกพี่ๆ เขาก่อนสักแถวสิ อุตส่าห์มาตั้งไกล จะให้เขากลับไปมือเปล่าได้ยังไง” เฉินลี่ชวนไม่รีบร้อน เขาหันไปมองหม่าเสี่ยวชาวแวบหนึ่ง ขยิบตา ส่งสัญญาณอย่างบ้าคลั่ง

“ได้เลยครับ” หม่าเสี่ยวชาวพยักหน้า เขาเดินออกจากประตู หันหัวก็เดินไปยังแผงลอยเล็กๆ ที่ขายบุหรี่ปลอมแห่งหนึ่ง ด้วยราคาของต้าเฉียนเหมิน ซื้อจงฮว๋ามาแถวหนึ่ง ในแถบนี้ สองพี่น้องคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว

หลังจากกลับไปแล้ว หม่าเสี่ยวชาวก็เอาบุหรี่ให้เฉินลี่ชวน ฝ่ายหลังก็ผลักบุหรี่ไปตรงหน้ากังจื่อโดยตรง

“พี่กังครับ ตอนนี้ราคาตลาดเป็นยังไงผมก็ศึกษามาหมดแล้วครับ ผมขอพูดความจริงกับพี่เลยนะ ผมเปิดร้านนี้ ก็คือไม่อยากจะให้ที่บ้านรู้ ใช้เงินค่าขนมมาทำขึ้นมา ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่มาหากู้เงินกับพี่หรอก แล้วก็พี่ก็สามารถไปสืบดูได้เลยว่า บ้านผมไม่ขาดเงินแค่นี้หรอก เพราะฉะนั้นพี่ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการชำระคืนเลยแม้แต่น้อย อีกอย่าง ผมยังเป็นนักศึกษาของวิทยาลัยการเงินและการค้าด้วย นี่คือนักศึกษา มีใบตอบรับด้วย ผมคงจะไม่ใช่ว่าเพื่อเงินหนึ่งหมื่นเร็วๆ นี้แล้วหนีไปหรอกใช่ไหม? เพราะฉะนั้นดอกเบี้ยสามเท่าผมรับไม่ได้เด็ดขาด อย่างมากก็หนึ่งจุดห้า ถ้าพี่ทำได้ พวกเราก็เซ็นสัญญากระดาษขาวอักษรดำกันเลย ถ้าหากไม่ได้ บุหรี่พี่ก็เอาไปเถอะ ถือซะว่าได้เพื่อนเพิ่มคนหนึ่ง จะมาให้พวกพี่ๆ วิ่งมาเปล่าๆ ได้ยังไง” การพูดจา, การทำงานของเฉินลี่ชวนดูใจกว้างมาก วิธีการกู้ยืมแบบนี้ ดอกเบี้ยของพวกเขาก็เป็นคนกำหนดเอง รู้สึกว่าความเสี่ยงสูง ดอกเบี้ยที่ให้ก็ต้องสูงตามไปด้วย กลับกันนักศึกษาของวิทยาลัยการเงินและการค้า ฐานะทางบ้านรับรองว่าไม่แย่แน่นอน

กังจื่อลังเลอย่างเห็นได้ชัด เขาครุ่นคิดอยู่ ดวงตาก็จ้องเขม็งไปที่จงฮว๋าแถวนั้นบนโต๊ะ ดอกเบี้ยที่กังจื่อเอ่ยปากนั้น เฉินลี่ชวนรับไม่ได้เด็ดขาด สูงเกินไปมาก จงใจข่มขวัญตัวเองโดยสิ้นเชิง และการซื้อบุหรี่ปลอมแถวนี้ ถ้านายยอมรับได้ ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นของจริงให้ทันที ไม่ได้สนใจบุหรี่แถวนี้หรอก แต่ถ้าหากเดินจากไปโดยตรง แล้วยังจะเอาบุหรี่ไปด้วย การสูญเสียบุหรี่ปลอมแถวหนึ่งก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร

“เป็นนักศึกษาของวิทยาลัยการเงินและการค้าจริงๆ เหรอ?” กังจื่อถาม ถ้าหากเป็นจริงๆ ล่ะก็ เงินก้อนนี้ ดอกเบี้ยหนึ่งจุดห้าเขาก็กล้าให้กู้

“หรือว่าจะไปเดินเล่นที่มหาวิทยาลัยกับผมสักรอบไหมครับ?” เฉินลี่ชวนพูดไปส่งๆ

“ได้สิ เดินเล่นสักรอบ ถ้าหากเป็นจริงๆ ล่ะก็ ฉันจะให้แกสองหมื่นเลย ด้วยดอกเบี้ยหนึ่งจุดห้า” กังจื่อระมัดระวังอย่างยิ่ง

เฉินลี่ชวนก็ตอบตกลงทันที แต่จากการสัมผัสครั้งนี้ พี่กังคนนั้นยังดูจริงใจกว่าเยอะ กังจื่อคนนี้ให้ความรู้สึกว่า มีเล่ห์เหลี่ยมเยอะเกินไป ดังนั้นเฉินลี่ชวนจึงนำกังจื่อเดินไปยังวิทยาลัยการเงินและการค้า ตลอดทางไม่เจอเพื่อนร่วมชั้นเลย คิ้วของเจ้ากังจื่อคนนี้ขมวดอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งมาถึงใต้ตึกหอพัก สวีหว่านถังก็เดินผ่านมาพอดี

“ลี่ชวน นายกลับมาแล้ว” สวีหว่านถังกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าไป ผมยาวที่พริ้วไหวก็บังใบหน้าเล็กๆ ของเธอไปหมดแล้ว

“อืม เมื่อวานก็ถึงแล้ว” เฉินลี่ชวนพยักหน้ายิ้ม เขาเหลือบมองกังจื่อแวบหนึ่ง คนคนนี้ยังคงทำหน้าสงสัยอยู่

“งั้น...งั้นของที่นายตกลงจะเอามาให้ฉันล่ะ? ไม่ใช่ว่าลืมแล้วนะ” สวีหว่านถังไพล่มือไว้ข้างหลัง เธอเงยหน้าขึ้นมองเฉินลี่ชวน วันนี้อากาศดีขึ้นหน่อย ก็กลับมาแต่งตัวด้วยกระโปรงสั้นกับถุงเท้ายาวสีขาวอีกแล้ว

“ก็วางไว้ที่หอพักนั่นแหละ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปเอาให้” เฉินลี่ชวนตอบรับ จากนั้นก็นำกังจื่อเดินไปยังตึกหอพัก

ตอนที่สายตาของสวีหว่านถังไปสัมผัสกับกังจื่อ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง รู้สึกว่าสายตาของคนคนนี้น่ากลัวเกินไป ไม่น่าจะเป็นคนดีเท่าไหร่

ในไม่ช้า เฉินลี่ชวนก็นำกังจื่อมาถึงหอพัก ในตู้ยังมีของพื้นเมืองถุงเล็กๆ อยู่ เป็นของที่กินปกติ ตอนนี้ก็ดีที่ให้สวีหว่านถังไป ตอนนี้ในหอพัก มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดที่ดังเปรี๊ยะปร๊ะ เหลียงจิ่งซานกำลังเล่นคอมพิวเตอร์ของเซินอีหมิงอยู่ เขาเหลือบมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง ฉีกยิ้มกว้าง กู้อวี่กับโจวข่ายข่ายเล่นโน้ตบุ๊กอยู่บนเตียงของตัวเอง คนอื่นๆ ไม่อยู่ เงียบสงบเป็นพิเศษ

“พี่ชวนครับ พี่กลับมาแล้ว” กู้อวี่ถอดหูฟังออก เขายื่นตัวออกมาแล้วยิ้ม

โจวข่ายข่ายก็ทักทายเฉินลี่ชวนเช่นกัน ด้วยนิสัยของเขา คนในหอพักอื่นไม่มีสิทธิพิเศษแบบนี้หรอกนะ ไม่แม้แต่จะสนใจเลย

“ฉันออกไปข้างนอกสักรอบ พวกแกก็เล่นกันต่อไป” เฉินลี่ชวนถือถุงเพิ่งจะเตรียมจะออกไป “ลูกชาย” ที่ต้องดูแลสามคนก็รีบตะโกนเรียกแล้ว

“ลี่ชวน เอาเครื่องดื่มมาให้ฉันขวดหนึ่ง”

“แวะซื้อบุหรี่ให้ซองหนึ่ง”

“ไหนๆ ก็ไปแล้วก็ซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตมาให้ฉันหน่อย” เฉินลี่ชวนหัวเราะเบาๆ ไอ้หลานชายพวกนี้ เขาหันกลับไปตะโกนลั่นหนึ่งประโยค “วันนี้เอาไปให้พวกแกไม่ได้หรอกนะ ตอนกลางคืนฉันไม่กลับมานอนที่หอ”

พอเดินมาถึงโถงทางเดิน คนที่ผ่านไปมาก็จะทักทายเฉินลี่ชวนหนึ่งประโยค การเดินรอบนี้ ในที่สุดกังจื่อที่ขี้สงสัยก็เชื่อแล้ว เขายังวางมือบนไหล่ของเฉินลี่ชวนอย่างเป็นมิตรอีกด้วย

“ได้นี่นา ไอ้หนู แกยังเป็นหัวหน้าห้องอีกด้วย”

“สาขาบริหารธุรกิจ ห้อง 1002 ข้อมูลพื้นฐานพวกนี้สามารถบอกพี่ได้เลยครับ ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งหมื่นเลย ก็คือสามหมื่น ขอแค่ผมเอ่ยปากกับพ่อผม ตอนบ่ายก็โอนเงินเข้าบัตรผมได้แล้ว ที่ไม่อยากจะให้พวกเขารู้ว่าผมเปิดร้านอาหารจริงๆ ก็เพราะว่าเดี๋ยวจะต้องมาด่าอีกเป็นกอง!” พอพูดถึงเรื่องที่บ้าน เฉินลี่ชวนก็จงใจทำหน้าหงุดหงิด

“ใช่ ที่บ้านทุกคนน่ารำคาญ จะทำอะไรก็ไม่ได้ พี่เข้าใจแก” น้ำเสียงของกังจื่อเปลี่ยนเป็นเข้าอกเข้าใจทันที

พอมาถึงชั้นล่าง สวีหว่านถังก้มหน้าอยู่ไม่รู้คิดอะไรอยู่ เฉินลี่ชวนก็รีบเดินเข้าไป เขายัดของใส่ในอ้อมแขนของเธอ ยังถูกทำให้ตกใจจนตัวสั่นไปทีหนึ่ง

“คิดอะไรอยู่ ไปแล้ว” เฉินลี่ชวนหันหลังเดินไปข้างหน้า

“เดี๋ยวก่อน” สวีหว่านถังรีบวิ่งตามไป เธอคว้าแขนของเฉินลี่ชวนไว้ มองคนคนนั้นอย่างระมัดระวังแวบหนึ่งแล้วก็ยังคงถามว่า “ลี่ชวน เขาเป็นใครเหรอ?”

“เพื่อนคนหนึ่ง เป็นอะไรไปเหรอ?”

“ไม่ใช่คนแถวบ้านเราใช่ไหม?” สวีหว่านถังเม้มริมฝีปาก ดูเป็นกังวลอย่างยิ่ง

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง เป็นเรื่องธุรกิจของพ่อฉัน” เฉินลี่ชวนมองออกถึงความคิดของสวีหว่านถัง เขาพูดไปส่งๆ ประโยคหนึ่ง ยังสามารถยกระดับภูมิหลังของครอบครัวตัวเองได้อีกด้วย

“อย่างนั้นเหรอ” คราวนี้สวีหว่านถังถึงได้เผยอฟันขาวออกมา เธอยิ้มอย่างมีความสุขปล่อยแขนของเฉินลี่ชวน แล้วก็พยักหน้าให้กังจื่ออย่างสุภาพ “ที่แท้ก็เป็นเพื่อนทางธุรกิจของคุณลุงเฉิน พี่ชาย สวัสดีค่ะ” สวีหว่านถังคิดแผนบางอย่าง จงใจแสดงท่าทีรู้หนังสือและมีเหตุผลหน่อย จะได้คะแนนเพิ่ม ไม่ว่าอย่างไร ยังไงซะเฉินลี่ชวนก็ไม่มีแฟน

“ฮ่าๆๆๆ สวัสดี สวัสดี” กังจื่อหัวเราะลั่น เขาถูกท่าทีที่ระมัดระวังของเด็กสาวคนนี้ทำให้ขำ

“งั้นฉันไปแล้วนะ แล้วเจอกัน” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง จากนั้นก็กับกังจื่อก้าวฉับๆ จากไป ทั้งสองคนรีบเดินออกจากประตูมหาวิทยาลัย ข้ามถนน แล้วก็เดินเข้าไปในร้านที่กำลังตกแต่งอยู่โดยตรง ไม่ได้มีกะจิตกะใจจะไปมองรถสปอร์ตที่สะดุดตามากที่จอดอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยคันนั้น แต่คนข้างในกลับสังเกตเห็นเฉินลี่ชวน

“เขาเหรอ?” อี้หรงเลื่อนกระจกรถลง เธอเห็นเฉินลี่ชวนเดินเข้าไปในร้านที่ตกแต่งมานานแล้วร้านนั้น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็สตาร์ทรถขับออกไป

...

“พี่กังครับ ตอนนี้เชื่อคำพูดของผมแล้วใช่ไหมครับ ดอกเบี้ยหนึ่งจุดห้า สูงกว่าราคานี้ ผมก็ไม่พิจารณาแล้วจริงๆ” เฉินลี่ชวนกล่าว เขากับกังจื่อก็นั่งกลับไปที่โต๊ะเก้าอี้ในร้านอาหารอีกครั้ง

“อืม......” กังจื่อลากเสียงยาว เขาเงยหน้าขึ้นมองรอบๆ ร้านอาหารอีกครั้ง ขนาดนี้ไม่เล็กเลยจริงๆ หลังจากพิจารณาไปรอบหนึ่ง เขาก็กล่าวว่า: “เถ้าแก่เฉินครับ แบบนี้แล้วกัน ผมสามารถอนุมัติให้คุณได้สามหมื่น แต่ดอกเบี้ยนี่ต้องสองเท่า หนึ่งจุดห้าตามราคาตลาดจริงๆ ต่ำเกินไป ผมไม่ทำด้วยซ้ำ” และที่กังจื่อสามารถให้ราคานี้ได้ ก็เป็นเพราะสถานะนักศึกษาวิทยาลัยการเงินและการค้านี้โดยสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้ เฉินลี่ชวนเตรียมตัวมาอย่างดี ส่วนครั้งที่เจอกับพี่กังคนนั้น ก็เป็นแค่การเรียกมาลองเชิง รู้สึกว่าดอกเบี้ยยอมรับได้ ก็กู้โดยตรงเลย สำหรับดอกเบี้ยสองเท่า เฉินลี่ชวนยอมรับได้ แต่เขาก็ยังคงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ทำท่าครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

“เถ้าแก่เฉินครับ เปิดร้านใหญ่ขนาดนี้ ที่ที่ต้องใช้เงินก็เยอะแยะไป ควรจะเตรียมไว้เยอะๆ หน่อย เผื่อมีสถานการณ์ฉุกเฉิน” กังจื่อถึงกับเริ่มยุยงเฉินลี่ชวน ให้เขากู้เงินเพิ่มแล้ว นักเรียนสถานะแบบนี้ ยังเป็นของวิทยาลัยการเงินและการค้าอีก เขาไม่กลัวเบี้ยวหนี้จริงๆ

“ถ้าหากดอกเบี้ยสองเท่า พี่กังครับ พี่ก็ให้ผมกู้ห้าหมื่นโดยตรงเลย เอาเป็นเลขกลมๆ” เฉินลี่ชวนยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง

“ได้” กังจื่อไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาตอบตกลงโดยตรงเลย หลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เจรจากันไปรอบหนึ่ง กังจื่อก็ไปที่ธนาคารใกล้ๆ ถอนเงินออกมา ทันใดนั้นก็เซ็นสัญญาเงินกู้ กระดาษขาวอักษรดำ บวกกับรอยนิ้วมือ เงินห้าหมื่นหยวนนั่นก็กองอยู่บนโต๊ะ ตอนจะกลับ เฉินลี่ชวนก็รีบเปลี่ยนบุหรี่ “พี่กังครับ พี่ใจกว้างขนาดนี้ ต้องสูบจงฮว๋าแถวนี้ครับ สายการผลิตไม่เหมือนกัน ได้ยินว่าเป็นของที่ผลิตเป็นพิเศษ รสชาติหอมกว่า ยังเป็นของที่เอามาจากพ่อผมเลย”

“น้องชาย แกคนนี้จริงใจจริงๆ เพื่อนคนนี้ฉันคบแน่นอน!” กังจื่อเปลี่ยนบุหรี่ เขาตบไหล่ของเฉินลี่ชวนหนักๆ สองสามที แล้วก็นำหลายคนออกจากร้านไป สองพี่น้องมองดูเงินบนโต๊ะ เฉินลี่ชวนเผยรอยยิ้มที่สบายใจจางๆ แต่ในใจของหม่าเสี่ยวชาวกลับกลัวแล้ว เงินนี่มันยิ่งม้วนยิ่งเยอะแล้ว...