บทที่ 547 ลาก่อน

บนโต๊ะอาหารที่เงียบสงัดราวกับไร้ชีวิต เหล่าเหลียงพลันลุกขึ้นยืนพร้อมกับเหยือกเหล้าในมือ เขาโซซัดโซเซจนเกือบจะล้มหัวทิ่มลงใต้โต๊ะ เขาเมาได้ที่แล้ว หน้าแดงก่ำ ฉินอีติงอยากจะเข้าไปแย่งเหล้าในมือของเขา แต่กลับถูกเขาผลักออกอย่างรำคาญใจ

“ในอนาคตการที่จะได้มารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้อีกคงเป็นเรื่องยากแล้ว มา ทุกคนดื่มต่อ! เร็วเข้า ยกแก้วขึ้นมา”

“เหล่าเหลียง นายเปลี่ยนเป็นแก้วเล็กๆ สิ เดี๋ยวฉันดื่มเป็นเพื่อน”

หม่าเสี่ยวชาวโบกมือ เป็นเชิงบอกให้เหลียงจิ่งซานนั่งลง

หลังจากที่ทุกคนได้รู้ว่าเฉินลี่ชวนจะไม่มาแล้ว ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง นี่คือฤดูสำเร็จการศึกษา ในใจส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและความอาลัยอาวรณ์ ต่อให้ไม่ได้พูดถึงเรื่องธุรกิจ ก็แค่อยากจะนั่งคุยเล่นกับเพื่อนสนิท