บทที่ 89: เรื่องปกติธรรมดา

ตอนบ่าย ตัวแทนจำหน่ายหยางจวินนำก้นหม้อสี่ช่องที่สั่งทำพิเศษมาที่ร้าน โครงสร้างสี่เหลี่ยมจัตุรัส ต้องบอกเลยว่า เงินใช้ไปที่ไหน ที่นั่นก็ดี ราคาแพงกว่าหม้อหยวนหยางถึงสองเท่ากว่า

“เป็นยังไงบ้างครับ เถ้าแก่เฉิน ฝีมือการทำนี่ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ? เป็นฝีมือของช่างเก่าแก่ทั้งนั้น ถ้าหากใช้ได้ก็จะผลิตเป็นล็อตแล้ว” หยางจวินพูดจาฉะฉาน เขารับซูเยียนที่เฉินลี่ชวนยื่นมาให้มวนหนึ่ง เหลือบมองจงฮว๋าบนโต๊ะแวบหนึ่ง ยังคิดอยู่เลยว่าทำไมเขาถึงขี้เหนียวขนาดนี้ ปฏิบัติอย่างสองมาตรฐานเหรอ บุหรี่นั่นเอาไว้ต้อนรับใคร?

“ไม่มีปัญหาครับ ทำออกมาได้ผลดีเยี่ยมเลย ผลิตเป็นล็อตเลยครับ” เฉินลี่ชวนพอใจอย่างยิ่ง เขาก็สังเกตเห็นอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ ของหยางจวินเช่นกัน เขาจึงยัดจงฮว๋าทั้งซองที่อยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋าของหยางจวิน

“พี่หยางครับ ผมเดาว่าพี่คงจะคิดมากเกินไปแล้ว พวกเราก็รู้จักกันมานานขนาดนี้แล้ว นั่นต้องคบหากันอย่างจริงใจสิครับ ยังไงซะเดี๋ยวพี่ก็รู้เอง” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง

“ฮ่าๆๆๆๆ เถ้าแก่เฉินนี่สุดยอดจริงๆ” หยางจวินตบกระเป๋าตัวเอง พลางคิดในใจว่าเมื่อกี้เป็นตัวเองที่ใจแคบไปเอง ลี่ชวนคนนี้ถึงแม้จะอายุน้อย แต่การวางตัวในสังคมนี่ไม่มีที่ติเลยจริงๆ คิดได้รอบคอบมาก

“ตอนกลางคืนกินข้าวด้วยกันนะครับ” เฉินลี่ชวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาคุยกับหยางจวิน

“อืม ได้ วันนี้พอดีมีเวลา” หยางจวินแอบดีใจ เขาจุดซูเยียนของเถ้าแก่เฉินก่อน ไม่กล้าแกะซองจงฮว๋านั่น

“เออใช่ พี่หยางครับ เรื่องพนักงานล่ะครับ? สวัสดิการเงินเดือนทางนี้ของผม ในวงการเดียวกันมีข้อได้เปรียบแน่นอนครับ นอกจากเงินเดือนพื้นฐานแล้ว ขอแค่ทำงานครบหกเดือน ก็จะมีส่วนแบ่งกำไรตามสัดส่วน” เฉินลี่ชวนเอ่ยถึงเรื่องงานการ

หยางจวินวิ่งเต้นในช่องทางร้านอาหารมากว่าสิบปีแล้ว ด้านนี้เขามีเส้นสายอยู่แล้ว กลับช่วยให้เฉินลี่ชวนไม่ต้องไปตลาดแรงงาน แล้วก็ผ่านการแนะนำจากคนรู้จัก อย่างน้อยในอุตสาหกรรมร้านอาหาร คนที่มานิสัยก็จะไว้ใจได้

“เรื่องนี้แกวางใจได้เลย รับรองว่าจะไม่ทำให้แกเปิดร้านล่าช้าแน่นอน แต่พี่ใหญ่ก็มีข้อเรียกร้องอยู่อย่างหนึ่งนะ เรื่องเงินเดือนเด็ดขาดจะอืดอาดไม่ได้ แกก็รู้ดีอยู่แล้วว่าคนแนะนำก็กังวลเรื่องนี้” หยางจวินโบกมือ สีหน้าลำบากใจ เขากล่าวต่อ: “อย่าให้ทำงานหนักมาทั้งเดือน แล้วเงินเดือนก็ลากยาวไปเรื่อยๆ แบบนี้คนเขาก็ต้องกลับมาหาฉันแน่นอน จะมาทำให้ฉันลำบากใจอยู่ตรงกลางไม่ได้”

“พี่หยางครับ เรื่องนี้พี่วางใจได้เลยครับ เพื่อนอย่างผมสามารถตบหน้าอกรับประกันกับพี่ได้เลยครับ ต่อให้ร้านหม้อไฟของผมจะเจ๊ง ผมทุบหม้อขายเหล็กก็จะไม่ติดหนี้พี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผมแม้แต่เฟินเดียว” เฉินลี่ชวนรีบตบโต๊ะ เน้นเสียงดังลั่น หม่าเสี่ยวชาวที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าอย่างแรงแสดงท่าที

“ยังไม่ทันจะเปิดร้านเลย คำพูดไม่เป็นมงคลอย่าพูด ถึงแม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่พี่ใหญ่เชื่อใจในความเป็นคนของแก” หยางจวินรีบโบกมือ

ทั้งสามคนก็ยังคงยิ้มคุยกันต่อไป หัวข้อสนทนามีมากมาย ตอนหกโมง เฉินลี่ชวนพวกเขากำลังเตรียมจะล็อกประตูออกไปทานข้าว พี่กังก็มาถึงอย่างกะทันหัน แน่นอนว่า เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดา กังจื่อเมื่อวันก่อนก็เคยมาแล้วเหมือนกัน ร้านที่ติดหนี้แบบนี้ ต้องแวะเวียนมาสำรวจสถานการณ์เป็นครั้งคราว

“พี่กังครับ ดื่มด้วยกันหน่อยไหมครับ?” เฉินลี่ชวนถามไปส่งๆ

“อืม พอดีมีเรื่องจะหาแกอยู่” พี่หัวล้านสีหน้าไม่ค่อยดี เหมือนกับกำลังอัดอั้นความโกรธอยู่ และช่วงเวลานี้ไปๆ มาๆ ก็คุ้นเคยกับเฉินลี่ชวนแล้ว เขาก็ไว้หน้าให้เขา เหลือบเห็นจงฮว๋าแถวนั้นบนโต๊ะแวบหนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปหยิบมาซองหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ

“เถ้าแก่เฉินครับ ขอบุหรี่แกสักซองนะ” พี่หัวล้านตะโกน

“ได้ครับ สูบเลยครับ” เฉินลี่ชวนพยักหน้า เขาก็มองออกว่าเขามีเรื่องอยู่ และการทำธุรกิจร้านอาหารนี้ ทุกวันก็ต้องเจอกับคนทุกประเภท โดนเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ นั่นก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาเกินไปแล้ว

หลังจากนั้นสี่คนก็มาที่ร้านเหล่าหวังบาร์บีคิว สั่งเบียร์มาสองลัง กินไปดื่มไป เพียงแต่เฉินลี่ชวน, หยางจวิน และหม่าเสี่ยวชาวเอาแต่คุยกัน พี่หัวล้านนั่งอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร ตอนนี้ไม่พูดธุระต่อหน้าตัวแทนจำหน่าย ก็ถือว่าให้หน้าเถ้าแก่เฉินคนนี้มากแล้ว

“เฉินลี่ชวน!” ทันใดนั้น เสียงที่ยินดีก็ดังมาจากข้างหลัง เฉินลี่ชวนหันไปมอง กลับเป็นฉีซือเหยา เธอวิ่งมาที่วิทยาลัยการเงินและการค้า จากนั้นชุยจื้อปิง, สวีหว่านถังก็เดินเข้ามา ยังมีเหลียงจิ่งซานกับฉินอีติงอีกด้วย ในหอพักฉินอีติงกับสวีหว่านถังสัมพันธ์กันดีที่สุด มาทานข้าวด้วยกันก็ไม่แปลก เพียงแต่ไม่เห็นหลิวเหว่ยเหว่ยกับเถียนฮ่าวสองคนนั้น

“เธอมาได้ยังไง?” เฉินลี่ชวนเอ่ยถามพลางยิ้ม

“ซือเหยา กินอะไร ฉันเลี้ยงเธอ” หม่าเสี่ยวชาวรีบลุกขึ้นยืน กระตือรือร้นเป็นพิเศษ แต่ก็ควรแล้ว แผงลอยจีต้านก้วนปิ่งเล็กๆ ของบ้านเขา ญาติของบ้านฉีซือเหยาช่วยไว้ไม่น้อยเลย

“นี่ เหอะๆๆ......” ฉีซือเหยายิ้ม เธอกลับอยากจะมานั่งกินข้าวกับพวกเฉินลี่ชวน มีตั้งนานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน แต่ข้างๆ เขายังมีคนแปลกหน้าสองคนนั่งอยู่ด้วย น่าจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่

“ลี่ชวน เพื่อนบ้านเกิดเหรอ เหอะๆๆๆ......” เหลียงจิ่งซานตบไหล่ของเฉินลี่ชวนทีหนึ่ง ตอนที่หยิบบุหรี่ออกมาแจก พี่หัวล้านกลับไม่รับ โบกมืออย่างหงุดหงิด

เหลียงจิ่งซานหยุดไปครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้พูดอะไร ยังไงซะพี่หัวล้านคนนี้ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นคนในสังคม ในใจก็รู้สึกกลัว

“ซือเหยา ครั้งหน้ามาที่วิทยาลัยการเงินและการค้าก็โทรมาล่วงหน้าสิ ฉันกับไอ้อ้วนจะได้เลี้ยงต้อนรับเธอดีๆ” เฉินลี่ชวนกล่าวประโยคนี้

“ได้ ไม่มีปัญหา” ฉีซือเหยาพยักหน้า เธอเข้าใจความหมายของเฉินลี่ชวน จากนั้นหลายคนก็เดินเข้าไปข้างใน กลับเว้นระยะห่างไว้บ้าง ชุยจื้อปิงยิ้มให้เฉินลี่ชวน อยากจะทักทาย แต่เฉินลี่ชวนก็ขี้เกียจจะไปสนใจเขา

หลังจากนั่งลงแล้ว ฉีซือเหยาก็ถามเสียงเบา “เสี่ยวชาวเขามาทำอะไรที่เซี่ยงไฮ้เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่วิทยาลัยการเงินและการค้าด้วย?” สวีหว่านถังส่ายหน้า เธอจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้แน่ชัด ก่อนวันชาติเจอกันแวบหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าหม่าเสี่ยวชาวจะยังอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ แล้วก็การเจอกันของทั้งสองคนก็ค่อนข้างจะน่าอึดอัด

“ใครจะไปรู้เขาล่ะ” ชุยจื้อปิงน้ำเสียงไม่พอใจ ที่โกรธก็เพราะว่าตัวเองทักทายเฉินลี่ชวนแล้วไม่สนใจตัวเอง รู้สึกว่าเสียหน้า

“เสี่ยวชาวเหรอ มาทำธุรกิจเล็กๆ ที่เซี่ยงไฮ้น่ะ” กลับเป็นเพื่อนใหม่ เหลียงจิ่งซานที่ตอบคำถามของฉีซือเหยา

“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง” ฉีซือเหยาพยักหน้า เธอเดาได้ว่าหม่าเสี่ยวชาวมาที่นี่ทำอะไร ก็คงจะเป็นจีต้านก้วนปิ่งนั่นแหละ มาขายที่วิทยาลัยการเงินและการค้าที่นี่ ธุรกิจต้องไม่แย่แน่นอน หลังจากนั้นคนสองฝั่งก็นั่งแยกกัน คุยกัน ก็ไม่ได้สัมผัสกันมากนัก

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา หยางจวินก็ได้รับโทรศัพท์ มีธุระต้องไปก่อน สีหน้าของพี่หัวล้านก็เปลี่ยนไปในทันที

“พี่กังครับ มีเรื่องพวกเราไปคุยกันข้างนอกเถอะครับ ที่นี่กระทบไม่ดี” เฉินลี่ชวนลุกขึ้นยืนเตือน เตรียมจะไปแล้ว

“ไอ้แม่เย็* แกยังจะกลัวกระทบไม่ดีอีกเหรอ!” อารมณ์ที่พี่หัวล้านเก็บกดมานาน ในตอนนี้ก็ระเบิดออกมาทันที เขาเตะโต๊ะเล็กๆ คว่ำไปทีหนึ่ง ขวดเหล้าที่วางอยู่ก็ล้มลงเป็นแถบ ส่งเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะ ความเคลื่อนไหวที่รุนแรงทางนี้ ดึงดูดความสนใจของทุกคนในร้านเล็กๆ ทันที แม้แต่เหล่าหวังก็มองมาอย่างตกใจ

“ข้าตอนนั้นเห็นแกอายุน้อย ไม่อยากจะให้แกจมลึกเกินไป ถึงได้ให้ดอกเบี้ยแกหนึ่งจุดห้า ในปากก็บอกข้าว่าเป็นแค่ก้อนนี้ก้อนเดียว ไอ้แม่เย็* ปากมีแต่คำโกหก หันหลังก็ไปกู้สองเท่ามาห้าหมื่น!” พี่หัวล้านลุกขึ้นยืน เขาชี้หน้าเฉินลี่ชวนคำรามลั่น จริงๆ แล้วเรื่องนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร การกู้ยืมเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ต้องทำให้เขากลัวให้ได้ ยังไงซะเรื่องกู้ยืมแบบนี้ เรื่องน่ากลุ้มใจมีเยอะเหลือเกิน

“พี่กังครับ ออกมาพูดกัน” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่ง เขาดึงพี่หัวล้านเดินออกไปท่ามกลางสายตาที่ตื่นตระหนกของนักศึกษาวิทยาลัยการเงินและการค้า ทิ้งไว้เพียงความเละเทะเต็มพื้น หม่าเสี่ยวชาวเดินไปที่เหล่าหวัง เขารีบจ่ายเงินแล้วก็รีบตามออกไป

“พี่กังครับ ผมว่าช่วงเวลาที่พวกเราสองคนสัมผัสกันมา พี่ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้มาสื่อสารกับผมเลย ถ้าพี่รู้สึกว่าไม่ปลอดภัย ตอนนี้ผมก็ให้เงินพี่ได้เลยห้าพันหยวน” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างไม่พอใจ

“แน่นอนว่า เพื่อนอย่างผมก็จำความดีของพี่ได้ วงการของพวกพี่อันที่จริงน้อยที่จะมีดอกเบี้ยหนึ่งจุดห้า แต่พวกเราก็ทำอะไรกันอย่างเปิดเผย พี่แวะเวียนมาบ่อยๆ ผมรับรองว่าจะต้อนรับ แต่อย่ามาวุ่นวายกับธุรกิจของน้องชาย ถึงตอนนั้นพวกเราใครก็ลำบาก” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง คำพูดนี้หมายความว่าอะไร พี่หัวล้านฟังเข้าใจ

“ทางด้านกังจื่อฉันไม่ได้เอ่ยถึง แกวางใจได้เลย เรื่องยืมเงินไปทั่วนี่พอวุ่นวายขึ้นมา ฉันกลัวว่าพรุ่งนี้ก็จะไม่เห็นหน้าแกแล้ว จะมาคืนเงินฉันได้อย่างไร” พี่หัวล้านกล่าวอย่างเย็นชา ขณะเดียวกันก็เป็นการเตือนเฉินลี่ชวนว่า อย่ามาเล่นลูกไม้อะไรต่อหน้าตัวเอง

“วางใจได้ครับ ดอกเบี้ยทุกเดือนผมจะให้พี่ก่อนแน่นอน” เฉินลี่ชวนรีบแสดงจุดยืน จากนั้นก็กับพี่หัวล้านก็กลับเข้าร้านไปอีกครั้ง อธิบายความคืบหน้าในตอนนี้กับเขา และการคาดการณ์ของร้าน

...

“เชี่ยเอ๊ย เฉินลี่ชวนเขาก่อเรื่องใหญ่ขนาดไหน พวกแกเมื่อกี้ได้ยินไหม? เงินเท่าไหร่? นั่นมันหาเรื่องตายชัดๆ! ดอกเบี้ยทบต้นน่ากลัวจะตายไป” ชุยจื้อปิงตะโกนลั่น

สวีหว่านถังสีหน้าเคร่งขรึม หัวใจทั้งดวงแขวนอยู่บนเส้นด้าย นึกถึงก่อนหน้านี้ที่มากับเฉินลี่ชวนที่มหาวิทยาลัยผู้ชายคนนั้น ไม่น่าจะเป็นเพื่อนทางธุรกิจของคุณลุงเฉิน รับรองว่าเป็นคนทวงหนี้แน่ ฉีซือเหยากับเหลียงจิ่งซานไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ดูออกแล้วว่า เฉินลี่ชวนเจอปัญหาใหญ่แล้ว ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว

ฉินอีติงขี้ขลาดมาก ถึงตอนนี้ขาก็ยังสั่นไม่หยุด พี่หัวล้านคนนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว หัวหน้าเฉินดูจริงจัง แต่ก็ไปคบค้าสมาคมกับคนประเภทไหนกันนะ

...

“พี่กังครับ พี่ดูสิครับ นี่คือสัญญาเช่าหอพักพนักงาน ทางด้านตัวแทนจำหน่ายก็ช่วยผมหาครัวหลังกับพนักงานเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว รอให้สิ้นเดือนหรือต้นเดือนเปิดทำการ เงินนี่ก็จะหมุนเวียนแล้ว” เฉินลี่ชวนค่อยๆ กล่าว อารมณ์ของพี่หัวล้านก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย เขามาเที่ยวนี้ ไม่ใช่ว่าจะต้องมีเรื่องอะไรกับเฉินลี่ชวนให้ได้ แค่ขู่สองสามประโยค ให้เขากลัว, อับอาย นี่เป็นวิธีการทวงหนี้อย่างหนึ่ง ตอนนี้จุดประสงค์ก็บรรลุแล้ว

“ได้ ขอให้ธุรกิจแกเจริญรุ่งเรือง ฉันไปแล้ว” พี่หัวล้านกล่าวอีกประโยคหนึ่งแล้วก็ออกจากร้านไป ขับรถจากไป ทิ้งให้เฉินลี่ชวนและหม่าเสี่ยวชาวืนอยู่ในร้านที่มืดสนิท ลมเย็นระลอกแล้วระลอกเล่าพัดผ่าน ทั้งสองคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง ต่างก็ยิ้มออกมาอย่างจนใจ

“พี่ชวนครับ อย่าดูถูกว่ามันเป็นร้านอาหารเล็กๆ นะครับ ช่วงเวลานี้เรื่องที่เจอมาก็ไม่น้อยเลยนะ ช่างอันคนนั้นดูซื่อสัตย์ ลับหลังกลับเลือกปฏิบัติกับคนอื่น” หม่าเสี่ยวชาวถอนหายใจ

“ก็เหมือนกันหมดแหละ พวกเราก็เป็นคนแบบนั้นเหมือนกัน คนที่ปล่อยวางได้ เท่ๆ หน่อยก็พอแล้ว” เฉินลี่ชวนปลอบใจ

ขณะเดียวกัน ในรถเก๋งจงฮว๋าคันหนึ่ง “อะแค่กๆๆๆ......” หยางจวินเลื่อนกระจกรถลง เขาโยนจงฮว๋าซองหนึ่งออกไป ขมวดคิ้วถอนหายใจ: “ไอ้หลานชายลี่ชวนนั่น ที่แท้คำพูดนั่นก็หมายความว่าอย่างนี้นี่เอง ยังไงซะเดี๋ยวแกก็รู้เอง ที่แท้ก็รู้ว่าเป็นบุหรี่ปลอมนี่เอง! ที่สำคัญคือจงฮว๋านี่ก็ปลอมเกินไปแล้วนะ จะทนสูบสักสองสามคำก็ยังไม่ได้เลย แต่ไอ้อ้วนหม่านั่นก็ยังสูบอยู่เรื่อยๆ นะ เขาไม่รู้สึกว่ามันแสบคอเหรอ?”

ขณะเดียวกัน ทางด้านพี่กัง “ไอ้แม่เย็* เฉินลี่ชวนไอ้หลานชายคนนี้รับรองว่ากำลังแสร้งทำเป็นคนรวยต่อหน้าใครสักคนอยู่แน่ๆ สูบบุหรี่จงฮว๋าปลอม จะทำให้ข้าสำลักจนตายได้!” พี่หัวล้านด่าทอไปพลางโยนบุหรี่ทิ้งไป