บทที่ 88: ก็แค่ทำเพื่อตัวเองเท่านั้น

พอถึงวันรุ่งขึ้น หลังจากยืนยันว่าไม่มีเพื่อนร่วมชั้นที่ยื่นขอทุนช่วยเหลือแล้ว หลังจากเลิกเรียนตอนเช้า เฉินลี่ชวนก็มาที่ห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษา เพื่อรายงานเรื่องนี้กับเขา

“อาจารย์ครับ นี่คือใบสมัครครับ ห้องเรามีทั้งหมดสองคน สถานการณ์ทางบ้านของซ่งเยี่ยนฮวา ผมได้ไปสอบถามจากคนในหอพักของพวกเขามาแล้วครับ ฝืดเคืองจริงๆ ส่วนเหลียงจิ่งซาน สถานการณ์ทางบ้านของเขาพวกเราในหอพักสามารถพิสูจน์ได้ครับ ถึงแม้นิสัยของเขาจะค่อนข้างจะอวดดีไปหน่อย แต่ฐานะทางบ้านไม่ดีจริงๆ ครับ” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างจริงจัง

หลี่ชุนฉินพยักหน้าเบาๆ เขาดูใบสมัครทั้งสองฉบับไปพลาง ทันใดนั้นก็มองไปที่เฉินลี่ชวนอย่างแรง หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็ส่งสัญญาณให้นั่งลง ดังนั้นเฉินลี่ชวนจึงย้ายเก้าอี้ยาวมา นั่งลงข้างๆ อาจารย์ที่ปรึกษา

“ทำไมไม่มีของเธอ?” หลี่ชุนฉินเสียงแผ่วเหมือนยุง “เดิมทีสาขาบริหารธุรกิจไม่มีโควต้าหรอกนะ เมื่อเทียบกับสาขาอื่นแล้ว พวกเราค่อนข้างจะพิเศษหน่อย ที่ฉันไปขอโควต้านี้มา ก็เพื่อเธอเป็นหลัก!” คำพูดได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว

เฉินลี่ชวนก้มหน้าลงครุ่นคิด ในวินาทีนี้ ในใจถูกสัมผัส ในการปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคล การยอมลดตัวลงต่ำต้อย การประจบสอพลอของคุณ สามารถเจอคนที่ทำเพื่อคุณอย่างแท้จริง คิดถึงคุณ นั่นก็คุ้มค่าแล้ว

“อาจารย์ครับ ความดีที่ท่านมีต่อผม ผมจดจำไว้ในใจมาโดยตลอดครับ รวมไปถึงเรื่องที่แนะนำผมเข้าสภานักเรียนด้วย ผมรู้ว่าท่านคิดถึงผมมาโดยตลอด” คำพูดของเฉินลี่ชวนจริงใจ เขามองหลี่ชุนฉินด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง

“แต่ฐานะทางบ้านของผม ไม่ได้จนอย่างที่เพื่อนร่วมชั้นพูดกันหรอกครับ ในเมืองเล็กๆ ก็ยังถือว่าไม่เลวเลย บริหารร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าแห่งหนึ่ง”

“อย่างนั้นเหรอ?” หลี่ชุนฉินตาสว่าง เขาก็เลื่อนเก้าอี้ไปข้างหน้าหน่อย จริงๆ แล้วความประทับใจที่เฉินลี่ชวนให้เขาก่อนหน้านี้ ก็คือเด็กที่ออกมาจากความลำบาก ตอนนี้ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าฐานะทางบ้านของเขากลับดีเยี่ยม

“อาจจะเพราะโตมาในวงการธุรกิจตั้งแต่เด็กมั้งครับ เพราะฉะนั้น...เหอะๆๆ กลับขยันขึ้นมาหน่อย ก็เลยโดนเพื่อนร่วมชั้นเข้าใจผิด” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างลำบากใจ คำพูดชมตัวเอง แน่นอนว่าต้องถ่อมตัวหน่อย

“ลี่ชวน เธอเป็นคนที่จริงจังที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลยนะ รับรองว่าเป็นเพราะพ่อแม่ของเธอสอนมาด้วยคำพูดและการกระทำ นิสัยที่สุขุม, มีความรับผิดชอบของพวกเขา มีอิทธิพลและช่วยเหลือเธออย่างมาก” หลี่ชุนฉินค่อยๆ กล่าว ตอนนี้กลับอยากจะทำความเข้าใจสภาพแวดล้อมทางครอบครัวของเฉินลี่ชวนขึ้นมา

“อืม ใช่ครับ พ่อแม่ผมจริงๆ แล้วชื่อเสียงในท้องถิ่นดีมากครับ เป็นคนใจดี, ซื่อสัตย์, แล้วก็สุขุม...สุขุมมากครับ” เฉินลี่ชวนพยักหน้า สีหน้ายืนยันอย่างยิ่ง

หัวข้อสนทนาที่มาอย่างกะทันหัน เปิดกล่องสนทนาของทั้งสองคน คุยกันอยู่นานมาก เฉินลี่ชวนจงใจปูทางเรื่องร้านหม้อไฟ ดังนั้นจึงเล่าเสริมเติมแต่งประสบการณ์การเริ่มต้นทำธุรกิจช่วงปิดเทอมฤดูร้อน จีต้านก้วนปิ่ง

“สองเดือนกว่าหาเงินได้หกหมื่นหยวนเหรอ? ยังอยู่ในเมืองเล็กๆ ด้วย?” หลี่ชุนฉินเบิกตากว้าง ไม่น่าเชื่อ

“ก็แค่โชคดีเฉยๆ ครับ เครื่องปรุงที่ปรุงออกมาพอดีกับรสชาติของคนอำเภอหนิง แล้วก็มีแค่ผมเจ้าเดียว แต่ตอนนี้ที่เมืองเล็กๆ นั่นขายจีต้านก้วนปิ่งกันเต็มไปหมดแล้ว” เฉินลี่ชวนกล่าวต่อ

“ลี่ชวน ฉันว่าเธอทำอาหารมีพรสวรรค์มากเลยนะ แต่รู้สึกว่าเธอเรียนอะไรก็เร็วไปหมด” หลี่ชุนฉินยิ้มชมเชย “เออใช่ แล้วพอเธอมาที่มหาวิทยาลัยแล้ว แผงลอยเดิมล่ะ? เซ้งออกไปแล้วสินะ”

“ไม่ได้เซ้งครับ” เฉินลี่ชวนส่ายหน้า “ตอนนั้นที่ช่วยผมทำงานพิเศษเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายครับ ที่บ้านเขาค่อนข้างจะลำบาก พ่อแม่ตกงานมาหลายปีแล้ว ทำงานรับจ้างทั่วไปตลอด ดังนั้นก็เลยยกแผงให้เขาไป”

“ลี่ชวน เด็กอย่างเธอนี่ดีจริงๆ นะ” หลี่ชุนฉินหัวเราะเบาๆ เขาดูกาลเวลา ก็ถึงเวลาอาหารแล้ว

“อาจารย์ครับ พวกเราไปทานข้าวที่โรงอาหารกันเถอะครับ รูดบัตรข้าวผมนะ ผมยังมีเรื่องจะขอร้อง” เฉินลี่ชวนตอนนี้ทำหน้าประจบประแจง

“เรื่องอะไรเหรอ?” หลี่ชุนฉินถามทันที

“อาจารย์ครับ เดินไปคุยกันไปครับ” เฉินลี่ชวนดึงแขนของหลี่ชุนฉิน ทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกัน ระหว่างทางไปยังโรงอาหาร ก็คุยกันมาตลอด

“อาจารย์ครับ พอจะยื่นขอโควต้าทุนช่วยเหลือได้สองโควต้าไหมครับ? ซ่งเยี่ยนฮวากับเหลียงจิ่งซานสัมพันธ์กับผมก็ไม่เลวเลย แล้วก็สถานการณ์ทางบ้านของพวกเขาก็ลำบากจริงๆ ด้วย ตัดใครออกไปก็ไม่เหมาะสม” เฉินลี่ชวนสีหน้าลำบากใจ แต่การช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ นี้ เป็นการจงใจทำ การรักษาสัมพันธ์ ในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ขอความช่วยเหลือบ่อยๆ ก็เป็นวิธีการส่งเสริมความใกล้ชิดที่ดีอย่างหนึ่ง ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ ก็จะสนิทกันมากขึ้นโดยธรรมชาติ นี่อาจจะเป็นแค่เรื่องที่หลี่ชุนฉินพูดประโยคเดียวก็ทำสำเร็จได้ แต่เฉินลี่ชวนกลับดูเหมือนจะลำบากใจเป็นพิเศษ แบบนี้แล้ว ก็จะมีเหตุผลที่จะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นไปอีก ความสัมพันธ์ใดๆ ก็ล้วนสร้างขึ้นมาอย่างช้าๆ เช่นนี้ จะมาเปิดปากก็เป็นเรื่องใหญ่เลยได้ยังไง? คนอื่นจะมองว่าเป็นไอ้โง่ได้

“ลี่ชวน เธอในฐานะหัวหน้าห้อง มีความคิดแบบนี้ถูกต้องมาก สถานการณ์ของเหลียงจิ่งซานกับซ่งเยี่ยนฮวาก็ใกล้เคียงกัน ถ้าหากตัดใครคนใดคนหนึ่งออกไป ก็ไม่เหมาะสม” หลี่ชุนฉินพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง คำพูดของหลี่ชุนฉินก็ยืนยัน: “เรื่องนี้ฉันจะไปยื่นขอให้เอง น่าจะแปดเก้าส่วนไม่หนีสิบ แต่เรื่องอะไรก่อนที่จะแน่นอน ก็อาจจะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้ เพราะฉะนั้นเรื่องสองโควต้าเธออย่าเพิ่งไปบอกพวกเขานะ รอให้เรียบร้อยแล้วค่อยแจ้ง”

“อาจารย์หลี่ครับ ขอบคุณครับ ช่วยผมได้มากจริงๆ เลย ไม่อย่างนั้นในใจคงจะกลุ้มใจตายแน่” เฉินลี่ชวนรีบขอบคุณทันที เขาควงแขนของหลี่ชุนฉินแน่นขึ้นอีก

“ลี่ชวน นี่จริงๆ แล้วเป็นปัญหาที่อาจารย์ต้องพิจารณา เธอกลับมาเตือนฉันแล้ว” หลี่ชุนฉินยิ้ม แต่นี่ก็เป็นคำพูดจากใจของเขาเช่นกัน การแสดงออกที่เฉินลี่ชวนเอาเรื่องไม่ดีมาไว้บนตัวตัวเองทั้งหมด มักจะเตือนตัวเองในรายละเอียดได้เสมอ ยังไงซะก็เพิ่งจะได้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ประสบการณ์การทำงานไม่เพียงพอ การเข้าสังคมด้วยกันสบายใจอย่างยิ่ง

“อาจารย์ครับ ถ้าหากมีเรื่องไม่คาดฝันจริงๆ ล่ะก็ งั้นก็ให้โควต้ากับเหลียงจิ่งซานเถอะครับ บ้านเขาซับซ้อนกว่าหน่อย” เฉินลี่ชวนก็กล่าวหัวข้อเสริมไปอีกประโยคหนึ่ง ใครบ้างที่จะไม่เข้าข้างคนที่สัมพันธ์ดีกับตัวเอง

“อืม ได้” หลี่ชุนฉินพยักหน้าตอบตกลง

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไปตักข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน กอดคอกัน มีพูดมีหัวเราะ ท่วงที "สนิทสนม" อย่างยิ่ง!

...

“ดูสิ เฉินลี่ชวนกับอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่ด้วยกันนะ ยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงหูแล้ว เยี่ยนฮวา ฉันว่าคำร้องขอทุนช่วยเหลือของเธอคงจะไม่มีหวังแล้วล่ะ ที่พูดในห้องเรียนนั่น ก็แค่ทำไปตามพิธีรีตอง” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งดึงซ่งเยี่ยนฮวาพูดอย่างฉุนเฉียว เพิ่งจะเลิกเรียนจากห้องเลคเชอร์ ตอนนี้สาขาบริหารก็นั่งอยู่ด้วยกันหมด

“จะมาโวยวายอะไรนักหนา เดิมทีก็มีแค่โควต้าเดียว บ้านของลี่ชวนก็ลำบากเหมือนกัน แล้วเขากับอาจารย์ที่ปรึกษาก็สัมพันธ์กันดี นี่มันไม่ปกติเหรอ? เป็นอะไรไป? องุ่นเปรี้ยวเหรอ!” เหลียงจิ่งซานพูดอย่างไม่พอใจประโยคหนึ่ง แล้วก็คำพูดนี้ก็มีเหตุผล แต่กลับทำให้เด็กผู้หญิงที่พูดเมื่อกี้ไม่พอใจแล้ว

“ไม่ได้บอกว่าไม่ปกตินี่นา แต่เฉินลี่ชวนตอนที่เลือกตั้งหัวหน้าห้องเขาพูดอะไรล่ะ บริการเพื่อนร่วมชั้น เหอะๆ ฉันว่าเขาทำเพื่อผลประโยชน์สูงสุดของตัวเองมากกว่านะ ยังจะมาพูดจาดูดีมีหลักการอีก ก็แค่เยว่ปู้ฉวินคนหนึ่ง!” หมายเหตุ: เยว่ปู้ฉวินคือตัวละครจอมปลอมในนิยายกำลังภายใน เด็กผู้หญิงคนนั้นยืนเท้าสะเอว ตะโกนใส่พวกเหลียงจิ่งซาน

“มีปัญญาแกทำไมไม่ไปเป็นหัวหน้าห้องล่ะ? เป็นบ้ารึไง?” โจวข่ายข่ายก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน สีหน้าไม่เป็นมิตร “ตอนนี้เห็นคนอื่นได้ประโยชน์ แกก็อิจฉาแล้วสินะ เป็นตัวอะไรวะ!” ตอนนี้ชุยจื้อปิงที่อยู่ห้องข้างๆ ก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องมองโจวข่ายข่าย ความบาดหมางของคนทั้งสองมีมาโดยตลอด

“โจวข่ายข่าย แกพูดกับฉันเกรงใจหน่อยนะ แกมันตัวอะไร!” อารมณ์ของเด็กผู้หญิงก็ขึ้นมาเช่นกัน

“ไอ้แม่เย็*......”

“เอาล่ะน่า เอาล่ะน่า” อู๋หลางรีบดึงโจวข่ายข่ายให้นั่งลง รีบกระซิบข้างหูเขา “แกพูดน้อยๆ หน่อยสิ ตอนนี้เป็นลี่ชวนที่ได้เปรียบ เพราะฉะนั้นพวกเราก็อย่ามาปากเก่งเลย ไม่อย่างนั้นจะโดนด่าตาย!”

“ให้ตายสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่านางเป็นผู้หญิงนะ ดูสิว่าฉันจะตบหน้านางสักสองสามฉาดรึเปล่า” โจวข่ายข่ายพูดอย่างโหดเหี้ยมประโยคหนึ่ง แต่ก็ในที่สุดก็ทนไว้ได้

ตอนนี้หอพักของพวกซ่งเยี่ยนฮวา อารมณ์ก็ขึ้นมากันหมดแล้ว พูดจาแดกดันไม่หยุด

“หึ เมื่อคืนนี้เฉินลี่ชวนยังมาหาฉันอยู่เลย ถามสถานการณ์ทางบ้านของซ่งเยี่ยนฮวาแล้ว เธอบอกสิว่าคนคนนี้เสแสร้งรึเปล่า”

“อ๊ะ ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“ไม่เคยเห็นคนที่เสแสร้งขนาดนี้มาก่อนเลย!” เฉินลี่ชวนคนนี้ก็เพื่อตัวเอง เห็นแก่ตัวขนาดไหน จุดประสงค์ชัดเจนเกินไป และหัวข้ออื่นๆ คำพูดก็ยิ่งไม่น่าฟังมากขึ้นเรื่อยๆ

สวีหว่านถังฟังไปครึ่งหนึ่งก็เดินจากไป หลินซานซานเอาแต่ยุยงส่งเสริม ส่วนเหลียงหรูหรู ก็เงียบมาโดยตลอด ในความคิดของเธอ ใครก็อย่ามาพูดเรื่องถูกผิดเลย ไม่ใช่ว่าเพื่อตัวเองเหรอ? มีคุณสมบัติอะไรไปว่าคนอื่น

...

ตอนเที่ยงเฉินลี่ชวนกลับถึงหอพัก อู๋หลางก็เล่าเรื่องเมื่อตอนเที่ยงวันนี้ให้ฟัง หอพัก 607 ของพวกเขารวมใจเป็นหนึ่งเดียว ปกป้องคนของตัวเอง

“คนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ ตัวเองไม่ได้ประโยชน์ ก็ดูไม่ชินตาคนอื่น ถ้าฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษานะ ภายใต้เงื่อนไขที่มีแค่โควต้าเดียว ก็ต้องเลือกแกแน่นอน!” อู๋หลางพูดปกป้องเฉินลี่ชวน

“โกรธจนฉันเกือบจะตบไอ้ตัวนั้นแล้ว!” โจวข่ายข่ายที่อยู่บนเตียงบนก็เล่นเกมไปพลาง ถือโอกาสด่าไปประโยคหนึ่ง นี่ก็เป็นเรื่องของเฉินลี่ชวน ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงไม่สนใจหรอก

“ไอ้ของสกปรก ก็แค่อิจฉาน่ะสิ” เหลียงจิ่งซานยังคงอารมณ์ค้างอยู่ ใบหน้าแดงก่ำ นิสัยของเขาเดิมทีก็วู่วามอยู่แล้ว ระหว่างทางกลับก็ด่ามาตลอดทาง

เซินอีหมิงทำหน้าบูดเบี้ยวเป็นมะระ ในมือถือจงฮว๋าอยู่ ไม่ได้แทรกเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องอยู่ เมื่อคืนเฉินลี่ชวนก็ไม่กลับมานอนที่หอพัก ไม่ทันได้พูดเรื่องบุหรี่ปลอม

“เฉินลี่ชวน!” เซินอีหมิงเรียก

“มา อีหมิง หลบหน่อย” เฉินลี่ชวนรู้ว่าเขาอยากจะตดอะไรออกมา เขาจงใจไม่สนใจ เดินอ้อมไปอยู่ข้างๆ เหลียงจิ่งซาน ตบแผ่นหลังของเขาเบาๆ

“จิ่งซาน โควต้าของซ่งเยี่ยนฮวาฉันไม่แน่ใจ แต่ของแกมีแน่นอน ฉันรับประกันกับแก” เฉินลี่ชวนกล่าว

“จริงเหรอ?” เหลียงจิ่งซานเบิกตากว้าง แม่เจ้า ภาคการศึกษาละห้าร้อยเลยนะ “หมายความว่าห้องเรามีสองโควต้าเหรอ?”

“มีกี่โควต้าแกไม่ต้องไปสนใจ สรุปคือมีของแกแน่นอน แกคิดว่าฉันไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาคือพูดเรื่องอะไรล่ะ” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ในวินาทีนี้เหลียงจิ่งซานก็ไม่ต้องการศักดิ์ศรีแล้ว

“พี่ชวนครับ ขอบคุณครับ!” เหลียงจิ่งซานกอดแขนของเฉินลี่ชวน เขย่าไปมา

“ไปๆๆ ไอ้คนไม่เอาไหน รับรองว่าจะทำเพื่อพวกแกไอ้หลานชายหลายๆ คนแน่นอน การเต้นกลุ่มก็ไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนจัดให้เหรอ” เฉินลี่ชวนสะบัดเหลียงจิ่งซานออกไป เขาถลึงตาใส่เขาอย่างรังเกียจ เตรียมจะเอาของไปที่ร้านแล้ว

“ลี่ชวน บุหรี่นี่ไม่ถูกนะ?” เซินอีหมิงร้อนใจแล้ว เขาก้าวไปข้างหน้าดึงเฉินลี่ชวนไว้รีบกล่าว

“อะไรไม่ถูก?” เฉินลี่ชวนหน้าตาประหลาดใจ แสร้งทำเป็นงง

“ปลอมนะ!” เซินอีหมิงกล่าวเสียงดัง ส่วนผู้เสียหายเมื่อวาน อู๋หลางกับเหลียงจิ่งซาน ก็ไม่กล้าจะเข้าไปพูดอะไร ยังไงซะก็เป็นการทำลายน้ำใจพี่ชวน

“ไม่น่าจะใช่่นะ คนอื่นให้ฉันมา ฉันว่าแล้วทำไมสูบไม่ชิน” เฉินลี่ชวนส่ายหน้า แล้วก็หยิบจงฮว๋าครึ่งซองออกมา “แกอย่างนี้แล้วกัน ครึ่งซองนี้แกเอาไปสูบ ก็เท่ากับเงินซูเยียนกล่องหนึ่งแล้ว เรื่องนี้ก็จบไป”

เซินอีหมิงรีบรับจงฮว๋าไป ทันใดนั้นก็ยิ้มแย้มแจ่มใส คงจะไม่ใช่ของปลอมอีกแล้วสินะ “ลี่ชวน แกระวังตัวด้วยนะ” จากนั้นเซินอีหมิงก็ส่งอย่างกระตือรือร้น

อู๋หลางกับเหลียงจิ่งซานขึ้นมาขอบุหรี่ ครั้งนี้เซินอีหมิงก็เสียดายที่จะแจกแล้ว มีแค่ครึ่งกล่อง เขาเดินไปที่ข้างเตียงสูบคนเดียว

“แค่กๆๆๆๆ.......อะแค่กๆๆๆๆ......” เซินอีหมิงโยนบุหรี่ทิ้ง เขาขยี้ตา นานมากก็ไม่ได้พูดอะไร... เฉินลี่ชวนจะนับเป็นคนได้เหรอ?