บทที่ 527 ในที่สุดข้อตกลงเรื่องการลดสัดส่วนหุ้นก็บรรลุผล

เฉินลี่ชวนเดินตามหลังฉีซือเหยาไปอย่างเงียบๆ ลัดเลาะไปตามถนนและตรอกซอย ราวกับแพไม้ไผ่ที่ล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมาย มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ดูเหมือนจะเป็นจุดสิ้นสุด แต่กลับมีทางเลี้ยวอยู่เสมอ หรือไม่ก็หนทางนั้นช่างยาวไกลเกินไป

ราวกับว่ามันจะไม่มีวันสิ้นสุด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เสียงสะอื้นไห้ของฉีซือเหยาก็เลือนหายไปในสายลมหนาวของภาคเหนือ ทันทีที่เธอหันกลับมา ก็ปรากฏใบหน้าที่ยิ้มหวาน แต่ปลายจมูกที่แดงก่ำนั้นไม่สามารถซ่อนความเจ็บปวดไว้ได้ทั้งหมด

“ลี่ชวน ดึกมากแล้ว เรากลับกันเถอะนะ รอเดี๋ยวพอถึงตอนกลับฉันก็คงดีขึ้นแล้ว”

น้ำเสียงของฉีซือเหยาอ่อนโยน อารมณ์ของเธอคงที่ ราวกับว่าการทะเลาะวิวาทเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ดอกไม้ไฟที่อยู่ไม่ไกลพลุ่งสาดประกายอันงดงามออกมา ส่องสว่างใบหน้าด้านข้างของเธอเพียงชั่วครู่ แล้วก็ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน