บทที่ 545 ถ้างั้น... ลาก่อน

“คุณจะพูดอะไร?”

สวีหว่านถังเชิดใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความน้อยใจขึ้น จ้องมองเฉินลี่ชวนด้วยสายตาเคียดแค้น ราวกับว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้ากับเธอมีความแค้นที่ยากจะไกล่เกลี่ย จนแม้แต่คำพูดก็กลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย

“หว่านถัง จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ? ผมมันเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง ถึงทำให้เธอรังเกียจผมได้ขนาดนี้”

เฉินลี่ชวนเค้นรอยยิ้มขื่นออกมา น้ำเสียงของเขาส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความอดทน ราวกับกำลังทะนุถนอมผลงานศิลปะชิ้นหนึ่ง เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปข้างหน้าอย่างลองเชิง แต่ทว่าสวีหว่านถังกลับรีบถอยหลังไปหลายก้าวทันที

จนกระทั่งถอยไปชิดกับเตียงที่อยู่ด้านหลังถึงได้หยุดลง