บทที่ 102: ต้องมีผลงานบ้าง ผู้ใหญ่ถึงจะไว้ใจให้รับผิดชอบงานที่ใหญ่ขึ้นไง!

เจียงหลีพยักหน้าเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยเข้าใจ “อย่างนั้นเหรอ แล้วนายจะเลี้ยงมันยังไงล่ะ?”

“ฟาร์มไก่ตอนนี้ยุ่งมากไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง ถ้าเธอให้พวกเขาเลี้ยงเจ้าพวกนี้ ฉันว่าหลายคนคงรังเกียจว่ามันสกปรกนะ!”

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า “ไส้เดือนพวกนี้สำคัญมากนะ ไม่ใช่แค่มีคุณค่าทางอาหารสัตว์เท่านั้น แต่ยังมีคุณค่าทางยาด้วย ถ้าเลี้ยงดีๆ มันสามารถสร้างรายได้ให้หมู่บ้านเราได้เยอะเลยนะ”

“ดังนั้นจึงจำเป็นต้องตั้ง ฟาร์มเลี้ยงไส้เดือน ขึ้นมาโดยเฉพาะ สิ่งนี้เป็นส่วนสำคัญในอาหารสัตว์ของเราด้วย ดังนั้นฟาร์มเลี้ยงไส้เดือนนี้จะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของเราเอง”

เจียงหลีกะพริบตาปริบๆ พูดออกมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดูว่า “เธอไม่ได้จะให้ฉันไปเลี้ยงไส้เดือนใช่ไหม!”