บทที่ 538 ที่สุดแล้วก็ต้องจากลา

ต้นเดือนมิถุนายน

ในตำบลเล็กๆ ของเมืองกุ้ยเฉิงมีฝนตกปรอยๆ สวีหว่านถังนั่งอยู่บนรถประจำทางที่กำลังจะออกเดินทาง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเริ่มเลือนลางขึ้นเรื่อยๆ เมืองเล็กๆ ค่อยๆ ห่างไกลออกไป และห้วงความคิดของเธอก็หยุดอยู่ที่ช่วงเวลาก่อนการจากลา...

เด็กๆ ทุกคนต่างขอบตาแดงก่ำ ชาวบ้านในตำบลพากันออกมาส่งจนถึงตีนเขา ถึงได้จากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ ในที่สุดสวีหว่านถังก็ได้สัมผัสถึงความหนักอึ้งของคำว่า “คุณครู” ทั้งสองคำนี้

ไม่ใช่เพียงแค่การสอนหนังสือ แต่ยังเป็นการอบรมบ่มเพาะคน ความประพฤติของตนเองส่งผลกระทบต่อชีวิตของเด็กๆ ไปทั้งชีวิต

สิ่งที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือ ในกลุ่มคนเหล่านั้นกลับไม่พบร่างของเฮยหวา อันที่จริงแล้วสวีหว่านถังมีความรู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้มากกว่าใคร และก็ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเป็นการส่วนตัวมากที่สุด แต่การจากลากลับช่างกะทันหันถึงเพียงนี้ แม้แต่หน้าก็ยังไม่ได้เจอ