บทที่ 87: คำร้องขอทุนช่วยเหลือ

หลังจากวันชาติ ความเหนื่อยล้าในชีวิตประจำวันของนักศึกษาวิทยาลัยการเงินและการค้า ราวกับว่าทำอะไรก็ไม่มีอารมณ์จะทำ เกียจคร้านกันเป็นแถว

สภาพของห้อง 1002 ยิ่งโอเวอร์เป็นพิเศษ คาบเรียนแรก ต่อให้จะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาที่กำลังสอนอยู่ ข้างล่างก็นอนกันเป็นแถว มีเพียงเฉินลี่ชวนที่นั่งอยู่แถวหลัง เขายืดตัวตรง ยกมืออย่างกระตือรือร้น ตอบคำถามอย่างกระฉับกระเฉง! แต่ก็พอจะเข้าใจได้ ยังไงซะนิสัยของหลี่ชุนฉินก็เป็นกันเอง เรื่องนี้ก็ทำให้นักเรียนยิ่งไม่มีท่าทีมากขึ้นไปอีก ยกตัวอย่างเช่นที่หลังเวทีงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ ถึงกับเร่งรัดกันขนาดนั้น

พร้อมกับเสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น หลี่ชุนฉินก็เก็บตำราเรียนไปพลาง ค่อยๆ พูดขึ้นว่า: “เพื่อนนักเรียนที่ต้องการจะยื่นขอทุนช่วยเหลือผู้ยากไร้ เขียนเอกสารยื่นคำร้องให้เรียบร้อยแล้วส่งมาที่หัวหน้าห้องนะครับ เดิมทีสาขาบริหารธุรกิจไม่มีโควต้า แต่ว่าผมไปขอมาให้ทุกคนได้หนึ่งโควต้า ทุกภาคการศึกษาน่าจะได้รับทุนช่วยเหลือประมาณห้าร้อยหยวน”

เพราะความพิเศษของสาขาบริหารธุรกิจ สาขาวิชานี้ แทบจะไม่มีครอบครัวที่ยากจนเลย แต่ห้อง 1002 ก็มีนักเรียนที่มีสถานการณ์พิเศษอยู่หนึ่งสองคนจริงๆ ยกตัวอย่างเช่นเฉินลี่ชวน ดังนั้นหลี่ชุนฉินถึงได้พยายามไปขอโควต้านี้มา

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สายตาของคนทั้งห้องก็จดจ่อไปที่เฉินลี่ชวน ยอมรับโดยปริยายแล้วว่าโควต้านี้เป็นของเขาแล้ว รอจนกระทั่งหลี่ชุนฉินจากไป ในห้องเรียนก็เริ่มคุยกันจอแจ ยกตัวอย่างเช่นหัวข้อว่าวันชาติไปเที่ยวที่ไหนมา เซี่ยงไฮ้มีที่ไหนดีๆ บ้าง ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเรื่องการยื่นขอทุนผู้ยากไร้เท่าไหร่

“คนที่มีสถานการณ์พิเศษ ทุกคนอย่าลืมเอาใบสมัครมาส่งที่ฉันนะ ทางที่ดีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แบบนี้อาจารย์ที่ปรึกษาจะได้รีบยื่นเรื่องให้ทุกคนล่วงหน้า” เฉินลี่ชวนก็ยังคงลุกขึ้นยืนตะโกนลั่นหนึ่งประโยค นี่คือหน้าที่ของเขา แต่กลับโดนเสียงโห่ร้องไม่น้อยทันที

“จะมาเก๊กอะไร ไม่ใช่ของแกเองรึไง”

“นั่นสิ”

“เอาล่ะน่า หัวหน้าเฉินทุกวันก็เหนื่อยแย่แล้ว”

“นั่นก็ใช่”

“อีกอย่างคนเขาก็ลำบากจริงๆ” ตอนนี้กลับดีแล้ว หลังจากผ่านเหตุการณ์บนเวทีไปแล้ว การวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนร่วมชั้นที่มีต่อเฉินลี่ชวนก็เปิดเผยขนาดนี้แล้ว เรื่องนี้ต้องขอบคุณพวกในหอพักของเหลียงหรูหรูเลย

เฉินลี่ชวนยิ้มอย่างจนใจ เขานั่งลงเงียบๆ การที่เกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะตัวเองแสดงท่าทีประจบประแจงเกินไป เพื่อนร่วมชั้นที่หยิ่งทะนงในตัวเองดูไม่ชินตา แต่มีได้ก็ต้องมีเสีย หลังจากเรื่องนั้นแล้ว ความสัมพันธ์กับหลี่ชุนฉินก็ยิ่งใกล้ชิดมากขึ้น

หลินซานซานมองไปที่แถวหลังแวบหนึ่ง อยากจะจงใจพูดอะไรที่กระตุ้นคน พอเห็นดังนั้น เหลียงหรูหรูก็รีบดึงเธออย่างแรง ขมวดคิ้วเตือน “เอาล่ะน่า เธอพูดน้อยๆ หน่อย ยังไม่ใช่ว่าหอพักพวกเราเป็นคนปล่อยข่าวลือเหรอ”

“เป็นหอพักพวกเราปล่อยข่าวลือแล้วจะทำไมล่ะ? สถานการณ์จริงก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ เขาเฉินลี่ชวนก็เป็นคนประจบสอพลอคนหนึ่ง กล้าทำทำไมถึงกลัวจะโดนพูดล่ะ?” หลินซานซานซักไซ้อย่างมีเหตุผล และน้ำเสียงก็สูงขึ้น

“เธอนี่มันดีจริงๆ เลยนะ!” โกรธจนเหลียงหรูหรูถึงกับพูดภาษาเซี่ยงไฮ้ออกมา “เธออย่าพูดอีกเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธจริงๆ” จากนั้นเหลียงหรูหรูก็ลุกขึ้นยืนอย่างฉุนเฉียว เดินไปยังแถวหลัง สวีหว่านถังเม้มปาก ถลึงตาใส่หลินซานซานแวบหนึ่ง ก็มองไปยังข้างหลังเช่นกัน แล้วก็เหลือบเห็นเหลียงหรูหรุนั่งลงข้างๆ เฉินลี่ชวนแล้ว

“หัวหน้าเฉิน” เหลียงหรูหรูเรียกหนึ่งเสียง ท่าทีที่อ้ำๆ อึ้งๆ ดูอึดอัดอย่างยิ่ง ครู่ต่อมา เธอก็พูดเสียงเบา “เรื่องหลังเวทีนั่น ตอนนี้ฉันขอโทษเธออย่างเป็นทางการนะ ขอโทษด้วยนะ เป็นความผิดของฉันเอง ที่ทำให้เรื่องมันบานปลายกลายเป็นแบบนี้”

“ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก ฉันไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว” เฉินลี่ชวนส่ายหน้า เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หืม?” เหลียงหรูหรูจ้องมองเฉินลี่ชวนอย่างตะลึงงัน ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ ต่อให้จะมาระบายความทุกข์กับตัวเอง บ่นสองสามประโยค พูดอย่างองอาจว่าตัวเองตอนนั้นก็เพื่อเห็นแก่ภาพรวม ก็ควรจะเป็นปฏิกิริยาแบบนี้ ไม่ใส่ใจหมายความว่ายังไง?

“ในความคิดของฉัน มิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้เปราะบางขนาดนั้นหรอก ผ่านช่วงเวลานี้ไป ก็ไม่มีใครจำเรื่องนี้ได้แล้ว” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง สายตาตั้งแต่ต้นจนจบก็แค่มองเหลียงหรูหรูแวบเดียว

เหลียงหรูหรูพยักหน้า เธอนิ่งเงียบลง คิดถึงความหมายในคำพูดนี้ของเฉินลี่ชวน ไตร่ตรองความคิดของเขา

“หัวหน้าห้อง นี่คือคำร้องขอทุนช่วยเหลือผู้ยากไร้ของฉันค่ะ” ทันใดนั้น ซ่งเยี่ยนฮวาในห้องก็เดินเข้ามา เขาวางจดหมายฉบับหนึ่งไว้บนโต๊ะของเฉินลี่ชวน

“เขียนเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” เฉินลี่ชวนหยิบขึ้นมา เขามองไปที่ซ่งเยี่ยนฮวาอย่างประหลาดใจ

“อืม เขียนไว้นานแล้วค่ะ” ซ่งเยี่ยนฮวาพูดเสียงต่ำประโยคหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง ตอนนี้เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องไม่มีใครสังเกตเห็นคำร้องฉบับนี้ของซ่งเยี่ยนฮวาเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเหลียงหรูหรู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน ก็คงจะไม่รู้

เฉินลี่ชวนไม่ได้พูดอะไรมาก เขาวางจดหมายไว้อย่างระมัดระวัง เหลียงหรูหรูมองไปที่ซ่งเยี่ยนฮวาอย่างสงสัยแวบหนึ่ง พลางคิดในใจว่านี่มันเรื่องเงินนะ เฉินลี่ชวนกับอาจารย์ที่ปรึกษาสัมพันธ์กันดีขนาดนั้น จะยอมยกโควต้านี้ให้เธอได้อย่างไร ภาคการศึกษาละห้าร้อย ไม่น้อยเลยจริงๆ

หลังจากนั้นเสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้น เหลียงหรูหรูก็กลับไปนั่งที่เดิม พลางคิดในใจว่า “เหตุการณ์บนเวที” งั้นก็คงจะเป็นแบบนี้แล้ว

...

ตอนเที่ยงหลังจากกลับถึงหอพักแล้ว เฉินลี่ชวนก็จงใจเอ่ยเตือนกับเหลียงจิ่งซาน “จิ่งซาน แกก็เขียนสักฉบับสิ ไม่ว่าจะได้รึเปล่า อย่างน้อยก็ยื่นใบสมัครมาก่อน เกิดอาจารย์ที่ปรึกษามีวิธี สามารถขอโควต้าเพิ่มได้อีกหนึ่งโควต้า เงินช่วยเหลือเดือนละห้าร้อย ไม่น้อยเลยนะ”

ช่วงเวลาที่คบหากันมานี้ หลายคนในหอพักก็รู้สถานการณ์ทางบ้านของเหลียงจิ่งซานดีแล้ว ไม่ค่อยจะดีจริงๆ เสื้อโค้ทขนมิงค์นั่นก็เป็นของปลอม

“งั้นได้” เหลียงจิ่งซานฉีกยิ้มกว้าง ในเมื่อหัวหน้าเฉินก็พูดแบบนี้แล้ว เขาก็เลยนั่งลงที่โต๊ะเขียนใบสมัครอย่างซื่อสัตย์ ระหว่างนั้นอู๋หลางยังพูดอย่างเจ้าเล่ห์ประโยคหนึ่ง “ดูจิ่งซานสิ เวลานอนกลางวันยังขยันขันแข็ง นี่จะต้องสอบเข้าปริญญาโทแน่ๆ” หลายคนในหอพักก็หัวเราะออกมา

เฉินลี่ชวนนอนอยู่บนเตียง สูบจงฮว๋า รอให้เหลียงจิ่งซานเขียนใบสมัครฉบับนี้เสร็จ ก็จะไปทำงานที่ร้าน เซินอีหมิงเหลือบมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง เชี่ยเอ๊ย ทำไมเขาถึงสูบจงฮว๋า แล้วก็หยิบไม้กวาดขึ้นมาแสร้งทำเป็นกวาดพื้น ค่อยๆ เข้าไปใกล้ๆ

“ก็แค่สองวันนี้ที่พวกเราสองคนเป็นเวร หอพักถึงจะสะอาดหน่อย” เซินอีหมิงนั่งลงบนเตียง ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก แล้วก็ยื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ “มาขอบุหรี่สูบสักมวน”

“แกไอ้หลานชาย ไม่เคยเห็นแกแจกบุหรี่คนอื่นเลย ไปเอาซูเยียนของแกมาให้ฉัน แกสูบจงฮว๋าซองนี้ ฉันสูบไม่ชิน รสชาติมันแรงเกินไป” เฉินลี่ชวนถลึงตาใส่เซินอีหมิงแวบหนึ่ง

“เหะๆๆ ได้เลยครับพี่ชวน แกรอก่อนนะ ฉันจะไปเอาเดี๋ยวนี้เลย” เซินอีหมิงยิ้มอย่างทะเล้น รีบลุกขึ้นยืนเดินไปที่เตียงของตัวเอง หยิบซูเยียนซองที่ยังไม่ได้แกะออกมา เชี่ยเอ๊ย กำไรมหาศาล เอาซูเยียนมาแลกกับจงฮว๋าแบบซองอ่อน

“จิ่งซาน แกเขียนเรียงความอยู่เหรอ? ยังไม่เสร็จอีก?” เฉินลี่ชวนลุกขึ้นยืนอย่างดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์

“เสร็จแล้ว เหะๆๆ” เหลียงจิ่งซานยื่นให้เฉินลี่ชวน เขายังไม่ลืมที่จะบ่นทุกข์ “กับฉินอีติงใช้เงินไปไม่น้อยเลย จนจะไม่มีเงินกินข้าวแล้ว”

“พี่ชวนครับ ให้ครับ ซูเยียน” เซินอีหมิงยื่นบุหรี่ให้เฉินลี่ชวน แล้วก็คว้าจงฮว๋าแบบซองอ่อนในมือของเฉินลี่ชวนไป พอมองดูทีหนึ่ง ก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ เพิ่งจะสูบไปแค่มวนเดียว

“ฉันมีธุระนิดหน่อย ไปก่อนนะ” จากนั้นเฉินลี่ชวนก็รีบเดินออกจากหอพักไป

“อีหมิง มาสูบจงฮว๋าสักมวนสิ เมื่อกี้ไม่กล้าจะขอกับลี่ชวนตรงๆ เลย สูบแต่ของเขา” เหลียงจิ่งซานกล่าวพลางหัวเราะ

“ฉันก็ขอสูบมวนหนึ่ง” อู๋หลางก็เข้าไปใกล้ๆ

เซินอีหมิงทำหน้าบูดบึ้ง บุหรี่ซองนี้ยังตั้งใจจะเอาไว้แอ็คอาร์ตอยู่เลย แต่ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงทนความเจ็บปวดแจกไปสองมวน จากนั้นทั้งสามคนก็จุดขึ้นมาอัดเข้าไปหนึ่งอึก

“อะแค่กๆๆๆๆๆ.......มิน่าล่ะลี่ชวนถึงสูบไม่ชิน ที่แท้จงฮว๋ามันแรงขนาดนี้เลยเหรอ ฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว แค่กๆๆ......” เหลียงจิ่งซานแลบลิ้นออกมา หน้าบูดเบี้ยวเป็นมะระ

เซินอีหมิงไอไม่หยุดอยู่ตรงนั้น นานพอสมควร ถึงได้ตะโกนว่า “นี่มันไม่ใช่บุหรี่ปลอมใช่ไหม?”

“แค่กๆๆ......ไม่ใช่แค่ปลอมธรรมดานะ!” อู๋หลางขมวดคิ้วถอนหายใจประโยคหนึ่ง เขาโยนก้นบุหรี่ทิ้ง

“ให้ตายสิ เฉินลี่ชวน!” เซินอีหมิงวิ่งตามออกไป......