บทที่ 101: นี่ไม่ใช่ไส้เดือนธรรมดา!

พอได้ยินอีกฝ่ายพูดจบ ซูเหวินเฉินก็ตอบทันทีว่า “งั้นก็ดีเลยครับ ถ้าคุณมีประสบการณ์มากขนาดนี้ก็ยิ่งดี พาผมไปหาขี้ไก่ที่หมักได้ที่หน่อย”

“ผมจะเอาไปใช้เลี้ยงไส้เดือน”

อีกฝ่ายได้ยินซูเหวินเฉินพูดแบบนั้นก็งงๆ “ปุ๋ยดีๆ แบบนี้เอาไปเลี้ยงไส้เดือนทำไม เสียดายแย่เลย”

ซูเหวินเฉินไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายอะไรให้อีกฝ่ายฟัง “ผมมีเหตุผลของผม ช่วยผมหาหน่อยก็พอ”

พอเห็นซูเหวินเฉินพูดขนาดนี้ อีกฝ่ายก็ได้แต่พยักหน้า

“ได้เลยครับ พวกชุดแรกๆ เนี่ย หมักได้ที่มากๆ แล้วนะ ผู้จัดการซู ผมจะบอกอะไรให้ เวลาคุณปลูกผักที่หลังบ้านเนี่ย โรยไอ้นี่ลงไปหน่อยนะ ไม่ต้องรังเกียจหรอกว่ามันสกปรก ผักมันจะงามขึ้นแบบน่าตกใจเลย”

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า “ไม่ใช่ว่ารังเกียจหรอกครับ แต่นี่มันก็เป็นของส่วนรวม ผมเป็นผู้จัดการเอาไปใช้ส่วนตัวไม่ได้หรอกครับ”

“แต่ที่คุณพูดก็มีเหตุผลนะ เดี๋ยวผมจะลองคุยกับทางคณะกรรมการหมู่บ้านดู ว่าจะแบ่งให้แต่ละบ้านได้ไหม ไม่เยอะหรอกครับ แค่พอใช้ในสวนผักของแต่ละบ้านก็พอ”

อีกฝ่ายได้ยินแบบนั้นก็ตาโตขึ้นมาทันทีด้วยความดีใจ

เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็จะได้ปุ๋ยด้วยเหมือนกัน

รีบพูดประจบอย่างรวดเร็ว “สมแล้วที่เป็นผู้จัดการซู ใจกว้างกว่าพ่อคุณเยอะเลย”

“แกเนี่ยมาทีไรก็เอาแต่สั่งให้ผมเฝ้าให้ดีๆ อย่าให้ใครมาขโมยไป”

“ลองคิดดูสิ คนในหมู่บ้านเราใครจะทำเรื่องแบบนั้นได้ แล้วผมจะบอกอะไรให้นะ พอใช้ปุ๋ยนี่แล้ว ผักมันจะโตไม่เหมือนกับผักในแปลงอื่นเลย”

“ผมเนี่ยปลูกผักมาหลายปี มองปราดเดียวก็รู้แล้ว รับรองจับได้คาหนังคาเขาแน่นอน”

ซูเหวินเฉินพยักหน้า “คนในหมู่บ้านเราปกติไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ แต่หลักๆ ก็คือต้องระวังคนนอกเข้ามาขโมย”

เพราะที่ซูเหวินเฉินพูดเนี่ยไม่ใช่เรื่องเหลวไหลเลยนะ ช่วงเวลานั้นมีคนแอบขโมยปุ๋ยจริงๆ

โดยเฉพาะปุ๋ยที่หมักได้ที่แล้วแบบของพวกเขา นั่นแหละคือของโปรดของชาวนาเลย

แต่ตอนนี้อยู่ในช่วงเก็บเกี่ยวข้าวฤดูร้อน ปกติแล้วจะไม่ค่อยมีเหตุการณ์ขโมยปุ่ยเกิดขึ้น

เหตุการณ์แบบนั้นมักจะเกิดขึ้นในช่วงฤดูไถนาในฤดูใบไม้ผลิและช่วงปลูกข้าวสาลีหน้าหนาว

เมื่อได้ยินซูเหวินเฉินพูดแบบนั้น อีกฝ่ายก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง

“จริงด้วยครับ ผมได้ยินมาว่าบางหมู่บ้านถึงขนาดไปแอบขโมยปุ๋ยจากห้องน้ำสาธารณะในเมืองตอนกลางคืนเลยนะ”

“เราต้องเฝ้าให้ดีๆ นะครับ อย่าให้คนพวกนี้ได้เปรียบไปได้ ถ้าไม่ไหวก็รอให้หมักได้ที่แล้วค่อยขนไปที่ลานนวดข้าวก็ได้”

“ไอ้นี่พอหมักได้ที่แล้ว กลิ่นก็แทบจะหายไปแล้ว”

“ไม่เชื่อคุณลองดมดูสิ” พูดไปอีกฝ่ายก็พาซูเหวินเฉินไปที่กองปุ๋ยด้านหน้าสุด ก้มลงหยิบขี้ไก่ขึ้นมาหนึ่งก้อน ยื่นให้ซูเหวินเฉินดู

ตอนนี้ขี้ไก่หมักได้ที่สมบูรณ์แล้ว สีออกน้ำตาลเหลือง

ซูเหวินเฉินรับมาแล้วลองบีบเบาๆ พบว่าเนื้อสัมผัสยังคงนุ่มนิ่ม บีบเบาๆ ก็แตกละเอียดแล้ว

เมื่อลองดมดูเล็กน้อย พบว่าไม่มีกลิ่นฉุนเหมือนขี้ไก่สดๆ เลย กลับให้ความรู้สึกเหมือนกลิ่นดินมากกว่า

“ไม่ค่อยมีกลิ่นแล้วจริงๆ ด้วยครับ งั้นไอ้ที่หมักได้ที่แล้วแบบนี้เอาไปเก็บที่ลานนวดข้าวดีกว่าครับ”

“ตรงนั้นอยู่ใกล้โกดังของหมู่บ้าน ทหารอาสาลาดตระเวนบ่อยๆ”

ซูเหวินเฉินพูดจบ อีกฝ่ายก็เห็นด้วยอย่างมาก

“ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะเอาไอ้ที่กองไว้แล้วไปส่งที่นั่น แล้วก็ควรจะสร้างโรงเล็กๆ คลุมไว้ด้วย จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องฝนตก”

“แล้วแต่เลยครับ เรื่องนี้คุณลองไปปรึกษาพ่อผมกับคนอื่นๆ ดูนะครับ ช่วงนี้ผมก็ยุ่งๆ เหมือนกัน!”

พูดไป ซูเหวินเฉินก็ก้มลงตักขี้ไก่ที่หมักแล้วใส่กล่องไม้เล็กๆ จำนวนมาก

จากนั้นก็หาดินและใบไม้หญ้าที่บดละเอียดผสมรวมกัน

แต่พอเห็นวัสดุตั้งต้นที่แห้งๆ ที่ทำออกมา และไส้เดือนที่กำลังดิ้นอยู่ในนั้น

ซูเหวินเฉินอดสงสัยไม่ได้ว่า ไส้เดือนมันจะกินไอ้นี่เข้าไปได้จริงๆ เหรอ?

ระหว่างทางกลับบ้าน เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างผิดปกติ?

แต่ก็ยังนึกไม่ออกในตอนนั้น 

พอดีตอนนั้นเดินผ่านแม่น้ำ เห็นเจ้าสือโถวกำลังก้มก้นขุดดินอยู่ตรงนั้น

พอซูเหวินเฉินเดินมาใกล้ ก็รู้ทันทีว่ามีอะไรผิดปกติ วัสดุตั้งต้นที่เขาทำมันแห้งเกินไป

เห็นได้ชัดว่าไส้เดือนไม่ชอบดินที่แห้งเป็นพิเศษ พวกมันชอบที่ที่ชื้นเล็กน้อย แต่ไม่ชื้นจนเกินไป

ซูเหวินเฉินหยิบดินที่ก้อนหินขุดขึ้นมาหนึ่งกำมือ ลองสัมผัสความชื้นดู

เห็นได้ชัดว่าตรงนี้ขุดเจอไส้เดือนเยอะ แสดงว่าดินตรงนี้และความชื้นค่อนข้างเหมาะกับการเจริญเติบโตของไส้เดือน

ซูเหวินเฉินก็แค่เรียนรู้จากตรงนี้ก็ได้แล้ว

เจ้าสือโถวก็เห็นการกระทำของซูเหวินเฉิน ก็ชูตะกร้าในมืออีกข้างขึ้นมา พูดอวดๆ ว่า

“อาเล็ก ผมขุดได้แปดตัวแล้วนะ”

“โอเค พอแล้วล่ะ กลับบ้านไปเดี๋ยวอาเจียวไข่ให้กิน!”

พอได้ยินแบบนั้น เจ้าสือโถวก็ดีใจขึ้นมาทันที

“จริงเหรอครับ? เจียวด้วยน้ำมันเหรอ?”

“แน่นอนสิ! อาเคยหลอกเธอที่ไหนล่ะ”

สำหรับซูเหวินเฉินในตอนนี้ ชีวิตเขาไม่ได้แย่เลย โดยเฉพาะหลังจากการเก็บเกี่ยวฤดูร้อนครั้งนี้ เขาใช้คะแนนแรงงานแลกเป็นแป้งขาว 300 กิโลกรัมทันที

กินอาหารดีๆ ทุกมื้อ

แม่ซูโกรธจนบ่นเขาไม่รู้จักใช้เงินทุกวัน

ซูเหวินเฉินก็ไม่สนใจ ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา

สำหรับซูเหวินเฉินแล้ว ตอนนี้เขามีคะแนนแรงงานถึงสามส่วนแล้ว

หนึ่งส่วนเป็นคะแนนแรงงานพื้นฐานของหัวหน้าฟาร์มไก่ อีกส่วนเป็นคะแนนแรงงานพิเศษจากฟาร์มไก่ และสุดท้ายเป็นคะแนนเบี้ยเลี้ยงจากรองเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน

ดังนั้นตอนนี้เขาไม่ขาดแคลนคะแนนแรงงานเลย แม้แต่คะแนนแรงงานที่เขาหาได้คนเดียวก็ยังมากกว่าหลายครอบครัวที่มีสมาชิกสามคนด้วยซ้ำ

ถ้าไม่เป็นเพราะที่นี่จำกัดว่าอาหารพื้นฐานแลกได้แค่ 300 กิโลกรัม ซูเหวินเฉินคงแลกมากกว่านี้แน่นอน

ชาวบ้านคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน หลังจากการเก็บเกี่ยวฤดูร้อน มักจะไม่มีใครแลกอาหารพื้นฐานในปริมาณมากนัก

คนที่แลกข้าวดีๆ ในปริมาณมากแบบซูเหวินเฉินคือคนหนุ่มสาวที่แยกบ้านออกมาแล้วยังไม่ได้แต่งงาน เพราะคนเหล่านี้เท่านั้นที่มีความกล้าที่จะแลกข้าวดีๆ กิน

โดยเฉพาะตอนนี้ที่ฟาร์มไก่รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน เห็นได้ชัดว่าชีวิตดีขึ้นทุกวัน

แน่นอนว่ามีคนหนุ่มสาวบางคนแอบเอาอย่างซูเหวินเฉินด้วย

เพราะคนเราชอบเลียนแบบคนเก่งๆ

จริงๆ แล้วไม่ว่าชายหรือหญิงก็มีสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน

ส่วนคนที่มีครอบครัวแล้ว มีลูกเยอะๆ ก็ไม่กล้าทำแบบนี้หรอก อย่างมากก็แลกแป้งขาวมาสักสองสามกิโลกรัมพอให้หายอยาก

ส่วนใหญ่รอเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้วแลกข้าวโพดบด

เพราะถ้าแลกอาหารพื้นฐานเหมือนกัน ข้าวโพดบด 300 กิโลกรัมใช้คะแนนแรงงานน้อยกว่าแป้งขาว 300 กิโลกรัมมาก

วิธีนี้จะทำให้สามารถสะสมคะแนนแรงงานได้มากขึ้นเพื่อแลกเป็นเงินมาช่วยค่าใช้จ่ายในบ้าน

เรื่องที่ซูเหวินเฉินนำกลุ่มคนหนุ่มสาวให้หันมาแลกข้าวดีๆ กินนั้น ผู้สูงอายุในหมู่บ้านหลายคนไม่พอใจ โดยมองว่าเป็นการไม่รู้จักใช้จ่าย

บอกว่ากลุ่มคนหนุ่มสาวพวกนี้กินอิ่มคนเดียว ไม่สนใจเรื่องครอบครัว อนาคตจะต้องลำบากแน่นอน

ซูเหวินเฉินได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้ม เพราะประสบการณ์ของผู้สูงอายุเหล่านี้ เมื่อเจอกับสิ่งที่ไม่เป็นไปตามธรรมชาติอย่างระบบช่วยเหลือพิเศษ มักจะไม่ค่อยได้ผล

ตกกลางคืน

หลังอาหารเย็น แม่ซูก็เริ่มบ่นตามปกติ

ก่อนอื่นก็เริ่มบ่นซูเหวินเฉินว่าไม่รู้จักใช้จ่าย จากนั้นก็เริ่มตำหนิพ่อซู ว่าลูกก็ติดนิสัยขี้ตะกละเหมือนแกนั่นแหละ

สุดท้ายก็เริ่มพูดถึงความลำบากของตัวเอง

พอเจอชุดคอมโบสามอย่างนี้เข้าไป ซูเหวินเฉินก็เริ่มชินชา

เพราะส่วนใหญ่แม่ซู ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนคำพูดเลยด้วยซ้ำ

สรุปคือ พอว่างเมื่อไหร่ ถ้าหาอะไรทำไม่ได้ ก็จะบ่นเขาโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้ซูเหวินเฉินสามารถปิดกั้นเนื้อหาที่ไม่ต้องการฟังได้โดยอัตโนมัติแล้ว

แม้แต่เจียงหลี ในตอนแรกก็ยังไม่ชิน แต่ผ่านมาหลายวัน เธอเองก็เริ่มชินกับการบ่นของแม่ซูแล้ว

บางทีในสายตาเธอ การเป็นแบบนี้แหละที่ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นบ้านมากขึ้น

อย่างครอบครัวในค่ายทหารที่ปักกิ่งหลายครอบครัวก็พยายามทำตัวไม่ยิ้มแย้ม

คนในครอบครัวแต่ละคนก็เย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็ง เธอเองกลับรู้สึกว่าแบบนี้ต่างหากที่มีชีวิตชีวามากกว่า

เธอเดินมาข้างซูเหวินเฉิน เห็นเขากำลังยิ้มอย่างมีความสุขกับกล่องไม้

“เธอดูอะไรอยู่ ทำไมมีความสุขขนาดนั้น เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ ฉันจะได้มีความสุขด้วย”

ซูเหวินเฉินไม่หันกลับไปมองเลย “เธอไม่เห็นหรอก”

“ผมจะบอกอะไรให้นะ ในกล่องนี้แหละคืออนาคตของหมู่บ้านเราเลยนะ”

เจียงหลีฟังแล้วก็งงไปหมด

“อนาคตเหรอ? แค่กล่องดินนี้ หรือไส้เดือนที่อยู่ในนั้น?”

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า “มันไม่ใช่ไส้เดือนธรรมดาๆ นะ มันคือไส้เดือนที่ผมเลี้ยงมา แล้วตอนนี้มันกำลังจะวิวัฒนาการด้วย”

ขณะที่ซูเหวินเฉินพูด เขาก็จ้องมองแผงข้อมูลไส้เดือนที่อยู่เหนือกล่อง ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น

[ไส้เดือน LV0]

สถานะปัจจุบัน: แข็งแรง

ทิศทางการเพาะเลี้ยง 1: ไส้เดือนขยายพันธุ์ LV1, อัตราการขยายพันธุ์เพิ่มขึ้น 20%, ความต้านทานโรคเพิ่มขึ้น 20%, อัตราการเติบโตเพิ่มขึ้น 20%

วัสดุเพาะเลี้ยงที่เกี่ยวข้อง: “ดูเพิ่มเติม”

ทิศทางการเพาะเลี้ยง 2: ไส้เดือนย่อยสลาย LV1, อัตราการขยายพันธุ์เพิ่มขึ้น 20%, ประสิทธิภาพในการปรับปรุงดินเพิ่มขึ้น 20%, อัตราการย่อยสลายอินทรียวัตถุเพิ่มขึ้น 20%

วัสดุเพาะเลี้ยงที่เกี่ยวข้อง: “ดูเพิ่มเติม”

คำแนะนำ: นี่คือไส้เดือนธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง แต่คุณสามารถทำให้มันไม่ธรรมดาได้

เห็นได้ชัดว่าทันทีที่แผงข้อมูลปรากฏขึ้น การเลี้ยงไส้เดือนก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับซูเหวินเฉินอีกต่อไป

เขาตรวจสอบวัสดุพื้นฐานที่เกี่ยวข้อง ซึ่งประกอบด้วยดินในสัดส่วนที่เหมาะสม