บทที่ 537 แค่นึกถึงก็ใจหาย

เดือนมิถุนายนก็จะต้องกลับไปที่มหาวิทยาลัยแล้ว การได้รับใบปริญญาบัตรก็หมายถึงการสำเร็จการศึกษา ชีวิตสี่ปีในมหาวิทยาลัยสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ และสวีหว่านถังก็เริ่มรู้สึกเศร้าใจมาตั้งแต่เดือนพฤษภาคม

ใกล้จะต้องจากกับเด็กๆ แล้ว ครั้งนี้หลังจากที่สวีหว่านถังเข้าไปในตัวอำเภอ เธอก็ซื้อของมามากกว่าเดิม ครูผู้ชายที่มาด้วยกันขมวดคิ้วอย่างหนัก รถเข็นล้อเดียวขากลับเขาต้องเป็นคนเข็นคนเดียวเลยนะ

“เหล่าจาง เดี๋ยวพอกลับไปฉันเลี้ยงข้าวชุดใหญ่นะ รบกวนเธอเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว อีกอย่างครั้งนี้ฉันก็จะช่วยออกแรงด้วย”

สวีหว่านถังแลบลิ้น แม้จะรู้สึกเกรงใจอย่างยิ่ง แต่ก็ต้องซื้อของให้เยอะๆ

รองเท้าสำหรับฤดูหนาวของเฮยหวา ไม่อย่างนั้นเท้าก็คงจะถูกความหนาวกัดอีก, กล่องดินสอของอาหง ที่เคยรับปากไว้ว่าถ้าสอบได้คะแนนเต็มจะให้เป็นรางวัล, แล้วก็ปากกาลูกลื่นของจวงจื่อ เด็กคนนี้นั่งร้องไห้ในห้องเรียน ที่แท้ก็เพราะไม่มีปากกาแล้วนี่เอง...