บทที่ 100: การเลี้ยงไส้เดือน

หลังจากที่ได้ร่วมมือกับหมู่บ้านซวงโก่วในที่สุด แม้จะไม่เป็นไปตามที่ซูเหวินเฉินตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะเลี้ยงไก่ป่า

แต่ผลสุดท้ายก็ถือว่าไม่เลว และยังช่วยให้หมู่บ้านของพวกเขามีคนเหลือไปทำงานอื่นได้ด้วย

หลังจากช่วยหมู่บ้านซวงโก่วเก็บเกี่ยวข้าวสาลีเสร็จ ซูเหวินเฉินก็กลับมาที่หมู่บ้านของตัวเอง

เพราะงานนวดข้าวและอื่นๆ รถแทรกเตอร์ยังช่วยอะไรไม่ได้มากนักในตอนนี้

พวกเขายังไม่ได้ซื้อเครื่องนวดข้าว ดังนั้นตอนนี้รถแทรกเตอร์จึงทำหน้าที่หลักในการเก็บเกี่ยวและขนส่งเป็นส่วนใหญ่

แบบนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านของอีกฝ่ายก็สามารถนำแรงงานส่วนใหญ่ไปใช้กับงานนวดข้าวได้โดยตรง

ซูเหวินเฉินกลับมาที่ผิงชุนแล้ว คนขับรถแทรกเตอร์ที่ไปเรียนในเมืองก็กลับมาพอดี

ซูเหวินเฉินก็เลยไม่ต้องขับรถแทรกเตอร์อีกต่อไป ซึ่งเป็นงานที่ชาวบ้านส่วนใหญ่ถือว่าสบาย แต่สำหรับซูเหวินเฉินแล้วกลับไม่สบายเลยแม้แต่น้อย

เพราะตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

เนื่องจากได้คุยกับเหอเฟยหวยเมื่อไม่กี่วันก่อน อีกฝ่ายจะเชิญคนจากอำเภอมาเยี่ยมชมฟาร์มไก่รวมของหมู่บ้านของพวกเขาหลังจากเก็บเกี่ยวหน้าร้อนเสร็จ

ถ้าทุกอย่างราบรื่น

ซูเหวินเฉินอาจจะมุ่งความสนใจไปที่ฟาร์มไก่ของรัฐบาลก่อน เพราะตอนนั้นเขาก็จะเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐอย่างเป็นทางการแล้ว

จะเอาแต่สวัสดิการอย่างเดียว โดยไม่ทำงานที่ถูกต้องได้ยังไง!

ส่วนทางหมู่บ้าน คงจะลดการบริหารลง

ซูเหวินเฉินไม่ได้กังวลอะไรมากนัก ฟาร์มไก่ของหมู่บ้านถูกซูเหวินเฉินขุดศักยภาพออกมาเกือบหมดแล้ว

ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่มีธัญพืชผลิตเพิ่ม ไก่ไข่ก็ถูกกำหนดให้มีขนาดเท่านี้เท่านั้น

และในเวลานี้ ธัญพืชไม่เหมือนสิ่งอื่นใดทั้งหมด

เขาสามารถใช้ไข่ไก่แลกเปลี่ยนกับโรงงานของรัฐบาลเพื่อสิ่งของมากมายได้ ทั้งผ้าชำรุดต่างๆ กระทั่งจักรยาน รถแทรกเตอร์ โทรทัศน์ ก็มีโอกาสที่จะได้มา

แต่ยกเว้นธัญพืช เพราะสิ่งนี้ไม่มีคำว่า "นอกแผน"

ธัญพืชทั้งหมดเมื่อเข้าคลังแล้ว จะมีการจัดสรร ไม่มีกรณีที่ต้องทิ้งไป

แน่นอนว่าเขาสามารถแอบติดต่อเจ้าหน้าที่คลังธัญพืช เพื่อทำเรื่องลับๆ ลอบๆ ได้ แต่สำหรับหมู่บ้านของพวกเขาแล้ว มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

สิ่งที่พวกเขาต้องการคือช่องทางที่มั่นคง

ส่วนวิธีนี้ ต้องขออนุมัติจากเบื้องบน ผ่านการจัดสรรตามแผน แต่เมื่อเบื้องบนจัดสรรธัญพืชให้จริงๆ ก็ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้ถูกรวมเข้าในแผนอย่างเป็นทางการแล้ว

ในเวลานี้ จะต้องจัดหาไข่ไก่ตามจำนวนที่กำหนดให้แก่เบื้องบนตามแผน หลังจากส่งมอบไข่ไก่ตามแผนเรียบร้อยแล้ว ไข่ไก่ที่ผลิตได้ภายหลังจึงจะเป็นสิ่งที่หมู่บ้านของพวกเขาสามารถจัดการได้อย่างอิสระ นั่นก็คือสินค้าที่อยู่นอกแผน

ดังนั้นสำหรับหมู่บ้านของพวกเขาแล้ว การถูกรวมเข้าในแผนอย่างเป็นทางการ อาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

นี่คือเหตุผลที่ซูเหวินเฉินต้องการให้หาวิธีตั้งต้นใหม่ในอำเภอ เพื่อก่อตั้งฟาร์มไก่ของรัฐบาลแห่งใหม่ แทนที่จะถูกรวมเข้าในแผนอย่างเป็นทางการในนามของอุตสาหกรรมร่วม

ด้วยวิธีนี้ ตราบใดที่เขาสามารถควบคุมฟาร์มไก่ของรัฐบาลแห่งนี้ได้ ไม่เพียงแต่จะสามารถข้ามระดับชนชั้นของตัวเองได้ แต่ยังสามารถใช้การจัดหาพ่อแม่พันธุ์ไก่ให้กับฟาร์มไก่ของรัฐบาล เพื่อให้หมู่บ้านทั้งหมดสามารถมีส่วนร่วมในผลกำไรได้อีกด้วย

นอกจากนี้ ในทางกลับกัน ตราบใดที่เขาสามารถควบคุมช่องทางการจัดหาพ่อแม่พันธุ์ไก่ของหมู่บ้านได้ เขาก็จะมีอำนาจต่อรองในฟาร์มไก่ของรัฐบาลมากขึ้นด้วย

แต่สำหรับซูเหวินเฉินแล้ว ถ้าเขาต้องการให้ไก่ในฟาร์มไก่ของรัฐบาลกินอาหารสูตรพิเศษเพื่อเพิ่มการผลิตไข่

เขาก็ต้องแก้ไขปัญหาเรื่องส่วนผสมให้ได้

ส่วนผสมส่วนใหญ่ เช่น ธัญพืช หินปูน กระดูกป่น อะไรพวกนี้หาได้ง่าย

สามารถนำเข้ามาจากที่อื่นผ่านระบบการค้าและจัดจำหน่ายได้

นี่คือข้อดีของการอยู่ในระบบแผน ตราบใดที่ไม่ใช่เนื้อสัตว์ ไข่ หรือสิ่งอื่นๆ ที่ขาดแคลนในตลาด สามารถหาได้ผ่านระบบการค้าและจัดจำหน่ายที่มีความสามารถในการจัดสรรที่แข็งแกร่ง

แต่ในอาหารสูตรพิเศษมีส่วนผสมชนิดหนึ่งคือ เลือดและเนื้อสัตว์ป่น

นี่แหละคือส่วนผสมที่หายากที่สุด

เลือดและเนื้อสัตว์เหรอ

ในยุคนี้น่ะ แม้แต่เนื้อหนูยังลงท้องคนเลย

ตอนนี้อาหารสูตรพิเศษที่ซูเหวินเฉินกำลังใช้ คือเลือดและเนื้อสัตว์ป่นที่ทำมาจากหอยกะพง

ถึงแม้คุณภาพจะธรรมดา แต่ก็พอใช้ได้ แต่หอยกะพงนี้ ในแม่น้ำของหมู่บ้านพวกเขาก็ถูกจับจนเกือบหมดแล้ว

กระทั่งส่วนใหญ่แล้ว ต้องไปหาในแม่น้ำของหมู่บ้านอื่นด้วยซ้ำ

โชคดีที่ของแบบนี้ตอนนี้คนยังกินกันไม่มากนัก ชาวบ้านส่วนใหญ่ขี้เกียจทำ แถมเนื้อก็น้อย ส่วนใหญ่ก็ใช้เลี้ยงไก่

ไม่งั้นถ้าอยากไปหาหอยกะพงในแม่น้ำของหมู่บ้านอื่น ก็ไม่มีทางได้หรอก

ดังนั้นเขาไม่เพียงแต่จะต้องแก้ไขปัญหาแหล่งที่มาของเลือดและเนื้อสัตว์ป่นสำหรับฟาร์มไก่ของรัฐบาลเท่านั้น แต่แหล่งที่มาของเลือดและเนื้อสัตว์ป่นสำหรับหมู่บ้านของพวกเขาเองก็ต้องรีบแก้ไขด้วย

มิฉะนั้น ปีหน้าก็จะไม่มีอาหารสูตรพิเศษ ปริมาณไข่ของแม่ไก่คาดว่าจะลดลงครึ่งหนึ่ง

แม้แต่เลือดหมูหรือเครื่องในหมู ในยุคนี้ก็ถือเป็นของแพงแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะนำมาใช้เป็นอาหารสัตว์ในปริมาณมาก

ดังนั้นสุดท้ายแล้ว ก็ต้องหาวิธีเพาะเลี้ยงด้วยตัวเอง

ซูเหวินเฉินลูบใต้คางของเขา พึมพำกับตัวเอง "หรือจะเลี้ยงหอยกะพงดี? แต่ของพวกนี้กินอะไร? จะพอกับความต้องการของไก่หมื่นถึงสองหมื่นตัวเลยเหรอ?"

ในขณะที่ซูเหวินเฉินกำลังครุ่นคิดอยู่ในลานบ้าน

สือโถวลูกชายคนโตของพี่ชายคนโต ก็ถือตะกร้าเล็กๆ วิ่งเข้ามาจากข้างนอกอย่างรีบร้อน

เขาที่กำลังเดินไปมาอยู่ในลานบ้าน เกือบจะถูกชนล้มลง

ซูเหวินเฉินขยี้หัวเล็กๆ ที่หัวของอีกฝ่าย

"สือโถว นี่ไปทำอะไรมา ข้างหลังโดนไก่เหยียบมาเหรอ!"

อีกฝ่ายดิ้นหนีจากมือใหญ่ๆ ของซูเหวินเฉิน "อาเล็ก! เจ้าขี้เกียจใหญ่กับเจ้าหนอนขี้เกียจ พวกมันไม่ค่อยออกไข่เลยสองสามวันนี้ ผมว่าพวกมันเบื่ออาหาร ผมเลยไปขุดไส้เดือนมาให้พวกมันบำรุงร่างกายเยอะแยะเลย แบบนี้พวกมันก็จะกลับมาออกไข่เหมือนเดิมแล้ว"

เจ้าขี้เกียจใหญ่เหรอ?

ใครกัน?

ตอนนั้นเองซูเหวินเฉินก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า นี่น่าจะเป็นแม่ไก่กลุ่มแรกที่เขาใช้ทดลอง

ตอนนั้นว่างๆ ก็เลยตั้งชื่อไร้สาระให้พวกมัน

แต่พอหลังจากยุ่งแล้ว เขาก็ดูแลเล้าไก่น้อยลง

ก็เลยฝากให้สือโถวช่วยเลี้ยงดู ส่วนเขาก็ให้ไข่สามฟองทุกวันเป็นค่าแรง

แต่ซูเหวินเฉินไม่ได้ให้ไข่กับพี่สะใภ้ใหญ่

ปกติก็ทำอาหารในวันนั้นเลย แล้วก็ช่วยสือโถวทำไปด้วยเลย

เพราะเขารู้ว่าถ้าไข่ไปถึงมือพี่สะใภ้ใหญ่ สือโถวคงจะได้กินแค่ฟองเดียวต่อวันก็ถือว่าสุดยอดแล้ว

ที่เหลือจะต้องถูกพี่สะใภ้ใหญ่นำไปขายเพื่อหาเงินแน่นอน

จริงๆ แล้วเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ กลัวความยากจนมาก่อน เลยอยากเก็บสะสมของดีๆ ไว้ใช้ในอนาคต

แต่เขาไม่ค่อยเห็นด้วยนัก เพราะบ้านของพวกเขาจะดีขึ้นเรื่อยๆ พี่ชายคนโตก็ได้เป็นคนขับรถแทรกเตอร์แล้ว ไม่จำเป็นต้องตระหนี่เรื่องอาหารขนาดนี้

ในสายตาของซูเหวินเฉิน การมีสุขภาพที่ดี สำคัญกว่าสิ่งใดๆ เพราะนี่คือพื้นฐานของทุกสิ่ง

แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะเปลี่ยนความคิดของอีกฝ่าย เพราะบางครั้งการเปลี่ยนความคิดของชาวบ้านแบบนี้ ยากยิ่งกว่าการฆ่าพวกเขาเสียอีก

ยังไงซะไข่ก็เป็นของเขา

เขาจะให้สือโถวอย่างไร อีกฝ่ายก็ทำอะไรไม่ได้ แถมสุดท้ายก็ไปอยู่ในท้องลูกชายของเธอนั่นแหละ

ดังนั้นพี่สะใภ้ใหญ่จึงไม่มีทางเลือกเลย

แต่ด้วยการเสริมไข่วันละสามฟอง อายุสิบกว่าขวบอย่างสือโถวก็โตเร็วมากจริงๆ

เป็นธรรมดาที่สือโถวจะดูแลไก่ห้าตัวที่ซูเหวินเฉินเลี้ยงได้ดีกว่าเขาเยอะ

อยู่เรื่อยๆ ก็ออกไปขุดไส้เดือน จับตั๊กแตนกลับมาให้ไก่พวกนี้กินเพิ่ม

กระทั่งตอนให้อาหารเพิ่ม ยังไล่ไก่ตัวผู้ที่ซูเหวินเฉินเลี้ยงไปข้างๆ อีกด้วย

ไม่ให้พวกมันแย่งกิน

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองฝ่ายจึงสู้รบกับไก่บ่อยครั้ง

ซูเหวินเฉินมองดูสือโถวเทไส้เดือนในตะกร้าลงตรงหน้าไก่สองสามตัว

มองดูแม่ไก่สองสามตัวที่จิกกินไส้เดือนที่บิดเกลียวอยู่บนพื้นอย่างตื่นเต้น ซูเหวินเฉินก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ไส้เดือนก็น่าจะใช้แทนเลือดและเนื้อสัตว์ป่นได้นะ!

เพราะสาระสำคัญของเลือดและเนื้อสัตว์ป่นจริงๆ แล้วคือการเสริมโปรตีนและกรดอะมิโนที่เพียงพอให้กับไก่

สิ่งเหล่านี้ไส้เดือนก็มีอยู่ด้วย

เขาก็เลยรีบวิ่งไปข้างหน้า หยิบไส้เดือนสองสามตัวที่ยังไม่ถูกไก่จิกกินขึ้นมาจากพื้น

แม่ไก่ที่กำลังจิกกินอยู่ พอเห็นว่ามีคนมาแย่งกิน ก็รีบกินเร็วยิ่งขึ้นไปอีก

สิ่งนี้ทำให้สือโถวที่อยู่ข้างๆ มองด้วยความงงงวย

"อาเล็ก! ทำอะไรน่ะ! ของพวกนี้กินไม่ได้นะ!"

ถึงแม้อาเล็กจะชอบหาของอร่อยๆ มาให้เขากินบ่อยๆ แต่ไส้เดือนนี่เขาไม่เคยเห็นใครกินมาก่อนเลย

ซูเหวินเฉินหยิบตะกร้าขึ้นมาใหม่ แล้วก็ใส่ไส้เดือนกลับเข้าไป

"มันมีประโยชน์อย่างอื่น แบบนี้ เดี๋ยวไปช่วยฉันขุดมาอีกสองสามตัวนะ ฉันกลัวว่าสองสามตัวนี้จะไม่พอ กลางคืนฉันจะเพิ่มไข่ให้หนึ่งฟอง"

พอได้ยินว่าจะเพิ่มไข่ สือโถวก็มีกำลังใจเต็มเปี่ยม ตบหน้าอกเล็กๆ ของตัวเอง

"อาเล็กวางใจได้เลยครับ ขุดไส้เดือนผมถนัดที่สุดเลยครับ ผมมีที่ที่ไส้เดือนเยอะๆ ตั้งหลายที่เลยนะ ไม่ได้บอกให้ไอ้หนิวหนิวกับพวกมันรู้เลยนะ"

"อาเล็กบอกมาเลยครับว่าจะเอาสักกี่ตัว!"

ซูเหวินเฉินคิดๆ ดูแล้ว "สักสิบกว่าตัวก็พอแล้ว ฉันจะใช้ดูก่อน ถ้าต่อไปต้องการเยอะกว่านี้ค่อยว่ากัน"

มองดูเสียงที่อยากจะลงมือของสือโถว

ซูเหวินเฉินรีบเสริม "ใช่แล้ว ฉันต้องการแบบมีชีวิตอยู่ครบสมบูรณ์นะ อย่าทำให้มันขาดนะ!"

"วางใจได้เลยครับ ผมมีประสบการณ์ในการขุดไส้เดือนเยอะแยะครับ ปกติจะไม่ขุดขาดหรอกครับ!"

พูดไปก็ถือพลั่วเล็กๆ วิ่งออกประตูไปอย่างรวดเร็ว

"เอ๊ะ! ลืมหยิบตะกร้า!"

ได้ยินเสียงตะโกนของซูเหวินเฉิน อีกฝ่ายก็รีบกลับมาทันที แล้วรับตะกร้าเล็กๆ จากมือซูเหวินเฉิน

ซูเหวินเฉินมองไส้เดือนไม่กี่ตัวที่ยังดิ้นรนอยู่ในมือ

"เดี๋ยวฉันจะเอาดินหมักที่มีสารอาหารไปให้พวกแกกินนะ พวกแกต้องขึ้นมาโชว์แผงข้อมูลให้ฉันดูนะ!"

พูดไปซูเหวินเฉินก็หาลังไม้เล็กๆ ใส่ไส้เดือนลงไป แล้วก็วิ่งไปที่ลานปุ๋ยหมักทันที

ที่นั่นเป็นสถานที่ที่หมู่บ้านของพวกเขาใช้ทำปุ๋ยหมัก

เนื่องจากมีการเลี้ยงไก่แล้ว ทุกวันก็จะผลิตมูลไก่ได้ ดังนั้นพวกเขาก็เลยสร้างลานปุ๋ยหมักนี้ขึ้นมา ให้คนมากลับกองปุ๋ยเป็นประจำ ส่วนใหญ่ก็เพื่อหมักมูลไก่

เพราะมูลไก่ที่ยังไม่ผ่านการหมัก ไม่สามารถนำไปใช้ได้โดยตรง!

ลานปุ๋ยหมักนี้สร้างอยู่ไม่ไกลจากเล้าไก่

เพราะถ้าไกลกว่านี้ การขนส่งมูลไก่ก็จะลำบาก

พอเดินเข้ามา กลิ่นมูลไก่ฉุนเฉียวก็ลอยมาปะทะหน้าทันที

เนื่องจากได้คลุกคลีกับไก่มาหลายเดือนแล้ว ซูเหวินเฉินจึงมีความทนทานต่อกลิ่นนี้สูงมาก

ถ้าเป็นตอนแรกๆ เขาคงจะปิดจมูกแล้ววิ่งหนีไปทันที

แต่ตอนนี้เขากลับสามารถเดินเข้าไปในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้อย่างสบายๆ ไม่รีบร้อน

ตอนนี้มีลุงคนหนึ่งในหมู่บ้านกำลังคาบบุหรี่อยู่ปาก พลิกมูลไก่ด้วยพลั่วไม้อย่างไม่รีบร้อน

กลิ่นฉุนของมูลไก่ สำหรับเขาแล้วก็ราวกับเมฆลอยลม

พอเห็นซูเหวินเฉินมา ก็ทักทายทันที

"ผู้จัดการเสี่ยวซูมาแล้วเหรอครับ มาดูปุ๋ยหมักใช่ไหมครับ? ไม่ใช่ผมโม้นะ ผมหวังแก่ทำปุ๋ยมาหลายปีแล้ว มีแต่ปุ๋ยไก่ชุดนี้แหละที่คุณภาพดีที่สุด"

ซูเหวินเฉินยิ้มเล็กน้อย "ลุงหวังครับ ปุ๋ยดีหรือไม่ดี ลุงดูออกด้วยเหรอครับ หรือว่าลองชิมแล้ว?"

อีกฝ่ายได้ยินดังนั้นก็พูดด้วยความภาคภูมิใจ

"พวกนายคนหนุ่มไม่เข้าใจหรอก ฉันทำปุ๋ยมาหลายปีแล้ว ยังต้องชิมอีกเหรอ? ปุ๋ยที่หมักดีแล้ว ฉันแค่บีบด้วยมือก็รู้แล้วว่ามีปุ๋ยพอหรือเปล่า"