บทที่ 90: เจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว

หลังจากวุ่นวายกับงานจิปาถะในร้านเสร็จ ตอนที่เฉินลี่ชวนเดินมาถึงใต้ตึกหอพัก ก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มสิบห้าแล้ว ในค่ำคืนที่ลมหนาวพัดมาเป็นระลอก ตอนนี้บนถนนที่มืดสนิทไม่มีผู้คนเลย

“เฉินลี่ชวน......” สวีหว่านถังเรียกหนึ่งเสียง เธอมายืนอยู่ที่นี่นานแล้ว หนาวจนจมูกแดงไปหมด ตัวสั่นงันงก “ทำไมโทรศัพท์นายถึงปิดเครื่องล่ะ ฉันยังนึกว่านายเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะอีก ตกใจแทบแย่”

“โทรศัพท์พอดีแบตหมดน่ะ สวีหว่านถัง ฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไร แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันมีแผนของฉันเอง ในฐานะเพื่อนร่วมชั้น ก็ขอบคุณมากนะที่เป็นห่วงฉัน” เฉินลี่ชวนกล่าว เขาก็ยังคงถอดเสื้อนอก คลุมให้สวีหว่านถัง

“งั้นนายบอกฉันสิว่า ทั้งหมดติดหนี้เท่าไหร่?” สวีหว่านถังถาม เธอซ่อนหัวไว้ในเสื้อของเฉินลี่ชวน ทันใดนั้นก็รู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ

“ห้าหมื่นกว่าหน่อยๆ” เฉินลี่ชวนตอบ

“งั้นก็ได้” สวีหว่านถังยื่นปากคิด เงินจำนวนนี้ พ่อเขาก็ยังพอจะจ่ายไหวอยู่ เธอกำลังช่วยเฉินลี่ชวนคิดหาทางหนีทีไล่อยู่แล้ว แล้วก็ ธุรกิจของลุงเฉินไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ ใช่ไหม? ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา การแสดงออกของเฉินลี่ชวนผิดปกติเกินไปแล้ว

“รีบกลับเถอะน่า อากาศเย็นแล้ว อย่ามาอวดดีใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นนักเลย คาดว่าอีกครึ่งเทอม พอถึงในห้องเรียนก็ขี้เกียจจะแต่งหน้าแล้ว” เฉินลี่ชวนเย้าแหย่ประโยคหนึ่ง ทำเอาสวีหว่านถังหัวเราะออกมาอย่างสบายใจ เด็กสาวคนนี้เส้นตื้นเป็นพิเศษ

เฉินลี่ชวนพยักหน้า เตรียมจะเข้าตึกหอพัก แต่สวีหว่านถังก็ดึงเขาไว้อีก

“งั้นนายต้อง答应ฉันนะ เด็ดขาดอย่าไปยืมเงินอีก ไม่อย่างนั้นดอกเบี้ยทบต้นทบดอก จะถมช่องโหว่ไม่ไหว” สวีหว่านถังกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง

“เธออย่ามาวุ่นวายใจเลยน่า มีเวลาค่อยคุยกันใหม่” เฉินลี่ชวนพูดอย่างร้อนรน เขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในตึกหอพัก น่าจะใกล้จะปิดประตูแล้ว เขาหันหัวจะไป แต่สวีหว่านถังก็ยังคงดึงเขาไว้

“นายไม่รู้เหรอว่าดอกเบี้ยทบต้นทบดอกมันน่ากลัวขนาดไหน? โรงแรมฝูหรงที่ใหญ่ที่สุดของพวกเราน่ะ ก็เจ๊งเพราะดอกเบี้ยทบต้นทบดอกนี่แหละ” สวีหว่านถังตะโกนอย่างร้อนรน ท่าทีของเฉินลี่ชวนดูขอไปทีเกินไปแล้ว กังวลว่าช่องโหว่ของเขาจะยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น รอบๆ ตัวของทั้งสองคนก็มืดลง ปิดไฟปิดประตูแล้ว “ถ้าหากบ้านนายลำบากจริงๆ ล่ะก็ ฉันจะช่วยโกหกเงินพ่อฉันให้เอง เอาหนี้ที่ค้างอยู่ไปคืนก่อน แต่มีเงื่อนไขว่านายห้ามไปยืมอีกนะ” สวีหว่านถังกล่าวอีกครั้ง

ถ้าไม่มีคำพูดที่ออกมาจากใจจริง คำพูดที่มีน้ำใจขนาดนี้ เฉินลี่ชวนคงจะโมโหจริงๆ แล้ว ในปากพึมพำประโยคหนึ่ง “เมื่อก่อนไม่รู้สึกเลยนะว่าเธอจะมีน้ำใจขนาดนี้” จากนั้นเฉินลี่ชวนก็เดินไปที่ใต้หน้าต่างห้องของคุณป้าผู้ดูแลหอ สวีหว่านถังก็ยังคงเดินตามอยู่ข้างหลังเขา

“นายเคยช่วยชีวิตฉัน พ่อฉันบอกแล้วว่านี่คือบุญคุณครั้งใหญ่ เพราะฉะนั้นนายมีเรื่อง ฉันก็จะช่วยนายเหมือนกัน” สวีหว่านถังจงใจออดอ้อน เสียงหวานมาก

“แต่ห้าหมื่นเธอจะไปโกหกพ่อเธอได้ยังไง?” เฉินลี่ชวนเย้าแหย่ไปส่งๆ ประโยคหนึ่ง เขาเคาะกระจกของคุณป้าผู้ดูแลหอเบาๆ

“ก็บอกว่าฉันโดนรถชน” สวีหว่านถังสีหน้าจริงจัง “ยังไงซะพ่อฉันก็ต้องควักห้าหมื่นออกมา นี่เป็นการตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตของนาย”

“เหอะๆๆ......” เฉินลี่ชวนถูกคำพูดของสวีหว่านถังทำให้ขำ เด็กสาวคนนี้วิธีคิดเหมือนกับเด็กเลย เขาเคาะกระจกแรงขึ้นอีกสองสามที คุณป้าผู้ดูแลหอก็ด่าขึ้นมา: “ใครจงใจกลับมาช้าเนี่ย ย้ำไปกี่ครั้งแล้ว ครั้งนี้ต้องประกาศตำหนิแน่นอน”

พอได้ยินเช่นนั้น เฉินลี่ชวนก็หันหลังวิ่งไป สวีหว่านถังตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วก็รีบวิ่งตามไปข้างหลังเขา เหมือนกับหางน้อยๆ เสื้อนอกปลิวไสว ทั้งสองคนหยุดลงที่ทางเดินเล็กๆ สวีหว่านถังก้มหน้าลง แก้มก็ยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ เดิมทีในใจตื่นเต้นจะตายอยู่แล้ว ยังจะแสร้งทำเป็นกลัวพูดอย่างน้อยใจ: “ฉันจะทำยังไงดี ตอนนี้กลับหอพักไม่ได้แล้ว หนาวจังเลย”

“หอพักหญิง ดึกแล้วเข้าไม่ได้เหรอ?” เฉินลี่ชวนขมวดคิ้วถาม ตัวเองอย่างมากก็กลับไปที่หอพักพนักงาน สวีหว่านถังตามมาด้วยนี่สิยุ่งยากแล้ว

“อืม พอปิดไฟก็ไม่ให้เข้าแล้ว” สวีหว่านถังก้มหน้าลง ปากก็พูดไปเรื่อย จริงๆ แล้วแค่ตะโกนก็ให้เข้าไปแล้ว สถานการณ์แตกต่างจากหอพักชายโดยสิ้นเชิง เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ของเธอ ก็เป็นสาเหตุที่ถูกรังเกียจในหอพัก

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น งั้นเธอก็ตามฉันมาแล้วกัน” เฉินลี่ชวนกล่าวประโยคหนึ่ง เขาเดินนำไปข้างหน้า พลางคิดในใจว่าหอพักพนักงานห้องเยอะ ให้สวีหว่านถังนอนชั่วคราวสักคืน

“เฮ้อ......ก็ทำได้แค่แบบนี้แหละ” สวีหว่านถังถอนหายใจยาว เธอเดินตามหลังเฉินลี่ชวนติดๆ ขบฟันแน่น กลั้นหัวเราะ พอไปถึงโรงแรม ก็บอกว่ากลัว แล้วก็เปิดห้องเดียว จากนั้น แล้วก็หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ก็จะยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่แน่ว่า ยังจะต้อง......แต่ยังไงก็ต้องก้าวไปถึงขั้นนั้นอยู่แล้ว ถ้าหากครั้งแรกเป็นเฉินลี่ชวน ฉันก็ไม่เสียใจ

ตอนนี้เด็กสาวที่อยู่ข้างหลังกำลังจินตนาการภาพต่างๆ นานาอย่างบ้าคลั่ง หัวใจเต้นเร็วขึ้น ปากแห้งคอแห้ง ทั้งสองคนออกจากประตูมหาวิทยาลัย พอผ่านโรงแรมแห่งหนึ่ง สวีหว่านถังก็ดึงเฉินลี่ชวนไว้ เธอก้มหน้าไม่มองเขา แค่ยื่นบัตรประชาชนไปให้

“ให้บัตรประชาชนของฉันนายนะ หรือว่าจะเปิดห้องเดียว......”

“ไม่ต้อง ฉันจะพาเธอไปที่หนึ่ง” เฉินลี่ชวนส่ายหน้า เขาก็เดินไปข้างหน้าต่อไป

“ที่...ที่ไหนเหรอ? โรงแรมฉันจ่ายเงินเองนะ บนตัวฉันมีเงินอยู่ ไม่ใช่ว่าจะไปที่ที่หม่าเสี่ยวชาวอยู่ใช่ไหม?” สวีหว่านถังร้อนใจแล้ว เธอวิ่งเหยาะๆ ไปอยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน แผนการในใจล้มเหลว เธอเบ้ปากบ่น “ไม่เหมาะสมนะ ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง จะไปอยู่ห้องเดียวกับพวกผู้ชายอย่างพวกนายได้อย่างไร ฉันรับไม่ได้หรอกนะ”

“ไม่ใช่แบบที่เธอคิดหรอกน่า ไปถึงแล้วเธอก็จะรู้เอง” เฉินลี่ชวนอธิบาย “พวกเรารีบเดินหน่อย เพื่อนหนาวจะตายอยู่แล้ว”

“อ้อ......” สวีหว่านถังพยักหน้ารับ ในใจก็ยังคงไม่พอใจ เธอคลุมเสื้อนอกของเฉินลี่ชวน รีบวิ่งไป...

หอพัก 607 “แย่แล้ว แย่แล้ว ลี่ชวนยังไม่กลับมาเลย โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหม?” เหลียงจิ่งซานร้อนใจจนเดินไปเดินมาอยู่ในหอพัก “ถ้ารู้แต่แรกฉันน่าจะตามออกไป ให้ตายสิ!”

“ก็อย่าเพิ่งร้อนใจเกินไป ถ้าหากพรุ่งนี้ยังไม่เห็นลี่ชวน พวกเรารีบไปบอกอาจารย์” อู๋หลางนั่งอยู่ข้างเตียง ในใจก็ร้อนรน

“นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ ไอ้พวกที่ทำธุรกิจเงินกู้น่ะ เรื่องอะไรก็ทำออกมาได้ทั้งนั้น ที่สำคัญคือลี่ชวนก็ไม่ได้ซื้อของแพงอะไรเลย ทำไมถึงจะกู้เงินเยอะขนาดนั้น?” เซินอีหมิงวิเคราะห์ปัญหา

กู้อวี่ไม่ได้พูดอะไร เขาคิดๆ ดูแล้วก็ส่งข้อความไปให้เฉินลี่ชวน “พี่ชวนครับ พี่มีเรื่องอะไรก็บอกผมนะ เด็ดขาดอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ในบัตรผมมีเงินอยู่ไม่น้อย”

โจวข่ายข่ายกดเบอร์โทรไปนานมาก ก็ยังคงติดต่อเฉินลี่ชวนไม่ได้ หลังจากนั้นเขาก็โทรหาพ่อของเขาโดยตรง รีบพูดธุระ

“นั่นเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมที่มหาวิทยาลัยนะ พ่อบอกกับคุณลุงรองของผม” โจวข่ายข่ายตะโกน

“พวกแกเด็กพวกนี้นี่หาเรื่องวุ่นวายจริงๆ รอพรุ่งนี้เช้า ตอนนี้ดึกเกินไปแล้ว ไม่เหมาะสม พรุ่งนี้ถ้ายังไม่กลับมาอีก พ่อจะไปทักทายกับคุณลุงรองของแก” น้ำเสียงทางนั้นสุขุมกว่ามาก เขาสั่งสอนสองสามประโยคแล้วก็วางสายไป จากนั้นโจวข่ายข่ายก็เล่นคอมพิวเตอร์ของเขาต่อไป ไม่คิดเลยว่าเฉินลี่ชวนจะมีเรื่องนิดหน่อย หลายคนในหอพักกลับสามัคคีกันขนาดนี้

...

“เงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? เฉินลี่ชวนไปทำอะไรมา?” เหลียงหรูหรูได้ยินฉินอีติงเล่าเรื่องของเฉินลี่ชวน อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนั้นตกใจแทบแย่ ไอ้หัวล้านนั่นทุบขวดเหล้าปังๆ!” ฉินอีติงยังคงหวาดผวาไม่หายเมื่อนึกถึง เด็กสาวห้าคนในหอพักนี้ ก็เรื่องของเฉินลี่ชวนนี่แหละ ที่คาดเดากันมานานมากแล้ว สุดท้ายข้อสรุปที่ได้มาเป็นเอกฉันท์ก็คือ เฉินลี่ชวนจบสิ้นแล้ว เจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว