บทที่ 86: ความคิดช่างเรียบง่าย

อี้หรงมองดูรถออดี้คันนั้นจากไป คาดว่าข้างในคงจะคุยธุระกันเสร็จแล้ว เธอถึงได้ลงจากรถ ผลักประตูเดินเข้าไปในร้านหม้อไฟ

“เถ้าแก่เฉิน?” อี้หรงเรียกหนึ่งเสียง พอเห็นเงินกองนั้นบนโต๊ะ เธอก็เดาเรื่องของเฉินลี่ชวนกับกลุ่มคนนั้นออกแล้ว เมื่อกี้บนรถออดี้คันนั้นยังติดช่องทางติดต่อเงินกู้ส่วนบุคคลอยู่เลย

หม่าเสี่ยวชาวรีบเก็บเงินขึ้นมา เดินเข้าไปข้างใน เฉินลี่ชวนมองอี้หรงอย่างประหลาดใจ คิดยังไงก็คิดไม่ตกว่าทำไมเธอถึงจะมุดเข้ามาในนี้ได้ ที่หน้าประตูก็ยังติดป้ายสัญลักษณ์กำลังตกแต่งอยู่เลย หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ถึงได้ยิ้มทักทาย

“อี้หรง เชิญนั่งเลย อย่ารังเกียจว่ามันสกปรกล่ะ ไอ้อ้วน ไปชงชามาสักกา” เฉินลี่ชวนเลื่อนเก้าอี้

“ไม่ต้องลำบากแล้วค่ะ ฉันไม่ดื่มอะไรทั้งนั้น” อี้หรงรีบกล่าว แต่ก็ไม่ได้เข้าไปนั่ง เธอกลับเดินดูรอบๆ ร้านอย่างสนใจ เฉินลี่ชวนจึงเดินตามไป

“ร้านนี้ของคุณกี่ตารางเมตรเหรอ?” อี้หรงถามไปพลาง

“ก็เกือบสี่ร้อยตารางเมตรครับ ช่วยเพื่อนดูน่ะครับ” เฉินลี่ชวนพูดไปส่งๆ

“เถ้าแก่เฉิน คุณนี่ถ่อมตัวเกินไปแล้วนะคะ ฉันเห็นแล้วว่าคนปล่อยเงินกู้นั่น เซ็นสัญญากับคุณ เพราะฉะนั้นนิติบุคคลต้องเป็นคุณแน่ๆ ใช่ไหมคะ?” อี้หรงหันมามองเฉินลี่ชวน เธอถลึงตาตำหนิ เบ้ปากกล่าว “ยังจะมาหลอกฉันอีก ไม่อย่างนั้นคุณก็เอาใบอนุญาตประกอบกิจการออกมาสิ”

“เหอะๆๆ......” เฉินลี่ชวนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้หลอกไม่ง่ายเลย เขาพยักหน้าเบาๆ ก็ถือว่ายอมรับ ยังไงซะพอรอให้ธุรกิจดีขึ้นแล้ว ก็ต้องไปอธิบายกับอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่ดี แต่ว่านี่เป็นกระบวนการหนึ่ง เรื่องหนึ่ง ทำสำเร็จแล้ว มีผลลัพธ์ออกมา แล้วค่อยไปบอกคนอื่น นี่แสดงว่าคุณถ่อมตัว, สุขุม, มีความสามารถ! แต่ถ้าหากเพิ่งจะเริ่มทำ ก็โวยวายป่าวประกาศไปทั่ว ทำให้คนรู้กันหมด จะถูกคนดูถูก ต่อให้ต่อไปธุรกิจจะดีขึ้น ความประทับใจที่คนอื่นมีต่อคุณก็จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เฉินลี่ชวนพยายามบริหารความสัมพันธ์กับหลี่ชุนฉิน จะไม่ยอมให้เกิดความไม่เหมาะสมในขั้นตอนใดๆ ทั้งสิ้น

“จะทำอาหารตามสั่งเหรอคะ?” อี้หรงถามอีกครั้ง เธอหันไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่เฉินลี่ชวนเลื่อนให้เธอที่หน้าประตู

“เตรียมจะทำหม้อไฟครับ” เฉินลี่ชวนยกกาน้ำชามานั่งข้างๆ เขารินน้ำชาให้อี้หรงแก้วหนึ่ง

“หม้อไฟเหรอ? ตอนนี้หม้อหยวนหยางก็ค่อนข้างจะฮิตอยู่นะ งั้นจะวางโต๊ะได้กี่โต๊ะล่ะ?” อี้หรงถามอีกครั้ง ท่าทางเหมือนจะซักไซ้ให้ถึงที่สุด

“ทั้งหมด 25 โต๊ะครับ ในจำนวนนั้นมีโต๊ะใหญ่สิบที่นั่งห้าโต๊ะ ที่เหลือเป็นโต๊ะเล็กหกที่นั่ง, สี่ที่นั่งครับ แต่ไม่ทำหม้อหยวนหยาง สั่งทำหม้อสี่เหลี่ยมสี่ช่องครับ สามารถใส่ได้สี่รสชาติพร้อมกัน” เฉินลี่ชวนตอบ

“สี่เหลี่ยมสี่ช่อง? ฮ่าๆ......” อี้หรงหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง “ไม่เคยได้ยินเลยว่าร้านหม้อไฟร้านไหนจะเป็นแบบนี้ เป็นความคิดของคุณเองเหรอ? ก้นหม้อก็สั่งทำด้วย?”

“ใช่ครับ” เฉินลี่ชวนพยักหน้า

“ฮ่าๆๆๆๆ......” เสียงหัวเราะของอี้หรงดังขึ้นไปอีก หลังจากผ่านไปนานพอสมควร ถึงได้หยุดลง แล้วก็กล่าวอีกว่า “ไม่คิดจะวางโต๊ะเพิ่มอีกสองสามโต๊ะเหรอ? ไม่อย่างนั้นจะเสียพื้นที่ไปเยอะเลยนะ”

“ที่สำคัญคือเน้นบริการเป็นหลักครับ” เฉินลี่ชวนตอบอย่างไม่ยิ้มแย้ม

“ร้านหม้อไฟเน้นบริการเป็นหลัก?” บนใบหน้าที่สวยงามของอี้หรง แวบผ่านความกังวลแวบหนึ่ง พลางคิดในใจว่าร้านนี้ต้องเจ๊งแน่ๆ โดยเฉพาะไอ้หม้อสี่ช่องนั่น วัยรุ่นทำอะไรไร้สาระโดยสิ้นเชิง ตอนนั้นไหตี่เลายังไม่สร้างชื่อเสียงขึ้นมา แค่ได้รับคำชมที่ดีในท้องถิ่นเท่านั้น ในความทรงจำแบบดั้งเดิม ธุรกิจร้านอาหารดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับการบริการที่ดีเลย และควรจะพิจารณาว่าจะทำรสชาติให้ออกมาดีได้อย่างไร

“ฉันว่ากลับกันสามารถขยายโต๊ะไปถึงสามสิบโต๊ะได้นะ แบบนี้แล้ว ในช่วงเวลาเร่งด่วนยังจะเพิ่มอัตราการหมุนเวียนโต๊ะได้อีก” อี้หรงให้คำแนะนำ น้ำเสียงยังมีควา มเป็นมืออาชีพอยู่หลายส่วน แต่เรื่องหม้อสี่ช่องก็ไม่ได้พูดถึงอีกแล้ว เฉินลี่ชวนก็สั่งทำไปแล้ว เรื่องที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้แบบนี้ ไม่จำเป็นต้องพูดอีกแล้ว

“บ้านเธอทำร้านอาหารด้วยเหรอ?” เฉินลี่ชวนถามไปส่งๆ

“ไม่ได้ทำร้านอาหารค่ะ บ้านฉันทำธุรกิจลงทุน พ่อฉันเมื่อก่อนเคยพิจารณาอุตสาหกรรมร้านอาหารอยู่ แต่เพราะโรคซาร์ส แผนการนี้ก็เลยต้องพักไว้ก่อน รอดูสภาพแวดล้อมของตลาดอีกทีค่อยว่ากัน” อี้หรงพูดอย่างสบายๆ แต่คำว่า “ลงทุน” สองคำนี้ กลับเกี่ยวข้องกับเงินทุน

“รวยนี่นา เศรษฐีนี!” เฉินลี่ชวนถอนหายใจอย่างหนัก เขาชมเชยเสียงดังโดยตรง กลับทำให้อี้หรงหัวเราะคิกคักออกมา

“ความเห็นเมื่อกี้ของฉัน แนะนำให้คุณรับไว้นะคะ ทำบริการน่ะ ไม่ค่อยจะเหมาะกับร้านอาหารเท่าไหร่ ที่สำคัญคือรสชาติ” อี้หรงลุกขึ้นยืน เตรียมจะไปแล้ว

“ได้ครับ” เฉินลี่ชวนพยักหน้า เขาก็ลุกขึ้นยืนตาม “ถ้าหากเส้นทางบริการนี้เดินต่อไปไม่ได้ งั้นผมก็จะเพิ่มโต๊ะอย่างซื่อสัตย์”

“เหอะๆๆ......” อี้หรงยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไรอีกแล้ว ตอนที่เดินไปถึงประตู เธอก็กล่าวอีกว่า “ฉันจะพาไปเที่ยวที่ที่ฮิตที่สุดในเซี่ยงไฮ้”

รถปอร์เช่สีแดงสว่างไฟขึ้นมา อี้หรงเดินไปเปิดประตูรถ มองไปที่เฉินลี่ชวน โบกมือ “ไปสิ พวกเราไปบาร์เล่นกัน”

“ที่ร้านยังมีเรื่องอีกเยอะเลยครับ หรือว่าพวกเราจะไว้ครั้งหน้า รอให้ร้านตกแต่งเสร็จแล้ว ยินดีต้อนรับมาลิ้มลองนะครับ” เฉินลี่ชวนส่ายหน้า ให้การปฏิเสธ

การเข้าสังคมในระดับหนึ่ง ต้องมีความสมดุลบางอย่าง ความกระตือรือร้นของคนอื่น ตัวเองก็ต้องตอบแทนตามสมควร อย่างแรกเลยสถานที่ที่อี้หรงชวนเฉินลี่ชวนในตอนนี้ ในปี 04 ถือเป็นการบริโภคระดับสูงอย่างไม่ต้องสงสัย ครั้งนี้คุณไปแล้ว ครั้งหน้าจะไม่ต้องตอบแทนกลับเหรอ? ถ้าหากเป็นร้านอาหารใกล้ๆ มหาวิทยาลัย เฉินลี่ชวนไปแน่นอน แต่ตอนนี้ทั้งสองคนเพิ่งจะรู้จักกัน ไม่เหมาะสม

“งั้นก็ได้” อี้หรงไม่ได้ถามอะไรมากอีกแล้ว หลังจากขึ้นรถแล้ว ท่ามกลางสายตาที่อิจฉาของเพื่อนร่วมชั้นกลุ่มหนึ่งก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เฉินลี่ชวนยืนอยู่ที่ประตู เพิ่งจะเตรียมจะกลับเข้าร้าน หันหัวไปทีหนึ่ง ผมหน้าม้าของไอ้อ้วนก็ทิ่มตาเข้าพอดี

“ให้ตายสิ แกมายืนอยู่ตรงนั้นทำไมจู่ๆ?” เฉินลี่ชวนขยี้ตา น้ำตาไหลออกมาแล้ว

“ผู้หญิงคนนั้นสวยจังเลยนะ!” ไม่รู้ว่าทำไม ตอนนี้อารมณ์ของหม่าเสี่ยวชาวตื่นเต้นอย่างยิ่ง เขาเข้าไปดึงเฉินลี่ชวนไว้ กล่าวอย่างหนักแน่น: “มีออร่ามากเลย สวยกว่าฉีซือเหยาอีก แล้วก็ยังขับรถสปอร์ตอีก พี่ชวนครับ จีบเขาให้ได้สิครับ ครึ่งชีวิตหลังก็จะมีทุกอย่างแล้ว”

“พอแล้วน่า ฟ้ายังไม่มืดเลยนะ ก็เริ่มจะฝันกลางวันแล้ว ผู้หญิงแบบนั้นถึงจะฉลาด รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ดูถูกคนขับแอคคอร์ด” เฉินลี่ชวนผลักหม่าเสี่ยวชาวเข้าห้องไป จะได้ไม่ต้องมาขายหน้า แต่คำพูดนี้ก็ไม่ผิดเลยนะ สายตาของอี้หรงสูงจะตายไป

“เออใช่ จงฮว๋าปลอมแถวนี้จะทำยังไง? กู้มาได้ตั้งห้าหมื่น ระยะสั้นก็ไม่จำเป็นต้องกู้ต่อแล้วใช่ไหม?” หม่าเสี่ยวชาวถาม

“เก็บไว้กินเองเถอะ” เฉินลี่ชวนกล่าว

“บุหรี่ปลอมเหรอ?” หม่าเสี่ยวชาวหน้าตาตกใจ

“ก็ถึงต้องกินเองไงล่ะ ทิ้งไปก็เสียดายแย่สิ เร็วเข้า เปิดพวกเรามาลองชิมกันหน่อย” เฉินลี่ชวนไม่ใส่ใจ เขาแกะออกมาสูบหนึ่งมวนอย่างใจร้อน หลังจากนั้นก็ไออย่างรุนแรง หน้าก็แดงก่ำไปหมด เกือบจะสำลักจนตายแล้ว ให้ตายสิ ปลอมเกินไปแล้ว

“แค่กๆๆๆๆๆ......” หลังจากอัดเข้าไปหนึ่งอึก ไอ้อ้วนที่อยู่ข้างๆ ก็ไอขึ้นมาเช่นกัน ผมหน้าม้าสั่นระริก

...

อี้หรงขับรถไป ทันใดนั้นก็เม้มปากส่ายหน้า ในปากพึมพำกับตัวเองว่า: “ความคิดช่างเรียบง่ายจริงๆ ยังจะมาหม้อสี่ช่องอีกอย่างกับจินตนาการไปเอง วันนั้นกลับประเมินเขาสูงไปแล้ว สถานการณ์แบบนี้กล้าเปิดร้านใหญ่ขนาดนั้น แล้วยังจะไปหาคนกู้เงินอีก ช่างหาเรื่องตายจริงๆ!”