บทที่ 525 ความเงียบเหงาและความรื่นเริง

ปีใหม่ปีนี้ สวีหว่านถังใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน...

ราวกับว่าเพื่อนๆ ได้นัดกันไว้ พวกเขาทั้งหมดเดินทางไปทำงานพาร์ทไทม์ที่เมืองหลวงของมณฑล ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ในยุคนี้ธุรกิจร้านอาหารทำได้ดีมาก โดยเฉพาะช่วงใกล้สิ้นปี ธุรกิจยิ่งเฟื่องฟูเป็นพิเศษ และค่าจ้างที่ให้ก็ค่อนข้างดี

ดังนั้น การอดทนทำงานตลอดช่วงปิดเทอมฤดูหนาวเพื่อแลกกับเงินหลายร้อยหยวน ก็ยังถือว่าคุ้มค่ามาก

อาจจะเป็นเพราะฉีซือเหยาไม่ได้กลับมาด้วยก็ได้ แต่เดิมเพื่อนกลุ่มนั้นมักจะไปรวมตัวกันที่บ้านของเธอเสมอ แม้แต่จางเทา ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสารานุกรมเคลื่อนที่ของอำเภอหนิงก็หายหน้าหายตาไป ผู้คนราวกับว่าต่างคนต่างก็มุ่งหน้าไปยังที่ที่ห่างไกล

และต่างก็โหยหาดินแดนที่ห่างไกลนั้น