บทที่ 536 ในหุบเขา

ตำบลอันห่างไกลของเมืองกุ้ยเฉิง ในฤดูหนาวที่นี่หนาวเย็นจากลมทั้งสี่ทิศ โดยเฉพาะในหุบเขามักจะมีลมแรงพัดกระหน่ำไม่หยุดหย่อน

หมู่บ้านได้จัดหาบ้านพักที่ดีที่สุดให้กับคณะครูอาสา แต่ประตูและหน้าต่างกลับไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก เมื่อถูกลมแรงพัดกระหน่ำก็พังทลายลง ในช่วงครึ่งคืนหลังจึงหนาวเหน็บจนไม่อาจข่มตาหลับได้ ราวกับตกลงไปในห้องเก็บน้ำแข็ง

ในช่วงแรก สวีหว่านถังปรับตัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายเกินไปก็ช่างเถอะ ที่สำคัญคือการอาบน้ำนั้นลำบากเป็นพิเศษ การจะตักน้ำแต่ละครั้งต้องเดินอ้อมไปครึ่งภูเขา ในตอนแรกยังพอจะหาทางได้ อย่างน้อยก็อาบน้ำครึ่งเดือนครั้ง แต่พออากาศเริ่มเย็นลง หลังจากหิมะตกแล้ว การอาบน้ำก็กลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยไปเลย

ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าตัวเองจะทนความสกปรกได้ขนาดนี้ และไม่ใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองอีกต่อไป ตื่นเช้ามาก็ไม่ล้างหน้าล้างตาแล้ว มีอยู่ครั้งหนึ่งที่สวีหว่านถังส่องกระจกแล้วก็ขำตัวเองอยู่นาน

ไปปัดแก้มแดงมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!? ผมก็มันขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ทรงผมก็ช่างแปลกตาดีจริง! ว่าแต่ผิวหยาบกร้านขนาดนี้เลยเหรอ? ทั้งหมดเป็นเพราะลมแรงที่ทำร้ายผิว นี่ใช่ฉันจริงๆ เหรอ?