บทที่ 93: ข้าขอพูดไว้ตรงนี้เลย

“รุ่นพี่!” เหลียงหรูหรูรีบลุกขึ้นยืน เรียกอย่างร่าเริง

“คุยอะไรกันอยู่เหรอ?” อี้หรงถามไปส่งๆ เมื่อกี้ตอนที่เดินผ่าน ดูเหมือนจะได้ยินชื่อของเฉินลี่ชวน เธอจึงจงใจเดินมา

“ก็ไม่มีอะไรค่ะ คุยกันเรื่องของเฉินลี่ชวนนิดหน่อย” เหลียงหรูหรูตอบเรียบๆ ไม่ได้พูดถึงเรื่องถูกผิดของเขาทันที แต่หลินซานซานที่อยู่ข้างๆ กลับพูดขึ้นมาอย่างโอเวอร์ “ไฮ้ ห้องเรามีคนเทพอยู่คนหนึ่ง กู้เงินดอกเบี้ยสูงมาหกหมื่น คนทวงหนี้ตามมาถึงวิทยาลัยการเงินและการค้าเลยนะ”

อี้หรงพยักหน้า คราวนี้เธอถึงได้ตาสว่าง ที่แท้บ่ายวันนั้นเฉินลี่ชวนกู้เงินมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ที่สำคัญคือยังจะมาทำฉลาดทำหม้อสี่ช่องอะไรนั่นอีก ช่างหาเรื่องตายเองจริงๆ ห้ามก็ห้ามไม่อยู่ ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง คาดว่าก็คงจะนึกจะทำอะไรก็ทำ เป็นคนที่ไม่มีสมอง ไม่มีแผนการคนหนึ่ง เกรงว่าคงจะไม่เข้าใจช่องทางของอุตสาหกรรมร้านอาหารเลยด้วยซ้ำ เป็นการทำอะไรบ้าๆ บอๆ ชั่ววูบ เหอะๆ......อี้หรงฟังการวิพากษ์วิจารณ์ของเด็กผู้หญิงเหล่านั้นที่มีต่อเฉินลี่ชวน เผยรอยยิ้มที่ดูแคลนออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะการแนะนำของท่านผู้อำนวยการผังหลงเจิ้ง คาดว่าคงจะไม่ไปข้องเกี่ยวกับคนแบบนี้เลย

“หรูหรู ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ พอดีเลย ตอนบ่ายคัดเลือกสภานักเรียน ฉันจะคุยกับเธอเรื่องบางอย่าง” อี้หรงกล่าว สำหรับเรื่องของเฉินลี่ชวน ไม่มีอารมณ์จะไปทำความเข้าใจอีกแล้ว

“ได้สิคะ!” เหลียงหรูหรูพยักหน้าอย่างมีความสุข จากนั้นก็เดินตามพวกอี้หรงหลายคนที่เป็นคนของสภานักเรียนไปยังโรงอาหารชั้นสี่

ถนนสายที่อยู่ติดกับวิทยาลัยการเงินและการค้า ร้านอาหารที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีระดับหน่อย ก็มีแค่สองสามร้านเท่านั้น ที่เหลือก็เป็นร้านค้าเล็กๆ บางร้าน ร้านเหล่าหวังบาร์บีคิวจริงๆ แล้วก็เล็กมาก ดังนั้นถ้านักศึกษาของวิทยาลัยการเงินและการค้าจะสังสรรค์กัน ถ้าหากไม่ไปที่ที่ไกลหน่อย ก็จะมาที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย รสชาติ, ระดับก็พอจะยอมรับได้

...

“หรือว่าพวกเราจะไปดูที่ร้านหม้อไฟของลี่ชวนสักหน่อยไหม?” เหลียงจิ่งซานยิ้มเสนอ ตั๋วข้าวมื้อยาวในอนาคตนี่ต้องจำที่ให้แม่นๆ

“ได้ ไปสิ” เฉินลี่ชวนยิ้ม กลุ่มคนคล่องแคล่วว่องไวมาก ลุกขึ้นยืนพูดปุ๊บก็ไปปั๊บ แต่เพิ่งจะมาถึงปากบันได ก็เจอคนรู้จัก “หรูหรู เธอก็มาที่ชั้นนี้กินข้าวเหมือนกันเหรอ” เซินอีหมิงรีบเดินเข้าไปยิ้มทักทาย เบียดอยู่ข้างหน้าหลายคนในหอพัก

“อืม พวกเธอกินเสร็จกันหมดแล้วเหรอ?” เหลียงหรูหรูถามอย่างสุภาพ

“เพิ่งจะกินเสร็จ ฉันพาคนในหอพักมาปรับปรุงอาหารการกินหน่อย” เซินอีหมิงรีบอวดอ้างทันที หลายคนที่อยู่ข้างหลังต่างก็หน้าดำ ไม่ใช่ไอ้หลานชายจริงๆ มื้อนี้เป็นเฉินลี่ชวนที่เลี้ยง

“เฉินลี่ชวน ตอนบ่ายคัดเลือกสภานักเรียน ยังเตรียมจะโทรไปแจ้งนายอยู่เลย พอดีเจอกันพอดี” อี้หรงเตือน ยังไงซะก็เป็นเรื่องที่ท่านผู้อำนวยการผังกำชับไว้ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ยังต้องมีโควต้าของเขาอยู่หนึ่งโควต้า

“ได้ครับ ขอบคุณครับ งั้นพวกเราตอนบ่ายเจอกัน” เฉินลี่ชวนยิ้มโบกมือให้หลายๆ คน คาดว่าคงจะเป็นคนของสภานักเรียนทั้งหมด ท่าทีสุภาพมาก แน่นอนว่าหลายคนนั้นก็พยักหน้าแสดงความเคารพอย่างสุภาพเช่นกัน แต่พอพวกเฉินลี่ชวนเพิ่งจะเดินจากไป เด็กผู้ชายปีสองที่ชื่อหวังอวี่สงคนหนึ่ง ก็พูดอย่างเยาะเย้ย “คนเมื่อกี้ที่เพิ่งจะเดินไปน่ะ คือคนที่ไปหากู้เงินดอกเบี้ยสูงใช่ไหม? ดูสภาพจิตใจของคนเขาสิ เจ๋งจริงๆ”

“เมื่อกี้ดูการแต่งตัวของเขา บนตัวไม่มีแบรนด์เนมเลยสักชิ้น พวกเธอว่าเงินเยอะขนาดนั้น เขาเอาไปทำอะไรหมด?” เด็กผู้ชายอีกคนก็ถามอย่างแปลกใจเช่นกัน เขามองลงไปที่ใต้บันไดแวบหนึ่ง

“ลงทุนเปิดร้านหม้อไฟ อยู่ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัย ข้างๆ ร้านเหล่าหวังบาร์บีคิว” อี้หรงตอบ

“ร้านหม้อไฟ?” เมื่อได้ยินว่าเฉินลี่ชวนกู้เงินไปทำเรื่องจริงจัง สีหน้าของเด็กผู้ชายหลายคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นหลากหลายมาก คนอื่นไม่สู้ตัวเองก็ยังดีอยู่ จู่ๆข้างตัวก็มีคนเก่งปรากฏขึ้นมา ในใจแน่นอนว่าไม่สบายใจ

เหลียงหรูหรูก็เบิกตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อเช่นกัน เธอมองไปที่อี้หรง เฉินลี่ชวนอายุเท่าไหร่กัน ถึงกล้าจะมาวุ่นวายขนาดนี้

“ฉันเคยไปมาแล้ว แต่ว่า......” อี้หรงเบ้ปากส่ายหน้า สีหน้าก็อธิบายทุกอย่างแล้ว ไม่มองโลกในแง่ดี

“แต่อะไรเหรอ?” หวังอวี่สงรีบถาม แน่นอนว่าอยากจะได้ยินข่าวที่ไม่ดี คนข้างๆ หลายคนก็มีสภาพจิตใจเช่นเดียวกัน

“เฉินลี่ชวนคนนี้ทำอะไรไร้สาระโดยสิ้นเชิง ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง ก็กล้าที่จะไปกู้เงินดอกเบี้ยสูง แล้วก็......เหอะๆ ยังไม่ยอมฟังคำเตือนอีก” อี้หรงเดินไปพูดไป จากนั้นกลุ่มคนก็มาถึงห้องส่วนตัว ก็เป็นเธอที่พูดถึงเรื่องของเฉินลี่ชวน ทุกคนดูเหมือนจะสนใจเขาเป็นพิเศษ วิทยาลัยการเงินและการค้ายังไม่เคยมีคนเจ๋งขนาดนี้มาก่อน เพิ่งจะปีหนึ่ง ก็มีเงินกู้ดอกเบี้ยสูงถึงหกหมื่น

“พ่อฉันก็อยากจะลงทุนในอุตสาหกรรมร้านอาหารอยู่เหมือนกัน แต่สถานการณ์ตอนนี้น่ะ เพิ่งจะจบจากไปได้ไม่นาน ยังคงต้องระมัดระวังหน่อยจะดีกว่า แล้วก็อุตสาหกรรมร้านอาหารก็กำลังพัฒนาไปสู่ความหลากหลายด้วย บางที่ก็เริ่มจะฮิตหม้อไฟขึ้นมาแล้ว แต่ก็เป็นหม้อหยวนหยางเป็นหลัก การจับคู่ของรสเผ็ดกับไม่เผ็ด” อี้หรงพูดพลาง หวังอวี่สงรีบแทรกพูด “อันนี้ฉันรู้ ตอนไปชวนอวี่เคยกินมาไม่น้อยเลย แต่เผ็ดเกินไป”

อี้หรงยิ้ม จากนั้นก็กล่าวอีกว่า: “พวกเธอรู้ไหมว่าเฉินลี่ชวนเปิดร้านยังไง? เห็นๆ อยู่ว่าสามารถวางโต๊ะเพิ่มได้อีกเยอะ ก็ยังจะไม่ทำ บอกว่าจะทำอะไรบริการร้านอาหาร ที่สำคัญคือยังไม่คิดจะใช้หม้อหยวนหยางที่ฮิตอยู่ในตอนนี้ ใช้หม้อสี่ช่องที่ตัวเองวิจัยขึ้นมา”

“ตัวเองวิจัย?” เหลียงหรูหรูอดไม่ได้ที่จะอุทาน นี่คนคนนี้ก็ทึกทักเอาเองเกินไปแล้วนะ หม้อสี่ช่องเคยได้ยินที่ไหนกัน จะกล้าไม่ทำตามกระแสตลาดใหญ่ได้อย่างไร ไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ

“เฉินลี่ชวนออกแบบหม้อสี่ช่องเองเหรอ?” เหลียงหรูหรูไม่อยากจะเชื่อ เธอมองไปที่อี้หรงยืนยันซ้ำๆ

“ใช่ ก็คือวิจัยเอง ตอนนั้นฉันฟังเขาพูดแบบนี้ ฉันก็อึ้งไปเลย เหอะๆๆๆๆ......” อี้หรงราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่ใหญ่ที่สุดในโลก เธอส่ายหน้าหัวเราะอยู่นาน

“อุตสาหกรรมร้านอาหารฉันก็ศึกษามาแล้วนะ ก็ในสถานการณ์แบบนี้นี่แหละ เฉินลี่ชวนยังมีเงินกู้ดอกเบี้ยสูงอีก ข้าขอพูดไว้ตรงนี้เลย ร้านหม้อไฟของเขา อย่างมากก็อยู่ได้ไม่เกินสองเดือน” ทันใดนั้นอี้หรงก็ทำการตัดสินใจ สีหน้ายืนยัน

“อี้หรง เธอยังคิดดีเกินไปนะ ฉันว่านะ อย่างมากก็หนึ่งเดือน เจ๊งแน่นอน! ฉันก็ขอพูดไว้ตรงนี้เลย! ถ้าไม่ได้พวกเราก็มาพนันกัน!” หวังอวี่สงยิ้มล้อเลียน

“ก้าวนี้ของเขา อาจจะทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเขาได้เลยนะ แต่ก็เป็นเขาที่หาเรื่องเอง” เหลียงหรูหรูกล่าวเช่นนี้

หลังจากนั้น ในห้องส่วนตัวก็มีแต่เสียงหัวเราะเยาะ ล้วนเป็นหัวข้อเกี่ยวกับเฉินลี่ชวนทั้งนั้น ชีวิตมหาวิทยาลัยที่เรียบง่าย, ซ้ำซากจำเจ เพื่อนคนนั้นก็คือเครื่องปรุงรส

...

พอลงมาชั้นล่างก็เจอฉินอีติง ยืนกรานจะตามเหลียงจิ่งซานไปด้วย คู่รักที่เพิ่งจะคบกันใหม่ๆ หวานเลี่ยนเกินไปแล้ว คนอย่างสวีหว่านถังไม่ได้พูดอะไรมาก ก็แค่เดินตามกองทัพใหญ่ไปเงียบๆ ก้มหน้าไม่พูดอะไร คนอื่นก็ไม่สะดวกจะพูดอะไร ดังนั้นแปดคนจึงมาถึงร้านหม้อไฟด้วยกัน

พอเปิดประตูเข้าไป พื้นที่เกือบ 400 ตารางเมตร ก็ยังคงทำให้ทุกคนตกใจ!

“ที่ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!” เหลียงจิ่งซานแสดงท่าทีตื่นเต้นที่สุด สวีหว่านถังหน้าตาเต็มไปด้วยความดีใจ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงจ้องมองเฉินลี่ชวนเอาแต่ยิ้มโง่ๆ

“พี่น้องมากันแล้ว” เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หม่าเสี่ยวชาวที่กำลังวุ่นอยู่ในครัว ก็รีบวิ่งออกมา ในปากคาบต้าเฉียนเหมินอยู่ พอเหลือบเห็นสวีหว่านถังอยู่ด้วย เขาก็รีบหยิบจงฮว๋าออกมา แจกให้ทุกคน

“มา สูบบุหรี่! ไม่ต้องเกรงใจ” หลายคนต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย รับมาอย่างลำบากใจ แล้วก็มองไปที่เฉินลี่ชวน สำหรับบุหรี่นี้คุ้นเคยเกินไปแล้ว ตอนนี้รสชาติก็เหมือนกันหมด จนถึงตอนนี้ยังมีสองซองโยนอยู่บนเตียงของเซินอีหมิงเลยนะ

“อีหมิง สูบต้าเฉียนเหมินของพี่สิ สองหยวนต่อซอง อย่ารังเกียจว่ามันถูก” เฉินลี่ชวนโอบไหล่ของเซินอีหมิง เขาเอาบุหรี่ใส่ปากเขา แถมยังจุดให้เขาอย่างเอาใจใส่

“ไม่ใช่ว่าบอกว่าคนอื่นให้แกมาเหรอ? แกไอ้เวรจงใจหลอกเอาซูเยียนของข้าใช่ไหม? นี่คือแกที่ซื้อมา!” เซินอีหมิงสีหน้าไม่พอใจ

“ดูแกพูดสิ เพื่อนเป็นคนแบบนี้เหรอ? คนเขาให้ฉันมาแถวหนึ่ง นี่ก็ยังสูบไม่หมด” เฉินลี่ชวนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หลายคนยิ้มๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีกแล้ว สูบต้าเฉียนเหมินกัน

“เอาล่ะน่า ไอ้อ้วน เอาบุหรี่ปลอมกลับไปเถอะน่า เหล่าสวีอยู่ด้วย แกก็เก๊กเป็นคนรวยเกินไปแล้ว” เฉินลี่ชวนก็หันไปพูดกับไอ้อ้วนหม่าอีกประโยคหนึ่ง

“แกมาพูดถึงฉันทำไม!” สวีหว่านถังยื่นปากไม่พอใจแล้ว ต่อให้เฉินลี่ชวนตอนนี้จะไม่ชอบตัวเอง เธอก็ยอมรับได้ แต่ก็ไม่สามารถมีส่วนเกี่ยวข้องกับหม่าเสี่ยวชาวได้แม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นแฟนเก่าของเพื่อนซี้ งั้นก็ยิ่งไม่มีโอกาสแล้ว

“โย่ คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” ตอนนั้นช่องทางหยางจวินก็มาถึง เขายิ้มพลางโบกมือให้ทุกคน “เถ้าแก่เฉินครับ พูดสองสามประโยคก็ไปแล้ว”

“พนักงานหาได้รึยังครับ?” เฉินลี่ชวนเดินเข้าไปถาม

“ใช่ครับ อีกสามวันคนก็มาครบแล้ว เสร็จแล้วแกก็ค่อยมาอบรมรวมทีเดียว แนวคิดการบริการอะไรฉันก็ไม่เข้าใจหรอก แต่มีข้อหนึ่งที่สามารถรับประกันให้แกได้ว่า นิสัยคนไม่มีที่ติเลย อีกอย่าง อย่าลืมจัดการหอพักพนักงานให้เรียบร้อย”

“พี่หยางครับ มีคำพูดนี้ของพี่ผมก็วางใจแล้วครับ อีกอย่างอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ก็เข้าที่แล้วนะครับ ช่วยผมได้มากเลย ตอนกลางคืนพี่ต้องมาให้ได้นะ พวกเราพี่น้องสองสามคนมาดื่มกันอีกหน่อย” เฉินลี่ชวนดึงมือของหยางจวินไว้ ขอบคุณซ้ำๆ

“มื้อนี้ฉันต้องกินของแกจริงๆ แล้วล่ะ ลงแรงไปไม่น้อยเลย” หยางจวินไม่เกรงใจเลยสักนิด ตอนนี้กับเฉินลี่ชวนก็คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว

“ฮ่าๆๆๆๆ ลำบากพี่ใหญ่แล้ว......” ในวินาทีนี้ ทุกคนมองดูเฉินลี่ชวน คุยกับคนคนนั้นอย่างคุ้นเคย ในใจก็เกิดความรู้สึกห่างเหินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าเขามีความเป็นผู้ใหญ่ที่สูงกว่าตัวเองอยู่ส่วนหนึ่ง สวีหว่านถังยิ่งยิ้มโง่ๆ ไม่หยุด

หลังจากนั้นในร้านหม้อไฟก็มีคนของซัพพลายเออร์เข้ามามากมาย น้ำซุปหม้อไฟก็ทยอยกลับมาแล้ว เฉินลี่ชวนก็วุ่นวายขึ้นมาทันที ไม่มีแม้แต่เวลาจะไปต้อนรับพวกเหลียงจิ่งซาน ก้มหน้าก้มตาวุ่นอยู่ ดังนั้นทุกคนก็เลยจากไปก่อน ระหว่างทางกลับ ก็คุยกันเรื่องร้านหม้อไฟ

“เมื่อกี้พวกเธอได้ยินไหม? เฉินลี่ชวนออกแบบหม้อสี่ช่องเอง ทำไมไม่ใช้หม้อหยวนหยาง? นี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว คืนนี้พวกเราต้องไปคุยกับเขาดีๆ นะ ตอนนี้แก้ยังทัน” ปกติแล้วนิสัยดีที่สุดของอู๋หลาง กลับตอนนี้แสดงท่าทีตื่นเต้นที่สุด เมื่อกี้เกรงใจคนเยอะ ไม่ได้พูดโดยตรง

“ใช่แล้ว ฉันก็สังเกตเห็นปัญหานี้แล้วเหมือนกัน แล้วก็ในร้านเห็นๆ อยู่ว่ายังสามารถวางโต๊ะเพิ่มได้อีกสองสามโต๊ะ ทำไมไม่วางเพิ่ม? ไม่คิดถึงว่าตัวเองแบกเงินกู้เท่าไหร่ ไม่มีการวางแผนเลย” เซินอีหมิงก็ขมวดคิ้วกังวลกล่าว

เมื่อกี้สวีหว่านถังยังมีควา มรู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูกอยู่เลย ตอนนี้ได้ยินคนพูดแบบนี้ ก็รีบกังวลขึ้นมาทันที ฉินอีติงฟังเรื่องเหล่านี้ ก็มีวิจารณญาณของตัวเอง เฉินลี่ชวนไร้สาระเกินไปแล้ว จริงๆ ก็กระโดดลงหน้าผาไปแล้ว

“อะไรวะ? มีปัญหาอะไรเหรอ? จะมาเหมือนกันหมดเลยไม่ได้ใช่ไหม?” เหลียงจิ่งซานขมวดคิ้ว เขากลับรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไร

ขณะเดียวกัน ในสภานักเรียน หวังอวี่สงก็เอาเรื่องของเฉินลี่ชวนไปลือกันทั่วแล้ว เพื่อนคนนี้เจ๋งเกินไปแล้ว ไม่ใช่เจ๋งธรรมดา คนเขาคิดค้นหม้อสี่ช่องเอง เก่งกาจอย่างหาที่เปรียบมิได้......