บทที่ 99: นี่มันป่าอินทผลัมบ้าอะไรเนี่ย!

หลังจากคุยเรื่องทั่วไปกับเหอเฟยหวยเสร็จ

พอภาษีข้าวค่อยๆ ทยอยเข้าคลังของสหกรณ์ และเจ้าหน้าที่คลังข้าวก็เซ็นเอกสารให้หมู่บ้านของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว

หมู่บ้านผิงชุนของพวกเขาก็เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจหลักของการเก็บเกี่ยวหน้าร้อนในปีนี้อย่างสมบูรณ์

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหมู่บ้านของพวกเขาจะอยู่ว่างๆ ได้ตลอดไป

อย่างมากก็พักผ่อนสักสองสามวัน แล้วก็ต้องเริ่มเก็บเกี่ยวพืชเสริมที่ปลูกในพื้นที่เล็กๆ กระจายกันไป ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือถั่วเหลือง มันเทศ มันฝรั่ง อะไรทำนองนั้น

พอเก็บเกี่ยวพืชพวกนี้เสร็จ ก็คงต้องเตรียมตัวสำหรับฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงแล้ว จากนั้นก็จะเป็นการเก็บเกี่ยวข้าวโพดและถั่วลิสง

พูดได้ว่า ก่อนจะเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเต็มตัว

พื้นที่ชนบทแทบจะไม่มีช่วงเวลาที่ว่างเลย มีงานมากมายรออยู่

กระทั่งหลายที่ พอเข้าสู่ฤดูหนาวก็ยังมีงานทำความสะอาดคลอง ซ่อมแซมสะพาน และซ่อมแซมถนนอีกหลายอย่างที่ต้องทำ

นับรวมๆ แล้ว ปีหนึ่งพักได้เดือนหนึ่งก็ถือว่าเยอะแล้ว

แต่ก็ขึ้นอยู่กับแต่ละพื้นที่ โดยทั่วไปยิ่งไปทางเหนือ ฤดูหนาวยิ่งยาวนาน ก็ยิ่งมีเวลาพักผ่อนมากขึ้น

ในขณะที่หมู่บ้านของพวกเขากำลังเริ่มเก็บเกี่ยวมันฝรั่ง ซูเหวินเฉินก็ขับรถแทรกเตอร์ตรงไปยังหมู่บ้านซวงโก่วที่อยู่ข้างๆ ทันที

เพราะการขุดมันฝรั่งในความคิดของเขา ก็ไม่ใช่งานที่ง่ายเลย

บวกกับที่เคยสัญญากับคนอื่นไว้ก่อนหน้าแล้ว เขายังคิดจะใช้ป่าของบ้านคนอื่นเลี้ยงไก่อีกด้วย

ซูเหวินเฉินขับรถแทรกเตอร์มาถึงหมู่บ้านซวงโก่วด้วยความกระตือรือร้น และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นมาก

บุหรี่แบบมีกรอง น้ำซุปถั่วเขียวรสหวานเป็นพิเศษ ปลาที่เพิ่มให้เป็นพิเศษตอนกินข้าว เรียกได้ว่าอีกฝ่ายพยายามทุกวิถีทางเพื่อต้อนรับเขา

สิ่งนี้ทำให้ซูเหวินเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง ไม่แปลกใจเลยที่วัยรุ่นส่วนใหญ่ในหมู่บ้านอยากเป็นคนขับรถแทรกเตอร์ กระทั่งคนแก่ก็ยังอยากเป็น สำหรับชาวบ้านทั่วไปแล้ว นี่ไม่ใช่การออกมาทำงานหรอกนะ

นี่คือการออกมาใช้ชีวิตให้สนุกต่างหาก "หลานชาย กินเสร็จแล้ว นายคิดว่าจะเริ่มเมื่อไหร่?"

ซูเหวินเฉินมองอีกฝ่ายตรงๆ "อาหูครับ ในเมื่อผมมาแล้ว ก็ไม่ช้าหรอกครับ อาหูไม่พาผมไปดูที่สวนอินทผลัมก่อนหน่อยเหรอครับ? ผมจะได้พอรู้คร่าวๆ ในใจบ้าง"

เพราะถึงแม้เขาจะรู้ว่าที่นี่มีต้นอินทผลัมถูกปลูกย้ายมาไม่น้อย แต่เขาก็ไม่เคยไปดูจริงๆ เลย

พืชเศรษฐกิจที่หมู่บ้านอื่นปลูก ถ้าคุณไม่ใช่คนของหมู่บ้านนั้น แต่กลับไปเดินป้วนเปี้ยนแถวนั้นบ่อยๆ ถ้าโดนทหารบ้านจับได้ การโดนซ้อมคาที่ก็ถือว่าเบาแล้ว เพราะดูแล้วไม่เหมือนมาทำเรื่องดีๆ

ดังนั้นซูเหวินเฉินจึงแค่เคยได้ยินมาเท่านั้น ไม่เคยไปดูด้วยตาตัวเองเลย

ตอนนี้มีหัวหน้าทีมของอีกฝ่ายพาไป เขาก็อยากจะไปดูว่าสวนอินทผลัมของอีกฝ่ายใหญ่แค่ไหน และเหมาะสมที่จะเลี้ยงไก่กี่ตัว

แต่พออีกฝ่ายได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าลำบากใจทันที

"เอ่อ...หลานชาย...เอาไว้ดูตอนกลางคืนดีกว่าไหม!"

เพราะเขากลัวจริงๆ ว่าหลังจากที่ซูเหวินเฉินไปดูแล้ว จะเปลี่ยนใจแล้วขับรถแทรกเตอร์หนีไปเลย

ตอนนั้น พวกเขาก็ไม่ได้บุหรี่ไปฟรีๆ กินปลาไปฟรีๆ หรอกเหรอ?

อย่างน้อยก็ต้องให้ไอ้เด็กคนนี้ช่วยพวกเขาทำงานสักวันก่อนสิ

ถึงตอนนั้นต่อให้ไอ้เด็กคนนี้โยนงานทิ้งทันที พวกเขาก็ไม่ขาดทุน!

ซูเหวินเฉินมองด้วยความงงงวย ไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายเลย

"อาหูครับ? ทำไม? สวนอินทผลัมของอาหูมีปัญหาเหรอครับ? คุณวางใจได้เลย ผมแค่ไปดูเท่านั้น คุณกลัวผมจะขุดต้นไม้ไปรึไงครับ!"

ซูเหวินเฉินอดสงสัยไม่ได้ว่า แค่ไปดูป่า อีกฝ่ายทำไมถึงทำหน้าตาแบบนั้น หรือว่าสวนอินทผลัมเป็นของปลอม?

แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้นะ เพราะทุกปีสะใภ้เล็กๆ ที่แต่งงานมาที่นี่ เวลาพวกเธอกลับบ้านแม่ ก็มักจะนำอินทผลัมแดงห่อใหญ่กลับไปด้วย

ซึ่งในเวลานั้นก็ถือเป็นของขวัญที่ดีมากแล้ว

เพราะน้ำตาลแดงอะไรพวกนี้ต้องใช้คูปองน้ำตาล บ้านในชนบทถ้าไม่มีงานมงคล ก็ไม่ค่อยมีใครกล้าซื้อน้ำตาลกินโดยตรง

ส่วนใหญ่ก็อาศัยอินทผลัมหรือของหวานอื่นๆ มาทดแทน

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายก็มองออกถึงความสงสัยของซูเหวินเฉิน

และรู้ว่ายิ่งห้าม อีกฝ่ายก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น เขาก็ถอนหายใจ

"เราต้องพูดกันก่อนนะว่า ดูแล้วนายห้ามหนีนะ อย่างน้อยวันนี้ต้องช่วยพวกเรา!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็ยิ่งสงสัยในใจ

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ดูเหมือนสวนอินทผลัมของอีกฝ่ายมีปัญหาจริงๆ

แต่เขาก็พยักหน้าตกลงทันที "ได้ครับอาหู ไม่ว่ายังไง วันนี้ผมจะช่วยพวกคุณแน่นอน"

ไม่นาน ภายใต้การนำทางของอีกฝ่าย

ซูเหวินเฉินก็มาถึงสวนอินทผลัมของหมู่บ้านซวงโก่ว

ตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่อยากให้เขามาดูก่อน

นี่มันป่าอินทผลัมบ้าอะไรเนี่ย?

นี่มันต้นหนึ่งอยู่ทางตะวันออก อีกสามต้นอยู่ทางตะวันตก

กระจัดกระจายอยู่ตามหัวไร่ปลายนา แบบนี้เรียกว่าป่าได้ยังไง?

ในความทรงจำของเขา สวนอินทผลัมควรจะเป็นเหมือนสวนผลไม้ที่ได้รับการดูแลอย่างดี วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ เขียวชอุ่ม และพื้นที่สิบกว่าหมู่ก็เชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว

สวนแอปเปิลหรือสวนอินทผลัมต่างๆ ในยุคหลังก็เป็นแบบนี้เกือบทั้งหมด

ดังนั้นซูเหวินเฉินจึงคิดไปแบบนั้นโดยตรง แต่ในความเป็นจริง สวนอินทผลัมของหมู่บ้านซวงโก่ว เป็นแบบที่กระจายกันอยู่ตามข้างถนนและหัวไร่ปลายนาอย่างมาก

ต้นที่ปลูกย้ายมาทั้งหมดก็เป็นแบบที่กระจายกันอยู่เป็นหย่อมๆ สองสามต้น

พื้นที่โดยรวมของสวนอินทผลัมยาวมากจริงๆ จนกระทั่งซูเหวินเฉินมองไม่เห็นสุดปลายเลยด้วยซ้ำ

แต่มันก็ยาวชิปหาย และยังกระจายอีกต่างหาก แบบนี้จะเลี้ยงไก่ได้ยังไง?

จะให้ล้อมรั้วรวมกันแล้วให้ไก่วิ่งมาราธอนเหรอ!

วิ่งจากหัวจรดท้ายคงเหนื่อยแทบตาย

จะบอกว่าเลี้ยงได้ไหม จริงๆ ก็ได้นะ แค่ล้อมรั้วรวมกันทั้งหมดก็พอแล้ว

แต่แบบนั้นก็จะล้อมที่ดินที่ปลูกพืชผลและถนนของคนอื่นไปด้วย

ถ้าล้อมรั้วแยกกันก็ยิ่งลำบาก จัดแบ่งเป็นแปลงเล็กๆ ย่อยๆ ควบคุมดูแลก็ไม่ทั่วถึง

แล้วแบบนี้จะเลี้ยงไก่อะไรได้ล่ะ?

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ 

ซูเหวินเฉินมองหัวหน้าทีมของหมู่บ้านซวงโก่วด้วยสายตาเคืองๆ

"อาหูครับ ตอนนั้นผมบอกว่าจะเลี้ยงไก่ คุณไม่ได้บอกว่าสวนอินทผลัมของพวกคุณเป็นแบบนี้นี่ครับ!"

ถ้าเขารู้ตั้งแต่แรกว่าต้นอินทผลัมมันกระจายอยู่ตามข้างถนนแบบนี้ เขาก็คงไม่ตกลงง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก

อีกฝ่ายถูกซูเหวินเฉินจ้องจนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"ฮ่าๆๆ เอ่อ หลานชาย ฉันก็ไม่มีทางเลือกนี่นา! อีกอย่าง นี่มันเลี้ยงไม่ได้ตรงไหน แค่มันกระจายไปหน่อยเองนี่นา!"

"พวกนายก็ล้อมรั้วเพิ่มอีกหลายจุดก็ได้นี่!"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "มันยุ่งยากเกินไปครับ แล้วก็กระจายกันเกินไป มีเวลาขนาดนั้น ผมเอาไปฝากเลี้ยงตามบ้านชาวบ้านยังดีกว่า ผมสบายใจกว่าเยอะเลย!"

คิดถึงตรงนี้ ซูเหวินเฉินก็พลันนึกขึ้นได้

ใช่แล้ว ความหนาแน่นของการเลี้ยงไก่ตามบ้านชาวบ้านในหมู่บ้านของพวกเขาเองก็ถึงขีดจำกัดแล้ว

แต่ที่หมู่บ้านซวงโก่วนี้ ยังไม่ถึงขีดจำกัดนี่นา

หมู่บ้านของพวกเขาใหญ่กว่าหมู่บ้านของซูเหวินเฉิน และมีประชากรมากกว่าเล็กน้อย

ถ้าแต่ละครัวเรือนลงทุนไก่ห้าตัว ที่นี่ก็น่าจะสามารถฝากเลี้ยงได้ประมาณหนึ่งพันตัว

แถมแบบนี้ความเสี่ยงน่าจะต่ำลงด้วยซ้ำ เพราะการกระจายกันไปตามแต่ละบ้านแบบนี้ ยิ่งทำให้ไม่ค่อยเป็นโรค

ดังนั้นซูเหวินเฉินจึงหันไปมองหัวหน้าทีมของหมู่บ้านซวงโก่วโดยตรง

"อาหูครับ คุณว่าอย่างนี้ดีไหม หมู่บ้านของคุณก็ทำเหมือนหมู่บ้านของเรา คือแต่ละครัวเรือนรับลูกไก่ห้าตัวจากฟาร์มไก่ของเราไปเลี้ยงฟรีๆ!"

"ถือว่าเป็นไก่ที่หมู่บ้านของเราฝากเลี้ยงไว้กับพวกคุณ ก็ทำตามวิธีเลี้ยงไก่ของชาวบ้านเราปกติเลยครับ กลางวันก็ปล่อยให้มันหาอาหารกินเอง กลางคืนก็แค่โยนรำข้าวหรือกากถั่วอะไรพวกนี้ให้มันกินก็พอ!"

"ลูกไก่ตัวผู้ที่เราให้ไปเป็นไก่ตอนแล้ว โดยทั่วไปสามถึงสี่เดือน น้ำหนักประมาณสองกิโลกรัม ฟาร์มไก่ของเราจะรับซื้อคืนในราคากิโลกรัมละหนึ่งหยวนโดยตรง"

"หัวหน้าทีมครับ คุณว่าอย่างนี้ดีไหม?"

สาเหตุที่ซูเหวินเฉินให้ราคาซื้อคืนเท่ากับราคาที่ซื้อคืนจากชาวบ้านในหมู่บ้านของพวกเขา ก็เพราะว่าสองหมู่บ้านอยู่ใกล้กันมาก ถ้าแบ่งเป็นสองราคา คาดว่าไม่กี่วันทั้งสองฝ่ายก็จะรู้เรื่องกันแล้ว

แบบนั้นในช่วงเก็บเกี่ยวหน้าร้อนนี้อาจจะยังไม่มีอะไร

แต่พอเก็บเกี่ยวหน้าร้อนเสร็จ ชาวบ้านของอีกฝ่ายก็จะรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมแน่นอน

แบบนี้ก็ง่ายที่จะเกิดปัญหามากมายขึ้นมาโดยไม่จำเป็น บวกกับไก่เนื้อชุดนี้ที่เขาเลี้ยง แม้ราคาจะสูงมากแล้ว แต่กำไรที่ได้กลับมาสู่หมู่บ้านของพวกเขาก็ยังจำกัด

ต่อให้ไม่แบ่งกำไรให้ชาวบ้านเลย ไก่หนึ่งตัวก็ยังทำกำไรได้แค่สี่หยวน

ไก่หนึ่งพันตัวก็ทำกำไรได้แค่สี่พันหยวนเท่านั้น

เทียบกับไก่แม่พันธุ์ที่ออกไข่รัวๆ แล้ว แทบจะต่างกันลิบลับ ต้องบอกว่าการทำเงินต้องเป็นการเลี้ยงไก่แม่พันธุ์จริงๆ

สาเหตุที่ซูเหวินเฉินเพิ่มจำนวนการเลี้ยงไก่ตัวผู้ ก็เพื่อใช้ในการรักษาความสัมพันธ์กับทางเมือง หรือก็คือโรงงานของรัฐเหล่านั้น

แล้วราคาสินค้าแพงแบบนี้ ต่อให้โรงงานใหญ่ๆ เหล่านั้นมีเงินมากแค่ไหน ก็คงไม่กล้าซื้อไปให้พนักงานทั่วไปกิน การจัดซื้อจำนวนมากจึงไม่สมจริง

ดังนั้นการเพิ่มไก่ตัวผู้ขึ้นอีกหนึ่งพันตัว ก็น่าจะเพียงพอต่อการจัดซื้อของครัวขนาดเล็กของโรงงานส่วนใหญ่ในเมืองแล้ว

แต่หลังจากฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว หัวหน้าทีมของหมู่บ้านซวงโก่วกลับไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

"มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?"

"หลานชาย นายไม่ได้ว่าง จนมาล้อเล่นกับลุงหรอกนะ!"

"ฉันจะบอกให้นะ ฉันเอาจริงนะ!"

ซูเหวินเฉินยิ้มและพยักหน้า "ต้องเอาจริงแน่นอนครับ!"

"แต่ว่า ผมขอพูดกันตรงๆ นะ ลูกไก่เราให้ฟรีๆ แถมตายแล้วก็ไม่ต้องชดใช้ด้วย แต่ลูกไก่ทุกตัว ต่อให้ตายไปแล้ว ก็ต้องนำซากไก่ที่ตายแล้วกลับมาให้เราด้วย"

"ผมไม่รับการตายแบบไม่เหลือซาก เช่น ถูกพังพอนกินอะไรพวกนี้ ถ้าไม่นำซากไก่ที่ตายแล้วกลับมา ก็จะต้องชดใช้เป็นเงินหนึ่งหยวนต่อลูกไก่หนึ่งตัวนะครับ!"

"ถ้าครอบครัวชาวบ้านไม่มีเงิน หมู่บ้านของพวกคุณก็จะต้องจ่ายเงินแทนเขา"

เนื่องจากที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านของพวกเขา คำพูดของเขาที่นี่คงจะไม่มีอำนาจเท่าที่หมู่บ้านผิงชุน

ดังนั้นซูเหวินเฉินจึงต้องเพิ่มบทลงโทษเข้าไปด้วย

มิฉะนั้น คาดว่าที่นี่จะมีลูกไก่ตายอยู่บ่อยๆ แถมยังเป็นแบบตายไม่เหลือซากอีกด้วย

สำหรับซูเหวินเฉินแล้ว เขาไม่ได้กลัวว่าชาวบ้านเหล่านี้จะเลี้ยงไก่ตาย เพราะไก่ตัวผู้ตัวนี้ถึงแม้จะถูกตอนแล้วก็ยังดุร้ายมาก

หมาในหมู่บ้านเห็นพวกมันแล้วก็มักจะเดินอ้อมไป

ดังนั้นไก่ตัวผู้ห้าตัวที่โตเต็มที่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องกลัวพังพอนหรอก

เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะจงใจมาเอาลูกไก่จากเขาไปกินต่างหาก

เรื่องแบบนี้ ถ้าซูเหวินเฉินไม่ระมัดระวังเป็นพิเศษ ก็มีโอกาสเกิดขึ้นได้จริงๆ

ฟังราคาชดเชยของซูเหวินเฉินแล้ว อีกฝ่ายก็มีความสงสัยเล็กน้อย

"เอ่อ...หลานชาย...ลูกไก่ของนายแพงเกินไปหน่อยรึเปล่า! ลูกไก่อะไรตัวละหยวนเลย!"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ไก่ตัวผู้สีน้ำเงินของเรา ลูกไก่ที่ขายออกไปก็ราคานี้แหละครับ"

"แต่ว่า ถ้าเราฝากเลี้ยง ถ้าไก่ตายแล้วนำซากกลับมาให้ เราจะส่งลูกไก่ตัวใหม่ให้ฟรีๆ เลยครับ อาหูครับ ผมก็กลัวว่าชาวบ้านของพวกคุณจะเอาลูกไก่ไปกิน แล้วมาบอกผมว่าถูกพังพอนขโมยไป แบบนี้ผมจะเสียใจไหมล่ะครับ!"

อีกฝ่ายได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าทันที

ตะโกนเสียงดัง "จะเป็นไปได้ยังไง! บ้านไหนจะบ้ากินลูกไก่! ลูกไก่ตัวเล็กขนาดนั้นจะมีเนื้ออะไรมากมาย!"

ซูเหวินเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆ "ถ้าเป็นคนซื้อด้วยเงิน แน่นอนว่าไม่มีใครจะกินลูกไก่หรอกครับ แต่ถ้าได้มาฟรีๆ ก็ไม่แน่ บางคนอาจจะคิดว่าไม่กินก็เสียเปล่า!"

พอซูเหวินเฉินพูดแบบนี้ อีกฝ่ายก็ไม่กล้ารับประกันทันที เพราะเขาก็ไม่กล้ารับประกันร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะไม่เกิดสถานการณ์ที่ซูเหวินเฉินพูดขึ้น

ดังนั้นจึงพยักหน้า "นายพูดก็มีเหตุผลนะ ถ้าไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลยจริงๆ ก็อาจจะมีคนที่ไม่รู้จักคิด อยากจะเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้"

"ถ้าลูกไก่ตายแบบไม่เหลือซากจริงๆ ต่อให้พวกเขาดื้อแพ่งไม่ยอมชดใช้ ฉันก็จะจ่ายให้พวกนายจากทางหมู่บ้านเอง แล้วจะให้คนทำบัญชีหักออกจากคะแนนงานของพวกเขา!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็โล่งใจในที่สุด ตอนนี้เขาก็ไม่ลืมที่จะมองไปในอนาคตให้กับอีกฝ่ายด้วย

เพราะการวาดฝันที่สามารถเป็นจริงได้บ้าง ก็จะช่วยให้เรื่องต่างๆ ดำเนินไปได้ง่ายขึ้น

"ต้องบอกว่าต้องเป็นอาหูจริงๆ นะ! แล้วอาหูก็สามารถไปพูดกับชาวบ้านในหมู่บ้านของอาหูได้เลย!"

"ก็ทำตามสถานการณ์การฝากเลี้ยงของชาวบ้านในหมู่บ้านเราตอนนี้แหละ ประมาณสามเดือนก็ออกรุ่นได้ น้ำหนักประมาณสองกิโลกว่าๆ หลังจากนั้นก็จะโตช้าลงแล้ว"

"แบบนี้ไก่หนึ่งตัวก็จะได้กำไรประมาณสองหยวน ไก่ห้าตัวชาวบ้านของพวกคุณก็จะได้กำไรสิบหยวน"

"ปีหนึ่งก็จะได้ประมาณสี่สิบหยวน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ภรรยาและลูกก็ไม่มีปัญหาแล้ว!"

"แล้วก็ไม่ต้องดูแลอะไรมากนัก ปกติก็มีเวลาให้ลูกๆ ขุดไส้เดือน จับแมลงอะไรพวกนี้มาให้มันกินเพิ่ม อาจจะได้กำไรมากกว่านั้นอีกนะ!"

หัวหน้าทีมของหมู่บ้านซวงโก่ว หลังจากได้ฟังซูเหวินเฉินคำนวณคร่าวๆ ให้

ตาของเขาก็เบิกกว้างราวกับระฆังทองเหลืองทันที

แล้วก็ตบอกรับปาก "หลานชาย! วางใจได้เลย ต่อไปมีอะไรนายก็พูดมาได้เลย หมู่บ้านซวงโก่วของพวกเราไม่ลังเลแน่นอน"

"ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านจะจดจำความดีของนายแน่นอน!"

เงินจำนวนนี้อาจจะไม่ทำให้หมู่บ้านผิงชุนในปัจจุบันตกใจมากนัก

แต่สำหรับหมู่บ้านซวงโก่วในตอนนี้ การที่แต่ละครัวเรือนมีรายได้เพิ่มขึ้นสี่สิบหยวนต่อปี ถือเป็นเรื่องใหญ่ที่พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงเลย!

ในเวลานี้ ต่อให้พวกเขาจะเชิดชูซูเหวินเฉินเป็นเทพเจ้าก็ยังทำได้เลย